Ruzhdi Gole: CINGËL, CINGËLTHI

Ruzhdi Gole: CINGËL, CINGËLTHI

1.

Ditë vjeshte gjej k'tij qershori pa prit.

mënjanë lë lundrimin dhe sektet

vrapoj në një hap me perënditë.

Oooo, ç'thënkam kështu?

Perënditë më zgjojnë

nga gjumi laik

t'u besoj laikëve në tjetër gjuhë...

2.

Qënkam, i gjithi, plot thumba bletësh,

Mjalti i tyre më rrjedh nga gishti

gishti më rr'fen

të përpjetën.

Gjer në majë dot nuk ngjitem...

Po u thashë se u ngjita atje

do të jem

i gjithi rrenacak helm,

shpresë mbuluar

me dhe,

gungë në gen.

3.

Përposh hepoj droje mërzie....

i panjohur nga mizat

çdo ag mburoje

përtej rrezesh

afër qirinjve.

Dikush më desh

për të më gënjyer,

dikush për të më dehur,

shkrij kokulur mes qirinjve

jetoj milingonë në kryqin Atdheu.

4.

I hirtë ky mot, trallisjeve fishkur,

Mendja çka sjell...ngrica plot

e kam mendjen tek ndritja

e rrokullisur.

Asnjë hopthi-gropthi nuk më afrohet...

Ndoshta ky mot gjithçka ma mënd

më qëllon me brirë të kapronjve

po gjakun s'ma shterr

kockat s'm'i

shëmb.

Mot fishkur ...  Parrokullisur...

5.

S'të arrij dot...Të ëndërroj...

Më tutje,

ndoshta hijen hare e kam rojë

haren e hijshme ... qelq të buzëve.

Si ndizen plot xixa qelqet dhe drojet...

Për të të ëndërruar këtu,....Më tutje

s'më lënë trazimet, pra, rojet...

6.

Po e lë mënjanë çastin e mbramë...

I mbramë njeriu, më pak

i lëvdueshëm,

këpucët e mia i lyejnë retë

me bojë që më ngroh

e më mardh

jo vetëm gishtrinjtë

por

edhe shpatin, rrokopujën.

Një Hanë ma mbërthen bluzën njitash,

zbres e ngjitem, më grabisin, grabis,

më pak i lexueshëm njeriu

veç bllamë,

me kamë

në shpirt...

7.

Dita lëron ara dhe ... ujëra ...

Ujëra lëroka dita ?

Lajthitja luan

me milingona jetëshkurtra

jo krahë grabitura.

Gjithçka më rrëmben

tërthorazi, lumnueshëm

ngathtive vrullshëm pa të keq,

O Zot, mos m'u afroftë vdekja

me kurora të gjora

me sorra që ma

nxijnë rrugën

... se çmendem ... Nuk vdes....

8.

Po ngjethem,

ngjethëse kjo degë gjuhë prerë,

nata ledhatohet prej yjeve

yjet janë bejte

të poetëve

terri pi ujë por etjen s'e shterr.

Veç Pikëllimi më gazmon me të qeshur,

me luspat e peshkut mbuloj një kamë,

e cila përgjaku buzët e bregut

jo prej frymorit homo sapiens

por prej tigrit ... luan.

9.

Mjegulla, e çarë gjithandej, duket          

si një rrjetë e stërmadhe peshku

mbi kryet e frymorëve

dhe jetëngrehinës,

Jeta përhedhur, hedhur këputje

ndër besime, betime plehu

rrënoja të reja pikëllimesh.

Të tjera brinjë përtërin Jeta,

ne duke ikur shtrirë

kokë statuje,

Mjegulla shkund rrjetën

jo me peshq as me filiza plehu

por me bisqe

dhe frymëmarrje të ujërave...

10.

Cingël, cingëlthi...

Shkopi më sheh, fluturon tinëz,

tinëzarëve, përhera, u shtroj gosti.

U shtroj gosti heshtjen time...

Në heshtjen time mbjellë bimë,

Brinjët e mia do rrihen ende

nga lojëra të rrezikshme

sa të bëhen thërrime

cingelthi

jo cingël...