Ikja në heshtje e Gjyshes


Minush Hoxha

E shoqëruar nga një burrë me mjeker dhe një femër e martuar me fytyren e një fëmije, në karrocen shtrat spitalor, e sollen gjyshen e asaj nuseje në gjëndje të pavetëdijshme. E lodhur dhe e rrudhur fare, dukej sikur nuk ishin rrudha por një alfabet i cili flitte për historinë e saj të dhimbëshme.

,,Ti...” pyeti me rutinë mjeku me stetoskopin që vënte në punë për ta dëgjuar zemren e gjyshes.

,,Jam mbesa e sajë…dhe e bija” ia tha.

,,Mbesa dhe …e bija?” përsëri e pyeti i habitur nga moshë e saj tek kishte vënë stetoskopin në veshët.

,,Më ka rritur. Nëna më ka vdekur që kurr isha fëmijë!”

Sa zu ta dëgjoj ritmin e punes së zemres, nusja shtoj:

,,E dua shumë…” dhe dukej u përlotua.

Doktori këqyri dhe burrin me mjekër dhe me sy e pyeti cili ishte.

,,Jam i biri” iu përgjigj disi pa vullnet.

,,E po…e shihni…është pa vetëdije. Muskujt e zemres i ka fare të dobësuar dhe…gjëndja e saj është e rëndë”

Mbeses i iken disa pika loti, por nuk tha asgjë, një që nuk dinte çfarë të thot dhe, më pas as nuk mundte nga mërzia.

,,Do të jetoj?’ e pyeti më në fund.

,,Për këte po bëjmë luften!”

Pas kësaj, urdhëroj infermieren t’i lidhin infuzionin, ti japin tableta antiaritmik dhe në çaste t’a kontrollojnë e të raportojnë ndryshimin.

,,Ti e bija…mos rrënko! Do bëjmë të gjithat që të këthehesh me nënengjyshen tek shtëpia”

Ajo qeshi nga gëzimi e falenderoj disa herë dhe ia tha se nuk do ia harroj kujdesin.

,,Unë jam e varfër, por…ndofta Zoti më bënë një mundësi t’ua këthej me ndonjë të mirë këte”

Mjeku e shikoj pak më gjatë dhe para se të dal me një qehre mirëkuptimi, ia këtheu”

,,Mos u preokupo. Të shërohet e shohim…por një kafe…patjetër!”

Në brëndakohë, infermierja vajti pastaj ardhi dhe ia lidhi infusionin në shishen e së ciles zbrazi lëngun që zëvendësonte tabletat antiaritmik dhe, pasi njohtoj zyren ku qëndronte personeli, doli.

,, Kur të përfundoj infusioni, më thirrë, t’a heq” shtoj tek mbylli deren..

Gjyshja nuk reagonte në asnjë fjalë , në asnjë lëvizje. Që nga ardhja aty! Bile, as kur infermierja shpërtheu me gjilperë lëkuren për t’i lidhur infusionin. Njësoj mbante pamjen e parahumbjes së vetëdijes. Pamjen të një të mërzituri por të kontrolluar nga arsyeja aqë, sa të mbaj marëdhëniet me rrethin, t’i respektoj dhe mbeses- të bijes t’i flas fjalë ngushllimi kur ajo trishtohej nga varfëria e humbte shpresen. Tash sëfundi, pas dy vite e pak më shumë, kur mbesa nuk lindi fëmijë, e mirte në dhomë të vetën dhe, me një butësi ëngjëllore ia thonte për ngushllim

,,Mos u shqetëso. Do t’i lindesh! Kështu më ndodhi dhe mua dhe…i linda”

Pacientja tjeter mu krah saj, në një distance jo më të madhe se një meter, e sëmuar nga më shumë sëmuarjesh, nga aritmia në veçanti dhe me ngushtimin e enëve të gjakut në veçanti tek këmbet, kurreshtare, përkundra gjëndjes, e pyeti mbesen:

,, Nga është gjyshja?”

Kurse ajo, gjithnjë, ashtu e vocerr, e rënë nga shëndeti dhe në një qeshje fëmijërore të bukur, me një zë poashtu fëmijëror melodik, iu përgjigj.

,,Nga këtu jemi, por në periferi qyteti! Gjyshja jeton vetem me të birin, ate që doli pas mjekut dhe…pa kujdes”

,, I biri…thua se nuk kujdeset?” e vazhdoj të pyes.

,,,, Jo…kujdeset dhe e do por…pasi i hiku gruaja disi u hutua!”

,,E shkreta. Sa më vie keq” ia tha pacientja sinqerisht dhe nga dhimbja ia dha një lëngë boronicash.

,,Oo,jo, nuk mundem…” dhe shtangu që të marë.

,,Mere, të lutem Kam mjaft e është nata e gjatë. Mërzitesh!”

,,Po,po, por turprohem…” dhe pasi ngulmoj Pacientja e ia mori nga dora dhe e falenderoj.

,,E gjyshja…si quhet. Ashtu, ndofta nuk të fyej me këte” vazhdoj me pyetje Pacientja.

,, Hë, si quhet…! S’di a ta them…E di…disi…mos po gaboj” iu përgjigj me ndërprerje, si e frikësuar.

,, E di Teze…-ia tha në respekt të moshes-e quajten Xheva, Xhevahire…Por…emerin që ia dhanë prindërit është Rada”

Pacientja e këqyri me dyshime në mos gaboj dhe sa për të vërtetuar se ishte vërtetë përgjigje e menduar.

Mbesa e dinte se duhet vazhduar dhe plotësoj shpiegimin:

,,E di Teze, kjo është sërbe e martuar për gjyshin tim Ademin. Sërbe e Bosnjes. Po, neve nuk na e tha kurr prejardhjen e mëherëshme. E di, sërbe, këtu…Ishin takuar kur im gjyshë punonte atje. Moti…Ashtu tek kalonte skaj shtëpisë ku banonte…”

Rrëfimi i mbeses bëhej akoma më kurioz dhe Pacie