Ka ditë, por s’ka dritë. Ka perde tek sytë.


    Ka ditë, por s’ka dritë. Ka perde tek sytë.

    Fatmir Terziu


    Pyesin të mbledhur bashkë ditët,

    e shumë pyetje mbesin për të vdekurit.


    Ka një aradhë për makinën e ditëve që varrosen,

    ndërsa e verbër është pamja e tyre edhe ditën.


    Pyesin të shukatur në pëllëmbë të dorës,

    duke lexuar verbërisht fatin e ditëve. Ka ditë

    por s’ka dritë. Ka perde tek sytë

    ata shtrihen përballë herë pas here në të lashtat e braktisura,

    gjurmët e matjeve,

    dëgjimi i hapësirave të mbushura me njerëz,

    duke regjistruar thashethemet e pemëve.


    Ata më kujtuan imazhet nga filmat,

    ndjenjën për nënshkrimin e kortezheve që kalojnë

    në bar të thyer nën gishtat e tyre me manakyrë.

    Pyesin të shpërndara ditët,

    e shumë prej tyre zhduken në errësirë.


    Ata po u kërkonin të vdekurve udhëzime,

    mënyrën se si dikush mund të kërkojë një varrezë,

    duke bërë thirrje,

    për të vdekurit e gjallë.


    Të afërmit mbetën duke pëshpëritur me pasigurinë

    nëse janë afër, apo jo, në këtë përrallë:

    Ka ditë, por s’ka dritë.

    Ka perde tek sytë.


    #terziu #fatmir

    47 views2 comments

    Shkrimet e fundit