Ruzhdi Gole: TËRTHORE-TËRTHORE.
- 2 hours ago
- 1 min read
(poe-prozë)
Mbrëmja vajzërore endet.
vajzërorja shpupuritet
ndër gishtat hark.
Grua çmendet nata
gruaja gurgullon
botën pa cak..
Mbrëmja endet vajzërore
përmes tingujve
ndër thllanza
ndore.
Nata - grunjare grua
me drapinj afshi
gishta ujërash. *
Fajpafaj
vet i rrxova
kërcinjtë e saj.
Mbrëmja harkon e ylbertë,
rr'xime të purpurta
vlojnë
në tjetër shtat dinak dreq. .
Vlojmë shtratin plot rremba
përhera më pak rrenacak.
Flatrat ia ngroh unë
gruas...
ajo hokatare i përhap. *.
Jetë jete ne ... t'epërm'...
dita merakosej
kur i treteshin
sytë
nata thellë trishtohej
kur dëgjonte mpak
nga veshët.
Deti këndellej mbi frikë,
bota e qiejve vyshkej
ndonjëherë prej
qirinjve
prej yjeve më pak romantikë.
Gjithçka jetuam prej dashurie
grurë ëndrre jo cikmë verbër,
kthjelloheshin gjiret...
begatonin dhe
brengën.
Nga kjo brengosje asnjëherë e begatë
dashuruam ujvarën dhe terrën,
ciklonin e morëm vrap.
*.
Hiçmo, ne pikël e jetojmë
ndonjë ditë mpak vrerët,
fenerët e gjinjve
t'atyre që sot
dashurojnë
dihasin tek të gjithë fenerët.
Mbrëmja vajzërore endet,
nata grua çmendet...
Ngjallet sërish hov
plot farëra nata
e dalldive
e drobitjeve
më e pamatura...
E njomë e rrudhët, më e freskët
mbi tehe, shigjeta, prangëza
gjiret begatojnë
dhe brengën.
E uruara na ra fatit... Pash motin !
Na merren mendttë
ende dhe sotmit?
Me shenja dhe me nishane
me ngjarje e rrëfenja
caku na vuri kufi
cikmat, cermat.
Puqemi tani dhembshurisht.
Vajzërore mbrëmja endet,
nata mpreh drapinjtë
tërthore - tërthore
korr vranësirat
e epërme.
Si ngjallen sërish çdo bote hov :
mbrëmja me farëra endjesh,
Jeta çuditërisht belhollë ?
Comments