Kolec P. Traboini: U DASHKA TË DAL NATËN VONË...

U DASHKA TË DAL NATËN VONË...

Mbrëmë vonë dola në Bulevardin Dëshmorët

e Kombit, të rënëve - që ky bulevard

të ishte i lirë si vetë Liria.

Por, Liria shpeshherë gjendet ngushtë

si pëllumb i përgjakur, i plagosur

sa ndalon edhe frymëmarrjen e pishave

që i lëshuan halat e tyre të vrara këtë dimër

prej breshërisë së plumbave

mbi trupat e pajetë të demostruesve

me sy të hapur e të ngrirë drejt qiellit

të murrëtyer në atë ditë të egër

pa ditur se pse duhej të vdisnin.

Dëshmorët

emrat e të cilëve mban ky Bulevard

përballë ndërtesës qeveritare

u bënë vend dhe katër të ardhurve

në Panteonin e Kombit

pa ditur dhe ata

pse kishin luftuar e pse kishin rënë

dhe a duhej që kujtimin e tyre ta përgjaknin.

Mbrëmë dola në Bulevardin Dëshmorët

e Kombit - kudo zotëronte errësira dhe frika

policët e fshehur pas kolonave përgjonin

trupin tim si hije e dyshimtë

tek afrohesha pranë luleve e banderolave

si një ushtar pas një beteje të frikshme

ku humbës ishin të gjithë.

U dashka të kemi dhe ne një Vaterlo

u dashka të kemi një Napoleon në çdo kohë

u dashka të kemi dhe kufoma

u dashka të dal natën për të mundur

errësirën që kish pllakosur në gjoksin tim.

U dashka të ndez një qiri amshimi për paqe

në të cilin flakërojnë shpirtat e ikur

me nga një plumb qorr në pabesi.

U dashka, që gryka e automatikut

t`i drejtohet hijes sime të vogël

se përbëka një rrezik për shtetin.

U dashka të dal natën vonë

për të vrarë frikën,

se frika qenka më e rëndë se vdekja.

Më mirë qenka të vritesh!