SHEFKI KARADAKU: 11 POEZI

Fjala e Lirë – Londër Arkiva gusht 2012

Nuk e kam fjalën këtu për analogjinë me elementet konkrete, po për atë ndjenjë që vjen prej kësaj analogjie, për atë mall dhe për atë dhimbje, për atë dashuri që shtrihet tutje, shumë larg dhe që është në të njëjtën kohë e përhershme, sepse duke vdekur ringjallet dhe megjithatë asnjëherë nuk zotërohet plotësisht. Kjo është melodia që zgjon “Feniksi”. Agim Cerga, shkrimtar Gazeta “Rilindja”, 18 nëntor 1993

Verë Khajami

Do të pi verë si Khajami

në mbrëmjen e turbullt të dimrit

Do të pi kur qyteti në rrëmujë s’mendon asgjë

dhe mbetet i zbrazur nga lulet dhe hëna e brirtë

dhe është më e shurdhër se heshtja

do të pi në birrarinë e mbushur me Dionizë

në tryezën me kokën e Bakut në sfond

bakanalet e mia le të jenë kupa dhe nata

për të pirë s’është kurrë vonë dhe as shumë herët

për të pirë ditët që s’venë në Hadë

për të pirë atë që mbetet në sofrën e njerëzve

për t’i thënë frikës shko

për të guxuar të flasësh me gojën e Zeusit

për të hipur si perëndi përkohësisht në Pind

përkohësisht

përkohësisht

1985

Erë

Do t’i them erës

që të trokasë në shpirtin tim

që të zgjojë kambanën dhe shkopin magjik

le të gjëmojë kambana në muzg

dhe le të zgjohet qyteti i lodhur me bori

le të zgjohen pleqtë

dhe të mendojnë se janë përsëri shkopi magjik

le të zgjohen makinat

që mbartin dasmat në qytet dhe vdekjet në Tartar

dhe që kthehen për t’i thënë qytetit

se do të zbresë dhe ai me makinë një muzg

kur të gjëmojë kambana e fundit

e të jenë pirë butet e vjeshtës me karafil në buzë

dhe të jenë dehur kasnecët e tij

gratë vithebuta të qejfit me dy shegë në gjoks

femrat që zbresin nga taksitë me shijen e burrit në trup

vajzat lozonjare

dashnoret e një shorti që troket nazik

le të gjëmojë heshtja

le të them për të kam shijen e ditës në gjak

le të them se era që zbriti një çast

do të marrë pëllumbin tim në krah

pëllumbin shurdh

Ofelia fshatare

Si Hamletin Ofelinë fshatare

me sy të marrë e pashë madhërisht

dhe i thanë të tjerët ai është i marrë

dhe njëkohësisht pa rëndësi si bisht

Si Hamletin ajo më pa e lodhur

me kurorën e Ofelisë ende në flokë

dhe i thanë të tjerët ai është demon

me kokën e një mjellme si maskë të ftohtë

Dhe unë atëherë thirra si i çmendur

se me të vërtetë si centaurët jam

ndryshe s’do të jetoja si të tjerët

pa qenë demon dhe mjellmë e bardhë

Ndryshe si Hamleti do të vdisja me shpatë

me një Horac oriental si shok

ndërsa Ofelia në afshin besëpakë

maskat s’do m’i flakte si truk i kotë

Pasuri gjethesh

Unë jam i pasur vetëm në vargje

dhe mendimet i kam si pasuri të shpejtë

unë nuk kam Nju Jork dhe Boston në faqe

veç qytetin tim provincial me shegë

Unë nuk kam pasur mistere të tmerrshme

veç gëzimit që shkundet në darkë si frut

dhe s’i kam provuar pijet rokfelere

veç qytetit tim provincial si muzg

Unë nuk di të bëj e dashur dhurata krezi

veç puthjes së gushës me yllin e madh

dhe nuk di se si ndizet mbi Amerikë venusi

veç qytetit tim provincial si plak

Unë të blatoj ty ullinjtë e veshur me mjegull

dhe një varg që e shkula nga shpirti i ri

me automobil kuarci nga Florida s’erdha

veç qytetit tim provincial fëmijë.

Xhezbanisti

Dëgjoj një këngë xhazi

i vetëm i trishtuar si plak treqindvjeçar

dhe mendoj se si pas xhazit ka plazh të kaltër

dhe vila me pisha në dritare e zogj në majë

dhe rrugë të gjera

autostrada

Grataçiela që si devetë kokat i kanë në re

pyje madhështore dhe pista me femrat në gjoks

automobilat rrëshqasin si në fusha me ar

buzëqesh bota me të shtatë mijë qytetet viganë

me të shtatë sytë e gjelbër

me shtatë fate në zë

deti më magjeps me përrallat e Andersenit

përkëdhel gjymtyrët e plota dhe s’fle

era mbi kabina gris flokët e kaltër si shtrigë

dhe gjuhët i bën lesh e li

për të lënë thelbin e një nate me hënë si borë

për të lënë prehjen e butë me gotë në dorë

për të lënë emrin njeri dhe jo gjuhët etruske

për të lënë fjalën dashuri

të transkriptueshme njësoj

në të treqind gjuhët e botës.

