MEDITIM NE BREGDET

MEDITIM NE BREGDET

O perëndim i bukur, i papërsëritur ngjyrë allë , eja . . . ulu këtu në stolin tim ,me mua edhe detin përballë .

O vetëdije e tulatur e heshtjes ,në njerëz të përçaëe kështu të mbaj mend , që në dinastinë e brymës , Shkit sonte buzës së dëshirës , e bëhu trëndafil , mbi stërkalën e bardhë , të dallgës dhe shkumës .

Arratisu edhe ti pulëbardha ime . . . në një tjetër det , e shpirtplot kthehu në krahët e mija prapë jepu , pa kundërshtuar . . . shpërblehu !

Dhe ti dallgë e huaj naziare , që nën rërën imcake paske mbërritur , ç´kërkon nga unë , moj e vogla dinake , që erdhe e më preke me një të puthur .

Si tët´ kuptoj , përderisa hesht ! Unë kam nevojë si ty të flas , me Ty , ajrin , detin , lulen dhe këtë kope përrallore resh .

Ndihmomë edhe ti , o fllad lajkatar i pakuptueshem , e psherëtimëthellë , t’ja përkëdhel pëndët zogut kalimtar , që as zemra e të atit nuk i pati strehë .

Ndihmomë , t’ja rrëmbej hapësirës , një fjalë të pathënë trumcaku , në pëllëmbën time të butë ta vendos , t´ja ngroh ëndrrën , e shkruar prej gjaku .

Kohë e rrënjës . . . . . po qan . për yjet që ranë , e më s´u panë .

Udha u bë çark ! Dhe bebja . . . u plak .