Kristaq Turtulli me roman të ri

Në brigjet e lashta të liqenit të Ohrit, aty ku mjegulla zbret si kujtesë e shekujve dhe ujërat mbajnë të fshehta zërat e të vdekurve, shkrimtari Kristaq Turtulli nis rrëfimi tronditës për Papa Nikollën kryepriftin e manastirit të Shën Naumit, njeriun që u kthye në legjendë mes dhimbjes, besimit dhe sakrificës.

Mes errësirës së pushtimeve, tradhtive, fanatizmit dhe ankthit njerëzor, romani shpalos një botë ku kufiri midis reales dhe mistikes tretet ngadalë. Uji bëhet dëshmitar, kujtesë dhe zë. Çdo dallgë sjell një rrëfim, çdo natë zgjon hijet e së kaluarës.

ZERAT E UJIT është një roman filozofik dhe poetik mbi kujtesën, trashëgiminë shpirtërore, dhimbjen njerëzore dhe përjetësinë e së vërtetës. Një udhëtim i thellë në shpirtin ballkanik, ku historia dhe miti bashkohen në një elegji të fuqishme për njeriun që nuk pranoi të heshtte.

 Kujtesa që flet përtej njeriut

“Zërat e ujit” e shkrimtarit Shqiptaro Kanadez, Kristaq Turtulli është një vepër që ndërtohet mbi një premisë të pazakontë estetike dhe filozofike: ideja se kujtesa nuk i përket vetëm njeriut, por edhe materies që e rrethon atë. Në këtë roman, uji nuk është element sfondi, por një subjekt i heshtur që ruan, përthith dhe rikthen jehonat e historisë njerëzore.

Në thelbin e tij, romani zhvendoset nga narrativë klasike drejt një forme të realizmit simbolik dhe metafizik, ku ngjarja nuk ka më përparësi mbi gjendjen, dhe ku historia nuk tregohet si fakt, por si jehonë e përsëritur.

Kujtesa si strukturë narrative Një nga shtyllat e veprës është koncepti i kujtesës si forcë aktive dhe e dhimbshme. Kujtesa nuk shfaqet si rikthim i qetë i së shkuarës, por si një proces i ndërprerë, shpesh i dhunshëm, që e detyron subjektin të jetojë brenda një kohe të thyer. Në këtë kuptim, romani afrohet me një traditë moderne ku koha nuk është lineare, por ciklike dhe e fragmentuar, duke e bërë përvojën njerëzore të ngjashme me valëzimin e ujit që nuk ndalet kurrë.

Hapësira si ndërgjegje Hapësirat e romanit, manastiri, brigjet, mjegulla dhe liqeni nuk funksionojnë si vende reale, por si gjendje të ndërgjegjes kolektive dhe individuale. Ato mbartin peshën e historisë dhe e transformojnë atë në atmosferë shpirtërore. Në këtë mënyrë, lexuesi nuk hyn në një territor gjeografik, por në një territor të brendshëm, ku çdo element i natyrës është i ngarkuar me kuptim simbolik.

Zëri dhe heshtja. Një tension themelor i romanit është ai midis heshtjes njerëzore dhe zërit të natyrës. Njerëzit shpesh janë të heshtur, të thyer ose të paaftë për të artikuluar të vërtetën, ndërsa uji dhe elementët e tjerë natyrorë bëhen bartës të një kujtese që nuk fshihet. Ky përmbysje krijon një vizion të veçantë filozofik: historia njerëzore nuk artikulohet domosdoshmërish nga njerëzit, por nga ajo që mbetet pas tyre.

Vendosja në traditën letrare

Në një plan krahasues, romani mund të vendoset në dialog me traditën e modernizmit evropian dhe simbolizmit letrar. këtu qendra e gravitetit zhvendoset nga historia kolektive drejt psikologjisë së kujtesës dhe metafizikës së përjetimit. Romani krijon afërsi me atmosferën ekzistenciale të Franz Kafka - The Trial, sidomos në ndjesinë e një bote të paqartë, ku struktura e pushtetit dhe faji mbeten të papërcaktuara, ndërsa individi mbetet i ekspozuar ndaj një realiteti të pashpjegueshëm.

“Zërat e ujit” të shkrimtarit të mirënjohur Kristaq Turtulli është një roman ku gjuha, struktura dhe simboli bashkohen në një sistem të vetëm estetik. Ai nuk synon të tregojë një histori në kuptimin tradicional, por të krijojë një hapësirë ku kujtesa, heshtja dhe natyra bashkëjetojnë si forma të së njëjtës të vërtetë të ndarë. Në thelb, vepra sugjeron se: ajo që njeriu harron, nuk zhduket – vetëm ndryshon formë dhe vazhdon të flasë diku tjetër.