KUSH DUHET TË QAJË?

MASKA

Fatmir Terziu

Do të duheshin miliona vjet

të kuptonte njeriu misterin e frymës së tij.

Ti më detyrove.

E fshehur. Zbulova se thithja oksigjen

në një pus të errët.

E fshehta ime u zhyt thellë mes përthithjeve.

Brenda gojës u ribë struktura e një foleje

duke trembur kohën si zogu i një balade,

brenda meje.

Kur të flaka, ndjeva flakët

ishte djegur koha pa u kuptuar në atë pandemi

me shenjat e gjurmëve të tua nga lëkura, plagët.

KUSH DUHET TË QAJË?

Fatmir Terziu

Të gjithë dremisin. Të gjithë

shohin ëndrra

flasin në vetvete

me vetveten

në heshtje. Nuk ka asnjë shprehje,

asnjë buzëqeshje,

brenda një frike të (n)djeshme.

Nëse ky është një mallkim

ëndrrat duhet të klasifikohen në vetvete

si gjuhë inekzistente.

Nuk ka asnjë lloj shenje,

pa dhimbje në vetvete

brenda një enigme të një të vërtete.

Nëse strukim kohën në këtë kohë përtej mendjes

a e strukim njëri-tjetrin

nga koha e vdekjes?

Brenda ëndrrave fle errësira e kësaj enigme

që ka mbuluar fytyrën si bebelinat e një fëmije?

Duke mbuluar postulatet e një përrallë të lashtë,

puplat e zogjve bien poshtë si jargat

siç i mallkonin plakat.

Kur bie errësira

përtej maskave,

njerëzit shkruajnë vetëm me zanore

në dhimbje. Fjalët e strukura janë varre pa lamtumirje.

Nëse ky është një faj,

dhe ne mundohemi ta fshehim nën maskë

kush duhet të qajë?