Ildije Xhemali dhe Myzeqeja e saj, një poezi që lind nga rrënjët

8 hours ago
2 min read

Në “MYZEQEJA IME”, Ildije Xhemali na fton të udhëtojmë në vendlindjen e saj, ku toka dhe kujtimet janë të gjalla, dhe çdo hap është një lidhje me të kaluarën dhe me rrënjët e familjes. Poezia nuk është thjesht përshkrim i një peizazhi, por një reflektim i ngrohtë mbi punën e palodhur të të parëve, mbi djersën dhe sakrificat që kanë ushqyer jo vetëm trupin, por edhe shpirtin. Fjalët e saj, të thjeshta dhe të sinqerta, nuk kërkojnë zhurmë; ato lindin natyrshëm dhe pushtojnë hapësirën e lexuesit me ndjesi të pastërta. Hapat e saj mbi tokën e vaditur, grushti miell dhe përkujdesja e nanës, rrjedhin në çdo varg si një litani mirënjohjeje dhe dashurie për tokën e begatë. Myzeqeja bëhet një simbol jo vetëm i vendlindjes, por edhe i artit dhe i përparimit që lind nga toka dhe nga dora e njeriut.

Siç thekson edhe Shefkije Islamaj, poezia e bukur nuk ka nevojë për zbukurime të mëdha; ajo lind vetë dhe gjen vendin e saj. Tek Ildija, kjo lindje është e qartë dhe e fuqishme: çdo varg është një frymë e Myzeqesë, një falënderim për dritën dhe për bereqetin, për përparimin dhe artin që frymon në këtë tokë. Poezia e saj nuk është thjesht kujtim i së shkuarës; ajo është një urë që lidh brezat, një zë që flet për vendin, për tokën dhe për ata që e punuan atë. Dhe kjo e bën Ildije Xhemali një nga zërat më të ndjerë dhe më të sinqertë të poezisë bashkëkohore shqiptare.

Në një kohë kur zërat shpesh humbasin në zhurmën e përditshmërisë, poezia e Ildije Xhemali vjen si një frymëmarrje e qetë, e natyrshme dhe e thellë. Ajo nuk kërkon të bie në sy me dritë artificiale, por rritet si një filiz i brendshëm, që me kohë shndërrohet në një pemë të fortë ndjenje dhe mendimi. Fitorja e saj me poezinë “Faleminderit elitarë” nuk është thjesht një çmim nderi; është një dëshmi e lidhjes së saj të sinqertë me lexuesin. Një juri e pazakontë, jo e përbërë nga pak emra, por nga një shumicë zemrash dhe mendjesh, e ka vlerësuar këtë zë që flet pa bujë, por me thellësi. Kjo e bën këtë vlerësim edhe më të çmuar, sepse buron nga ndjeshmëria kolektive. Sikurse cituam, fjalët e Shefkije Islamaj janë si një vulë e natyrshme mbi krijimtarinë e saj, poezia e bukur nuk ka nevojë për zbukurime të tepërta; ajo lind vetvetiu dhe gjen vendin e saj. Pikërisht kështu është edhe poezia e Ildijes, e çlirët, e ndjerë dhe e vërtetë.

Në poezinë “MYZEQEJA IME”, ajo nuk përshkruan thjesht një vend; ajo ringjall një botë të tërë kujtimesh, rrënjësh dhe identiteti. Myzeqeja e saj nuk është vetëm tokë, por shpirt, një hapësirë ku fjala bëhet kujtim dhe kujtimi bëhet poezi. Ildije Xhemali nuk shkruan për të bërë jehonë, por për të lënë gjurmë. Dhe këto gjurmë, të heshtura e të qëndrueshme, janë ato që e bëjnë poezinë e saj të jetojë gjatë në mendjen dhe zemrën e lexuesit.