Ilir H. Kuke: Malli digjet ngadalë.

Malli digjet ngadalë.

 Ilir H. Kuke

Malli nuk shpërthen si flakë,

ndizet ngadalë, si dru i lagur në dimër,

që nxjerr më shumë kujtime se bën dritë.

Rri brenda teje si prush i mbuluar me hi,

dhe pret një erë të vogël, një emër,

një këngë të largët, për t’u ndezur përsëri.

Dashuria ikën ndonjëherë me vrull,

si shi vere mbi asfalt

por malli ka durimin e gurt.

Rri gjatë, mureve të shtëpisë, bosh,

te filxhani që s’e prek më askush,

te drita e korridorit që ndizet kot.

Ka njerëz që largohen një herë,

por mbeten duke ardhur

në mendimet e tua, çdo natë.

Dhe sa më shumë koha kalon,

zjarri i mallit behet më i qetë

por nuk shuhet, ndezur mbet.

Malli digjet më ngadalë

që të zgjasë më gjatë

edhe më gjatë se jeta vetë.

Gërmime në të kaluarën.

(fytyra ime tjetër)

Ndonjëherë më sheh nga pasqyra,

me qetësi të çuditshme, sikur më pyet:

“Hej ti, a u bëre ai që ëndërroje?”

Por unë hesht.

Sepse vitet na mësojnë të flasim

më pak me botën,

më gjatë me veten.

Ka ende pluhur mbi disa kujtime.

Ka emra që dhembin po aq sa dikur.

Ka premtime që koha nuk i mbajti.

Në këto gërmime nuk kërkoj më fajtorë.

Kërkoj vetëm atë grimë drite

që më ka mbetur nga njeriu që isha.

Fytyra ime tjetër,

ende jeton diku

mes kujtesës dhe harresës.

Duke pritur të pajtohem me të

para se koha

t'ja mbyllë derën së shkuarës.