NËNA IME


BAJAME HOXHA (ÇELIKU)

BAJAME HOXHA (ÇELIKU)


NËNA IME


Do t’ju them një fshehtësi,

gjer tani askush s’e di.

Kemi qenë në vështirësi,

s’kishim bukë në shtëpi.

Kishim kazmë dhe lopatë

dhe at’ çikën bukë thatë.

Dhe punonim ditë e natë,

zbathur, lagur gjer në palcë.

Kur nga lart vetëtinte,

fushave qe nëna ime.

Kur shiu nuk pushonte,

nëna nën të punonte.

Tërhiqte këmbët osh e zvarrë,

se nga puna i qenë çarë.

Dukej qartë s’kishte jetë,

syrgjyn nëpër kamp të shkretë.

Shkonte nëpër diell të nxehtë,

t’na ushqente, hej medet!

S’ishim pak, por ishim pesë,

donim bukë çdo mëngjes.

Dhe kur bosh ishte sofra,

qante nëna, qante motra.

Qanim të gjithë menjëherë,

çfarë të bënte nënë e mjerë?!

I qëndronte pranë loti

dhe besim i madh te zoti.

S’kishim shtëpi as çati,

na i rrënoi regjim i zi.

Në kazerma ishim mbledhur,

mijëra vetë si lecka hedhur.

Binte çanga që pa gdhirë,

të gjithë strukur dhe mërdhirë.

Dikush n’ ethe pa shërim,

tjetri kollej pa pushim.

Qanin të gjithë pa mbarim,

nga një i ashpër trajtim.

Fyerje, sharje, poshtërim,

për çdo ditë e çdo agim.

Ne fëmijë në internim,

s’njihnim lodra as gëzim.

S’ dinim ç’ ish gazi hareja,

aq më tepër ç’ishte feja.

Rriteshim nga pak përditë,

Uria na i errte sytë.

pinim ujë pusesh batak,

ku bënte zhaba kuak.

Epidemia anembanë,

tuberkulozë sa shumë vanë.

Vajti edhe motra ime,

që ish yll në flakërime.

E brishtë ish si zanë mali,

e bukur lule behari.

Në mes dritës errësuar,

sytë e kaltër perënduar.

Sa kish mbushur pesëmbëdhjetë,

kishte bërë shumë përpjetë,

rritur në kampin e shkretë,

rritur, rritur me thërrime,

që i mblidhte nëna ime.

Tani s’ kish as shpresë as jetë,

tuberkulozi po e vret.

Sytë e kaltër të thelluar

nga një lot i turbulluar.

Që s’e mposhte dot regjimi,

kishte karakter prej trimi.

Dhe sëmundja po e merrte,

vajzën trime dhe rebele.

Më në fund shkoi në spital,

ethe, ethja pa ju ndarë.

Edhe thikat mbi të ranë,

mbi të brishtin trup që s’mban,

mjekët bënë provën e parë.

loti rrodhi anembanë,

vajza s’kishte njeri pranë.

Nëna ish e izoluar,

me shpirt e zemër copëtuar,

veçse lotin kapërdinte,

e për vajzën asgjë s`dinte.

Ngrihej herët që pa gdhirë

edhe pse ish errësirë,

lutej para perëndisë,

që t’i kthehej vajza mirë.

Dhe në fund merr një haber,

se mushkëritë ia kishin prerë.

Vonë haberi vjen në terr,

nga një frikë, nga një tmerr.

Ku qe loti asaj nate?!

Britma kuje pas mesnate.

Dhe kazerma seç rënkoi,

nëna lot shpirti lëshoi.

Që pa gdhirë u nis për punë,

ish mallkuar dit’ e shtunë.

Rrugën e lau me lot,

dhe iu lut të madhit zot,

vajzën t’ia kthente në shtëpi,

me faqet trëndafili.

Se e prisnin në kazermë

dhe katër fëmijë të tjerë.

Zot, o zot! O perëndi!

ma kthe vajzën përsëri,

është pa rritur Zot, e di?!

Ka prerë brinjë dhe mushkëri,

dhe s’ka pranë asnjë njeri.

Me krah lajmi fluturoi,

anembanë kampi gjëmoi,

i ri e i vjetër vajtoi,

vallë sykaltra mbaroi?!

Sepse s’kishte kurrë qetësi

nga ai regjim i zi,

që turrej me aq tërbim

mbi foshnjat pa mëshirë.

E bukura motra ime,

Po dergjej nëpër agime.

Humbi në sanatoriume,

Panjohur jet’e gëzime.

Kishte freski mëngjesore

dhe puhinë pranverore.

Kishte syrin lotuar,

bukurinë lulëzuar.

Ishte porsi trëndafil,

mbyste thellë bukurinë.

Sykaltra me të madhen plagë,

askush nuk mori dot shpagë.

Pafundësisht zemra më dridhet

dhe loti në grykë më mblidhet.

Për të shtrenjtën motrën time,

Që tretej n’ sanatoriume.

Xhelatët dukeshin pareshtur,

gjithkënd mbyste ankth i heshtur.

Kur dukeshin me aq nxitim,

egërsinë kishin vështrim.

E shtrenjtë më ish nëna ime,

lau rrugët me lot e dhimbje,

kishte lindur për mundime.

Kish mundim e brengë pa reshtur,

fshihte lotin e pa heshtur.

Kishte hidhërim e plagë,

por fjalën e kish t’ artë.

Të falem sot o nëna ime,

për at’ jetë, për ato dhimbe!

Të falem dhe ty, o motra ime,

parajsa qoftë streha në përjetësime!


#BAJAME #HOXHA (#ÇELIKU)

17 views1 comment

Shkrimet e fundit