Ruzhdi Gole: PËRVOJË GJELBËRIMI

        (cikël poetik)

*

3 tetor, ora 17.8'

Një kosë e hirtë prej së largu 

korr gjelbërimin 

ende pa ardhur.

Ç'të jetë?

Kjo kosë perëndimi

korr retë, trishtimin 

që vyshken shpejt.

Kësaj nate, përtej kësaj nate

Gjelbërime do jeh

nur e nuhatje...

*

(pas mesnate, ora 2.53')

1.

Si qajnë macet në mesnatë? 

Si foshnja djepi. 

Macet kokë më kokë. 

Pas pak 

fishekzjarret trembin             

gjumin e qytetit  

përpëlitje, 

prehje,

bombë.                         

Gjithandej 

e ndjeshme mesnata  

ende zgjuar pijetore 

lakuriq gurgullon        

frymë e tejme 

perëndish,         

çel bebe 

belbëzimesh 

plot bebëza flore

nga puthja e paqja                                 

unazat i rrëzëllijnë 

në gisht.

Yjet nuk janë këmborët e natës           

por sonte tingëllojnë                 

gjuhë detare të paqtë,                      

Sytë e tyre

me qerpikë t'kaltër velash

në çastin e flaktë të vashës 

shegët e yjeve 

prushe grash. 

2.

O yje, paskeni zbritur përtokë 

kë do rrokni ju sonte 

në shtratin e natës?        

Gjethe hiresh

ngjethje 

gazplot,

të vranët ushtarët e statujat 

varfëria kokërr hudhër

loti gjer në palcë

Limfa ngjall botë...

Diku përgjakeni ju, yje, 

gjelbërimi nuk rron 

dot pa pyjet,

ecja nuk rron ngathëti, 

Ne, në Durrës, rrojmë 

me rrezet, me rreziqet 

gjysmëhënën kryqin

pa lundrimin

pa përmbytjet

më shumë mardhim. 

3.

Këtu

pyjet e vuajtura mbi kodër 

e duan edhe vjeshtën

t'ua ndjell 

durimin gjer në kockë, 

qielli i do fishekjaret 

jo ta djegin 

por t'ia 

ndriçojnë  

terrin thëllimin

sa më hershëm 

teksa cijatjet e reve

k'saj mesnate premtimi

si mace flejnë kokë më kokë.

*

ora 3.41' 

Këpucari                                                  

me gjilpërën dhe perin,                          

me makinën qepëse, 

me këpucën e shqepur 

shtrirë mbi kudhër, 

me lëkurën dhe lëngun ngjitës, 

me gërshërën dhe thumbat,

bukëpjekësi 

me miellin e ujin, 

kripën e tretur tek brumi, 

me gishtrinjtë e lyer pak vaj, 

me tavën gjer tek furra 

dhe me afshin 

ndjellës 

pas pjekjes

peshkatari me rrjetën 

dhe fenerin mbi natë, 

me riskun e mbytjes 

dhe të përmbytjes

nuk shkruajnë poezi. 

Secili pret tyre 

shkruan varg pas vargu

më bukur se paraardhësi i tij.

Unë pa droje 

përkrah tyre, 

pas tyre 

vë dhe emrin tim.

Vetëm kështu më lexoni mirëfilli

jo vetëm këtë mesnatë vjeshte

pa asnjë bubullimë 

dhe të gjitha 

bubullimat 

me një gjilpërë

dhe plot afsh

me një fener brenda vetes...

*

ora 3.58'

Dy-tri orë kësaj mesnate 

caqet ia shkel

tej e më tej

afër e afër 

nuk ia njoh

thellë

caqet.

Dy-tri hapa shkul ca, plot gjemba...

Asgjë nuk përsoset nga e bukura 

tek yjet po nuk u yllësove

nga përpjekjet

dhe shembja.

