Minush Hoxha: Gafe Zoti

Nga kjo peshë truri

Nga kjo ndjesi i të qëlluarit kokës

Me dru të drejtë gomari të Dino-s

Vajta tek doktor i njohur koke

Dhe, sa zvogëlova në një hap largësinë

Ja! Ulur e vetmuar në bangë druri

Nënka Melekja me fytyr përmbi duar

Njihja Meleken që ishte sikur kishte emërin

Po njihja çunin e saj, të bukurin

Ate vogëlushin Pele që dinte kiks pa fund

Dhe të këndonte hitet argëtuese

Po deshtë odash, po deshtë moderato

Po se ç’i doli në rëntgen

T’hollim muskuli i zemres në plasje

Dhe se ç’ngriti vetull shqetësimi doktor kardiologu

Ai i specializimit t’Ankarasë me foto në dorë

,,Zonjë Nënë, ah zonjë Nënë

Se s’ma qetë goja ogurin e keq.

Yt hasret, yti Gëzim

ka një difekt zemre

të rëndë moj zonje

Më të lindur, fatkeqe Nënë!”

Dhe, tek morri në përqafim Nënen

I binin lotët e tij mbi flokët

Më pas, tek e thërriten për tjetër të sëmuar

I dha një përkëdhelje nënkes

E hiku n’laborator pune.

Më ardhi rradha dhe u futa tek doktor Valboni

Dukej sikur i kishin vënë emërin

Se dinte të bëjë valë havaje e tallasë

Ndonjëherë përplases!

Aso që t’fundosin në thellësi lumi!

I thash më gjuhë lakonike:

Mendjen e kam mirë e trupin pus!

Qeshi shkurtë

dhe sikur t’a mbante mbi gjuhë m’a tha:

nga moshe e ke

dhe ka ilaç për zbutje e jo për shërim!

T’ka vajtur largë jeta dhe çelzat tua.

Nuk morra ilaçin që më shruajti

E thash: ç’i duhet rrugëtimi karrocës

Kurr i janë shtrembëruar rrotat.

Pas ndonjë dite

Ja foto në një mur shkarravitës

E Gëzimit të Melekes

Kumtonte ikjen nga jeta.

Më shkuen rrjedhshëm lotët

Tek ngrita kokën nga qielli

Ia thash të Madhit Zot

O i madhi që s’i dij kufinjtë

Ç’po ndodhë me mendjen tënde

E po bëjë gafe tragjike.

Në vend të marrësh ate që është afër shtratit

me valixhen plotë

i morri Nënkës Meleke Gëzimin e jetes vetë.

Mmh.10.06.26