Minush Hoxha: Lajthitje çasti

Të kujtohet exellence kur me gjentilencë trokëllite

Dhe më hyre me të lehtë në zyrë

Me buzëqeshje dekori në fytyrë

E me përlutje të të hapë portë synimi

Një shteg që shpie n’majepyrg endërre

Aty ,me fytyrëzhlyerit që në natë zhgënjenin shpresen 

E diten festohen shesheve shenjtëri

Po, 

Kujtesë yte ka një ngrehinë  tjetër

E brishtë, e ngushtër, emfizmike

Data mirësie s’kanë leje hyrjeje në te

Se rrëzojnë të mjerën tënde  kujtesë djallëzirash

Se drojnë zhbërjen si një ngrehinë rëre.

Ti ustai i kryer n’leksione kryedjalli.

Dhe tashti se çmkujtohet tek shkuli gërshetë floku

E çirrem e rrënkoj me britma çmendie

Se si fëmijërisht i rrash rretheqarkë mendjes

Tek gjurmoja rrugina, shtigje të dashjes sate

Dhe në fshehtësi sa të të bësh namin

Të shtyva të ecën mu n’ate të endërres

Dhe ia dole!

Ia dole ulëses mu në maj lavdie

Mu aty nga jep dukje sofisti

E ua zë frymën atyre që ndalin dorën e krimit

Tani ji i lumtur dhe bë gjum  foshnjeje

Dhe  zefke tek të shohin të cektinat engjëll

Dhe, unë që të nisa shtegut të endërres sate

Tek të shoh veten tënde kështu në pekt fitoreje

Të të vë në sy të botes e të Zotit

E u thërras atyre e ty ta kumtoj

Se ç’të pret n’disponime Golgota.

21.01.26