Një çast, gjithë çastet 

e kësaj mesnate 

këtu, atje, përtej...

me qiej pa qyqe

me qyqe ndoshta

ndoshta pa lypës,

pa mëndjemëdhenj.

*

mesnatë, 4.11'

Përmbytja ushqen baltërat

baltërat gjithandej kacafyten,

plugjet

para këmbëve të fushës 

vuajnë nga reumatizma 

dhe vapa

nuk lërojnë asgjë, 

as hijet e tyre.

Përmbys mbi plugjet

bie hija ime 

e fjalëve

acar në grykë,

më duket vetja 

teharrjesh

në fill e në fillim të vetes

jo në fund.

*

mesnate 4.21'

Në Skrofotinë, në kripore 

përcëlloja i gjithi nga këmbët,

Dielli i mesditës më shihte 

paqësisht mua

me rrezet e tij  

kodrën e njelmët 

që s'lodhej

unë e shihja vëngërt.

Me të hollat e para 

bleva shall për motrën 

e mbaj mend dhe një libër

për mëditësin që nisej kriporeve

dhe digjej nga këmbët 

kur lodhjes 

jo njeriut 

i binte të fikët.

*

ora 4.26'

Me përmendore 

mburrej ahere qyteti,

të verbërit 

nuk shihnin asgjë 

gjithçka ata shihnin 

tek të çmendurit.

Të përvuajturit në burgje

kafshonin mjerimin

paskëtaj :

të gjithë ne ishim 

të mençur mjegullt 

të çmendurit e verbër

me faj dhe pa faj.

*

ora 4.35'

Pafundësisht bien pafundësive

ëndrra që qilimave thurren

tehe të rinj pas shpine.

Thurrim, shthurrim

gjithçka 

nga ajo që na duhet 

asgjë nga ajo 

që na shqepet hershmi,

pafundësisht pafundësive 

çdo vrasje çdo përkryerje

kudo që shkon 

veten merr borxh

nuk shlyen veten por tjetrin.

*

ora 4.48'

Këtu, kumbimet janë pak, fare pak

më shumë të kumbueshmit,

shumë leqe dhe pranga

për çdo plagë

në duart e ditës fatkeqe

qajnë pluhuri e plumbi.

Me një plumb në pulpë Dita çalon

a s'e ndini dhe ju një teh dinak,

së shpejti do çalosh

dhe ti 

o njeri i kumbueshëm

vromë - vromë 

pa kumbime 

për vrap.

*

ora 4.57'

Kthehem përmbys

nuk më mbahet fryma

i gjithi përmbys veç me ndërresa,

si gdhihem nesër, si e qysh

nuk e di as unë, as gruaja, 

as e mirënjohura ime

zemra.

Hedh sytë përpjetë në tavan,

duart më prehen 

pas tëmthit, pas koke,

mbyll dritën të fle

Drita 

pranë folenë e zogjve më le

jo vetëm sonte por qysh 

nga lindja e zogjve.

*

ora 5.7'

E gjatë mesnata me gruan, pa gruan, 

me gruan, pa gruan e shkurtër nata,

ajo fle me puthje të purpurta 

m'i tret mua dyshimet

dikur ca i huaj

plasa - plasa.

O grua e gjumit përtej gjumësie

po e fik unë dritën të fle 

aq sa mundem,

po drita nuk fle 

ajo përzemërsisht 

përzë

hijet hilet

nga fytyra jote

perëndi e lume.

*

afër'ag, ora 5.22'

Afër'agu paska kapërxyer mesnatë ...

Sonte gjithçka jetoi e shtrenjtë 

zjarri në gjurmë 

qiriri tek kryet

gjindja ankth.

Mesnata shtriu duart e veta 

përpjekjet e reja në spitale 

e burgje

në aeroporte

gjithandej,

gjithçka 

tek afër'agu

më e qeshur qënka 

dhe brengë

lot i të pamundurve

s'na g'njen dot

dot s'e gënjejmë.