Koha dhe Patrioti


Nasho Bakalli

Koha dhe Patrioti

Prej disa ditësh shkruhet e flitet në të gjitha qarqet publike për ndryshime eventuale në fatin politik të disa ishshtetarëve më të lartë të vendit për shkak të disa punëve që ata kanë bërë, të cilat, sipas Departamentit Amerikan të SHtetit janë kundër demokracisë, popullit shqiptar, dhe stabilitetit në Ballkan. Hë për hë, fati i tyre ka mbetur pezull në kohë. Asnjeri nuk di të thotë me siguri nëse koha do të ecë përpara përmes belbëzimeve groteske të ishkryepolitikanëve, apo, përmes akteve tragjike të një epoke të re. Kjo gjëndje e dëshpëron Patriotin shqiptar. Aq sa ai gjykon se ndoshta përleshja e tij 30 vjeçare - me kryepushtetarët e denoncuar konkretisht, dhe në parim nga DASH - do përfundojë me disfatë, dhe për këtë të fundit prova më e parë janë kujtimet e hidhura. Pse pat shkuar jo pak herë në Tiranë? Për ti gjetur punë nipit…? Po edhe vetë Patrioti e kuptonte se kjo arësye nuk qëndronte në këmbë… Pse qe takuar më se një herë me presidentët dhe kryeministrat; pse kishte shkuar me ndonjë prej tyre deri në Uashington, Bruksel; pse kishte marë pjesë në banketet e shtruara në Pallatin e Brigadave në Tiranë, dhe në disa restorante, në Paris, Amsterdam, Vjenë…, që mbanin emëra kafshësh të frikëshme? Pse...? Me qëllim që ti njihte pushtetarët sa më afër që të ishte e mundur; që të dëgjonte me veshët e tij ato gjëra që më parë i pat dëgjuar nga të tjerët; dhe, që ti kuptonte në këtë mënyrë edhe të huajt më mirë… Por, të gjitha këto sjellje nuk i kishin prurë asnjë dobi. Sigurisht atij nuk i kishte vajtur ndonjëherë ndërmend që të hiqte dorë nga bindjet e tij, dhe në asnjë mënyrë nuk do ti shitej as pushtetit që vetquhet demokratik. Pushtetarët ishin hedhur edhe që ta blinin! Duke sjellë ndërmend se më çfarë vendosmërie i kishte rrëzuar propozimin e tyre - dhe qe kthyer pastaj në vatrën e vet - Patrioti ndjente një kënaqësi të thellë. Por, meqë ai kishte guxuar të afrohej me pushtetarët, dhe i kishte lënë ata që të kapeshin pas tij, mos donte të thoshte kjo se kishte bërë lëshime, se i kishte lejuar pushtetarët të vepronin sipas qejfit? Duke i ardhur turp për petkat e trupit që i kishte ndotur me “pluhurin” e zyrave të kryeqytetit dhe të prapaskenave … Patrioti nuk pushonte së rë