Pozaet Qose: DLIRËSI

Rrëkezë e mallit lan kujtimet,

I ndeh në harqet e ylberit,

Si dritë e yllit lan agimet,

Kur tretet pikëllimi i territ.

Në to jam jam vetja dhe i huaj,

Në pamje jete dhe dëshira,

Ndaj i përhumbur nis e shkruaj,

Për dritëvështrimet më të mira.

Aty ti shfaqesh e sahershme,

Si sy, si fjalë, si flok i artë,

Si çast i mbramë i një gënjeshtre,

Pranë së vërtetës, qelq i qartë.

Ato s’më ndahen këmba-këmbës,

Sikur borxhli t’u jem qyshkur

Dhe, kur m’i flasin ëmbël zemrës,

Më ngrijnë, si zanat, më bëjnë gur.