Kolec P. Traboini: KUFOMË E HARRUAR

KUFOMË E HARRUAR

Nga Kolec P. Traboini

Ditën e parë të punës si emigrant

pashë një të vdekur,

më mes te Athinës,

në mes të udhës,

në mes të njerëzve.

Por sekush kish punën e tij

e ikte, veç ikte;

duke harruar se ai kishte vdekur,

duke harruar se ai nuk flinte,

se vetura e goditi me 100 km. në orë

dhe ai vdiq në çast.

Pa thënë as emrin e tij,

pa arritur të kujtojë fytyrat e fëmijëve,

pa i thënë gruas lamtumirë e veja ime,

pa e parë atë që e vrau

dhe as diellin e mëngjesit të 4 nëntorit 1991

që sa ishte nisur të vinte.

Kamionçina e shoferit Jorgo me të cilin udhëtoja

uli shpejtësinë veç një çast,

sa për të hedhur një vështrim tmerri mbi kufomë

e pastaj nxitoi.

Nxitonin të gjithë me makina si të çmendur,

duke ikur prej kufomës,

duke menduar se, sa më larg saj të ishin,

aq më të lehtë do ta kishin tundimin.

Por imazhi është imazh,

ai të ndjek nga pas e në çdo çast

duke përhapur tmerrin në shpirtat e të gjithë

kalimtarëve në bulevardin e madh "Mesogeion" *

e duke riprodhuar vetveten pafundësisht.

Më kot iknin, iknin si të çmendur,

për t'u çliruar nga makthi i vdekjes,

se imazhi fluturonte më shpejt se mendimi

se ajo çfarë shihnin, mbase s'ishte e vërtetë.

Mos vallë athinjoti bënte sikur flinte

në mes të bulevardit të madh,

duke mashtruar tërë Athinën me kufomën e tij,

apo Athina mashtronte vetveten, duke harruar

se në zemrën e saj diçka kishte vdekur?

ADOLESHENCA 

Ajo çfarë mësova prej adoleshencës ish

se ne ikim pa dhembje për atë që lëmë pas

e harrojmë  - a na bëjnë të harrojmë

se çdo gjë që kemi sot bëhet e djeshme,

për t`u kthyer në nostalgjinë e moskthimit

për mirë, për keq apo për dreq - veç shteti

e dinte.

Nostalgjinë për kohën kur kisha:

një shtëpi me dy porta

një pemë me emrin - fik

ca fruta dhe ca kalimtarë

një qiellnajë me emrin - pëllumba

një njeri me emrin- baba

që vështirë ishte të gjeje një tjetër

një grua me emrin - nënë

një fëmijë me emrin - tim

që prej meje iknin

drejt një vetmie që quhet harrim

sikur të ishim pjellë

e hiçkurrmoskthimit...

Tani gjithçka që kërkoj në kujtesë

më ka humbun,

ka mbet veç një cung pa oborr

me emrin - vetvetja.

---------------------------

Nga libri  "U DASHKA TE DAL NATEN VONE" 2012.