Ime Elbasan, ime, ku po shkojmë



Fatmir Terziu


Ime Elbasan, ime, jam në një qytet që kurrë nuk kam menduar se do ta dija ku po shkonte.

Ime Elbasan, ime, u gjenda në një parajsë, që është e mbushur me shishe birre të copëtuara dhe cigare të stampuara, të kafshuara, të zhkrafanitura, mbeturina kafeje dhe turrarendje endacaku fluturak ndanë oshëtimës dhe ofshamës. Këtu ende arrijnë të nxjerrin disa shfryrje nga goja e tyre e bezdisur me fara luledielli nga kaushi prej letre, letër e librave të hedhura në qoshe...

Ime Elbasan, ime, në një rrokadë trokamash, që dikur fluturonin nga gëzimi dhe nga ndjenjat e besimit, shpresës dhe instiktit përballë manipulimit dhe më shumë artificialitetit të fjalës jashtë kontrollit, por tani po vërtitet me shpejtësi maksimale në një mjedis, në një hapësirë, në një tokë të panjohur.

Ime Elbasan, ime, ju ndjej në kurme joshëse me pije alkoolike, birrë dhe cigare, duke nuhatur sofër të (pa)shtruar me asistencë sociale, shtrojë të përzier imët me një shpërthim të freskët acid nga kushedi se ku.