Murtez Asllani: VARFANJAKU

Poezia “Varfanjaku” e poetit Muntaz Asllani është nga ato poezi të thjeshta në varg, por shumë të mëdha në të vërtetën që përcjellin. Pa zbukurime të panevojshme, pa metafora të stërholluara, poeti zgjedh fjalën e drejtpërdrejtë për të sjellë para nesh një realitet që dhemb: urinë e fëmijës, dorën e zgjatur për lëmoshë, mungesën e punës dhe heshtjen e një shoqërie që shpesh kalon pranë dhimbjes së tjetrit pa e dëgjuar. Forca e kësaj poezie qëndron pikërisht te sinqeriteti. “Bukë e gojës” nuk është këtu thjesht një shprehje poetike, por një nevojë njerëzore, një e drejtë themelore që për shumë familje ende mbetet e vështirë për t’u siguruar. Pyetja “deri kur kështu?” është ndoshta vargu më i fortë i poezisë, sepse nuk i drejtohet vetëm poetit apo një individi, por ndërgjegjes së të gjithëve.

Dhe megjithëse poezia lind nga dhimbja, Muntaz Asllani nuk e mbyll atë në dëshpërim. Në fund mbetet optimizmi, forca dhe shpresa për ditë më të mira. Kjo e bën “Varfanjaku” jo vetëm një poezi për varfërinë, por një thirrje të ndershme për dinjitet, punë dhe një jetë më të mirë. Urime poetit për këtë varg të thjeshtë, njerëzor dhe të sinqertë, që nuk kërkon të impresionojë, por të prekë ndërgjegjen. (F. Terziu)

Varfanjaku

E hidhur shumë

është varfëria,

kur për bukë

qajnë fëmija.

Në rrugë del

lëmoshë kërkon,

por askush

nuk e dëgjon.

Ecin njerëzit

edhe mendojnë

në varfëri

si të jetojnë.

Nuk ka punë

për t’punuar

varfërinë e skajshme

për ta larguar.

Në atdheun tim

ka shumë varfëri

deri kur kështu

pyet secili njeri!

Bukë e gojës

t’sigurohet

është vështirë

sa nuk mendohet.

Opitimizmi edhe forca

na mban gjallë edhe ca ditë,

do t’vijnë ditët më të mira

do t’shuhen varfëritë!

Nuk e di si t’kalojmë

kështu me vuajtje e varfëri,

puna dhe t’mirat na mungojnë

çdo të tretës shtëpi.