O qyteti im! Dhe jemi na!


Agim Gjakova, shkrimtar

Po afrohet shtatëdhjetëvjetori i maturës së brezit tim në Shkollën Normale të’ Gjakovës. Pak kemi mbetur, o shokët e mi. Mbahuni ta festojmë për hir e nderim të atyre që nuk janë me ne. Në gjashtëdhjetëvjetor ju përshëndeta. Po jua kujtoj:

O qyteti im! Thërrisja dikur. Sikur të vij edhe një herë tek ti, një rrudhë do të më hiqej nga balli, do të bëja pyetje për kohën e moçme, në shkollë do të hyja nëpër dritare, do të fshija pluhurin e bankave të klasës, do të gdhendja tinës në një cep dashurinë tonë, do të ngjitesha e zbrisja dhjetë herë kateve, do të rendja rreth shkollës deri sa të më ndahej fryma, do të ulesha gogluq te pragu, do të’ qeshja, qeshja, qeshja... E do të’ thërrisja deri në kupë të qiellit “O shooookë!” Sikur të shkelja edhe një herë në këtë tokë.