Penelopa

Qëndis si Penelopa

këngën e vetme

që sulmon gjoksin dhe mendimet me forcë

për ta harruar në mëngjes

dhe për ta filluar sërish në darkë njësoj

si rrugët zgjaten këngët

të futura në sirtar dhe jo në zemrat e njerëzve

jo në pamjen e vajzave të buta

të mbyllura në sirtar si në një kasafortë të zezë

të kyçura nga heshtja dielli dhe era

nga zëri kureshtja vrasja nga çdo gjë

të mbyllura në vetminë time

përloten mijëra vargje si mijëra vajza në prill

të qepura në pëlhurën e pamatë të fillthit

me të cilën s’do të vishet magjishëm zemra e shkretë

e s’do të zbukurohen libraritë si me barin e hidhur

drogën për të cilën ia vlen të mbyllesh me kyç

dhe për të cilën nuk vlen asnjë gëzim i bujshëm

si për pëlhurën e Penelopës që s’endet kurrë

dhe me të cilën s’do të vishet asnjë vajzë

asnjë nuse asnjë femër në shtrat

asnjë grua e bukur në plazh

asnjë Penelopë e majme

asnjë mish i bukur i fortë i epshëm si gur

asnjë darkë me pak djathë e me vezë në tryezë

asnjë mbrëmje me dy palë buzë në relief

asnjë shtet

Penelopa ime e vetme fli dhe duro kohë

më të mirë

për të cilën ia vlen të zgjasësh pëlhurën vigane

deri kur të mos kem më gjak

deri kur të mos kem asgjë.

Magjistarja

E kam pyetur shumë herë magjistaren jetë

se ç’është njeriu i lumtur dhe ajo s’ka thënë asgjë

për të mos më bërë më fatkeq se kaq

për të mos më ngarkuar dhe me një ankth më shumë

për të më lënë pak të verbër e pak të shurdhër

për të mos kuptuar se pas qytetit të bardhë

është fusha zbrazja hënëza e blertë

është udha me kosë

magjistrica si sfinks

më e thatë se të gjitha

dhe për të cilën ia vlen të harrosh.

Holl i heshtur

Pi një kafe në shtëpinë e heshtur

në tryezën ku fëmijët thyen urinë

dhe i buzëqeshën shpresës së brishtë

pi një raki në peizazhin e zbehtë

në gotën ku ka pirë dhe gruaja e qetë

dhe i buzëqesh të nesërmes pa lot

pi një cigare në ajrin e zbutur

me sytë e mbushur me prillin e madh

dhe i buzëqesh ditës që s’troket kot

Dorianit, Albanës

Erdha dhe një çast për t’ju puthur në buzët lodërtare

të skuqura nga piktorja jetë me kërmëz

erdha një çast të prek duart e buta

si puplat e një mjellme motake në gjumë

erdhi ora që të iki me shkopin e hallit

i mbështetur si te drurët tradhtarë

për të nxjerrë për ju diçka më të mirë

më të pasur se një i varfër

ose më pak se një kuletë pa gjë

për të kafshuar ju gjalpin e mëngjesit

do të nisem tren më tren për lart

që të fle në hotele të lirë

që të ha më pak dhe të fle më pak

sepse kështu kërkojnë ata që duhet

për të na dhënë pastaj një mal me fjalë

fjalët tani janë më të lira se gurët

një fjalë s’kushton sa një fletë në vjeshtë

po fjalët për fat të keq nuk hahen

nuk bëhen si simitet

ose si djathi, mishi, gjella e nxehtë

fjalët janë buka e korrjeve të lira

fjalët që janë bosh

fjalët pa testament

Pelegrinazh hënor

Do të nisem sonte

për pelegrinazhin e botës

me krahët e erës avionit tim të shpejtë

avioni im pa helikë e krahë

si përrallat e Sheherazades

do të ngrihet mbi të gjithë malet e lartë

dhe unë si piloti i saj i marrë

me flokët dhe krahët në ajrin e bruztë

do të endem tri ditë në qiellin e kaltër

do të fle tri net në Paris si Simbad

do të rri në mëngjese në Floridën e pasur

do të zbres tri orë në Madrid pastaj

do të puth tri femra mulate në buzë

do të kthej në gotë verë në Romë

pa pasur asnjë qindarkë

as pasaportë as emër

as moshë as prehje, as lodhje, as vaj

as gjumë, as shokë

me një sy të stërmadh në ballin e zi

me një zemër të stërmadhe në gjoksin e nxehtë

me gjakun e heshtur

ilegalisht.

Kahje e njëjtë

Më thonë se ka rrugë që të çojnë

në Francë në Europë

më thonë se ka avion interflug

reaktivë helikopterë vaporë

më thonë se ka aeroporte

holle luksoze birrari gjigande

autostrada pafund

më thonë se ka Paris

që s’i gjendet kurrkund shoku Vjenë më treqind

emblema arti në gur

Londër me fytyrën e Dikensit në portë

më thonë se ka hotele

që lulëzojnë nga palmat gratë vera magjitë

metro kapriçioze

trolejbuzë libra lotuse poetë viganë

më thonë se është një babiloni

me njerëz astrologë

Po unë kam vetëm një kahje

që di vetëm një rrugë plakë në botë

di vetëm një guidë

punë, rrugë, shtëpi

di vetëm një autobus

me mbishkrimet e një mijë udhëtarëve në llamarinë

dhe me xhama sakatë si invalidë

pi vetëm një verë: ujin

njoh vetëm një njeri: meskinin

Do të desha të isha dhe unë fluturak

i shpejtë si era i palodhur si dita

për të jetuar me treqind zemra në gjoks

për të qenë treqind herë më i madh se dje

për të ndërtuar grataçiela

për të thërritur si Stentori

buçimën e luftës…