Nexhbedin Basha: KËPUCARI FILOZOF

- Tregim -

Na ishte njëherë një këpucar i vjetër, që gjithë jetën e kishte kaluar mes lëkurës, penjve dhe aromës së ngjitësit. Një ditë, në një kafene, përballë i ulet shkrimtari Dritëro Agolli.

- Si je, mjeshtër? - i thotë shkrimtari me respekt.

-  Mirë, faleminderit, - ia ktheu këpucari. - Po ti?

- Edhe unë mirë. Më thanë se qenke bërë edhe shkrimtar.

-  Po, - tha këpucari duke buzëqeshur; kështu thonë njerëzit.

- E sa libra ke bërë?

- Një, dy… nuk i mbaj mend mirë.

- Si nuk i mban mend?

- Po pas një gote raki do më kujtohen të gjitha.

Qeshën të dy.

Pastaj këpucari mori një copë lëkure mbi tavolinë dhe tha:

-  Shiko, mjeshtër… këpuca nuk bëhet vetëm me lëkurë. Do dorë, durim, sy e shpirt. E pres, e qep, i jap trajtë, i vë tabanin, e lustroj dhe në fund del këpuca. Pastaj ecën bota me të.

Ngriti sytë nga shkrimtari dhe vazhdoi:

- Edhe librin kështu e bëra. Mora copëza jete: halle njerëzish, dashuri, gënjeshtra, djersë e varfëri… i qepa bashkë me fjalë dhe doli tregimi. Po prapë nuk e di nëse jam vërtet shkrimtar.

Dritëro Agolli buzëqeshi lehtë:

- Se shkrimtari nuk bëhet nga numri i librave, por nga gjurma që lë fjala te njeriu… njësoj si këpuca që lë gjurmë në rrugë.

Këpucari uli kokën, ngrit gotën dhe tha:

- Atëherë, paskam ende për të mësuar.

Nexhbedin Basha

 01.06.2026