Agim Bajrami: Elegji për ikjen e poetes

(Vilhelme Vranarit )

Ajo tashmë., po shkon të çlodhet

Ta prek përjetë dheun e saj

E lodhën    plagët  e kësaj bote

Ky ajër  i rëndë ,me nota vaj

Një mal me libra i'a prijnë udhën

Zëra lavdie  dhe heronjsh

Ajo kish lindur prej një ëndrre

Të mbillte dritë në  kohëra bosh

Prej  vargjesh ngriti një shtëpizë

Me mure ere dhe poezi

Liria e saj kish trajtë zemre

Sfidonte mure dhe qeli

Më.kot tentuan ta pengonin

T'ia shndrronin  fjalën ,në koketë

Se as në   mëndje ,nuk i'u shkonte

Se fjalë e saj kish mëmë  rrufetë

Mbeti Vilhelme  , gjer në fund

Krijesë me zë  dhe shpirt profeti

Sa herë qe koha  sillte zulmë

Dhe  dallgë e shkumë ngrinte deti

Renkojnë librat nëpër rafte

Një metaforë ,shkrihet në lot

Kur vdes një grua grua ,qajnë dhe malet

Kur vdes poetja ,qan një botë

Ne se besojme  që ti po ikën

Nuk e pranojmë që ti po shkon

Të takosh gjyshërit   në Kaninë

Të rrish pranë rrënjëve, përgjithmonë