POETI DHE DJALLI*



Ti o djall, veç ti, do gjak, panik e tmerr

Ma mbushe vendin tim plot me varre djemsh…Autori.


Tregim poetiko - dramatik nga Myslim Maska


Kush qan? Kush rënkon? Qan era nëpër pemë? Apo pemët turfullojnë nga era? Qajnë përrenjtë tek bien e bëhen shkumë, nëpër katarakte tek derdhen në lumë? Qajnë bukuroshet, që të dashurit ua vranë? Qajnë nënat për bijtë, që ua hoqën zvarrë?

Edhe një lepur, unë s’e vrava dot. Mallkova gjithë shpiksit e armëve në botë. Po miku im, ç’bëri që m’a vranë? Edhe milingonës, zonjë i thosh ai. Kalo e bukura, ku ka në botë si ti! Moj botë e çmendur, po më hardallon! Pse ma more mikun? E vrave pse të deshi? E vrave se kur u çmende, të tha troç kush je? Nuk bëri mirë? Në rregull! pa më thuaj ti: - Ti je me djallin apo me Perëndinë? Dhe m’u çfaq djalli, i bukur, margaritar: - Unë dhe vetëm unë, e bëj njeriun dritë. Unë dhe vetëm unë, bëj gjënë