Myrteza Mara: MONUMENT DASHURIE

Mik për udhë të dashurisë kërkova shpirtin binjak,

Që të rronte dhe të vdiste tok me mua nëpër flakë;

Ëndërrova, frymën pezull, të digjesha nga ai zjarrë,

Të ma prushëronte zemrën, të më bënte pak të marrë.

Ajo zbriti, tok me diellin, ylli i fatit tim të shkruar,

Unë në gjunjë, sytë nga qielli, ikonë-dielli i praruar;

Kam dashur dhe do të dua, dashurinë si oqean,

Ç’ka se varka velëzbardhur nuk vozit si më parë.

Le të mbytem, të humbas, veç të jemi në lundrim,

Në u dashtë një varkë me vela, ti e di, ke shpirtin tim;

Me sy puthim buzët e bregut, tok me valët dëshmitare,

Nuk shuhet etj’e përndezur, ajo vlon sa shtatë vullkane.

Brezat do të shikojnë gjurmët tona përgjatë detit,

“Këtu, dikur, dy “të çmendur”, mbollën zjarr prej poeti!”;

Mbollëm lutjet, psherëtimat, mbi pemën e blertë të shpirtit,

Ndaj i shtuan gazit të jetës dhe një stinë të pestë të vitit.

Rend jehona e poezisë, përhap këngët që nuk treten,

Çdo këngë shpirti e poetit monument do të mbetet.