ME I TRISHTUARI NGA TE GJITHE, SEPSE DI LOJEN


Faruk Myrtaj

Ç’mund të ishte duke menduar Vaclav Havel prej atje lart, teksa syri i tij rrëmbente atë masë qindramijëshe njerëzish atje poshtë; atë turmë ngjethëse, të cilën dikush tjetër e krijoi pa shkuar ndërmend se do t’i bëhej rrënuesja? A thua e dinin ata njerëz atje poshtë çfarë kërkonin këtë ditë prej tij? Dhe çfarë mund t’i kërkonin të nesërmen? A e dinin, se ai mund tu jepte veç çfarë ata vetë e kishin, në mendjen e zemrën e tyre? Si t’ua kumtonte, se do ish më mirë të ëndërronin atë që mund të gëzonin. Ai s’mund t’u dhuronte çfarë kërkonin në kor, në atë shesh ku sidosi ishte ca ngushtë për ëndrra të tilla...

A e shkojnë ndërmend se edhe unë, idhulli i sotëm i tyre, ndodhem këtu lart jo thjesht prej ngazëllimit të tyre, por për shkak se jam i pranueshëm edhe prej atyre që endè vendosin? Për mua janë dakord edhe ata që sot po bien, a e dini ju këtë, o njerëz atje poshtë?! Jeni dakord me mua, si lider i kadifejtë, por a e dini se çdo të thotë kjo?

Nëse s’do isha i kadifejtë, s’do isha këtu lart...

Nëse s’do isha unë, këtu ku jam mund të ish ndokush prej atyre që ish gati të jepte urdhër për shpërndarjen tuaj, me çdo kusht, qoftë edhe me dhunë. Se, ata që e kanë mar