Hiqmet Mehmetaj: POEZISË

Doja të isha tufan

e të ngjitesha te retë

me zjarrin e zemrës flakë,

atje ku shkrepin rrufetë !

Krahë shqiponje të kisha,

mbi male të fluturoja,

sorkadhe rritur me zana

me krahë do të pushtoja !

Të isha kulpër e pyllit,

të mbështillja mirë doja,

një brez në ngjyrën e yllit

fort pēr beli të shtrëngoja !

Të isha një flakë zjarri,

me zjarr të zemrës të vija,

tek gjoksi i bardhë borë

sisat me buzë t'i thëthija !

Gushën ta prekja me dorë,

flokēt e arta t'i lëmoja,

mbi trupin derdhur mermer

folen' aty ta ndërtoja !

A kupton, ç'kërkoj e ç'dua,

pse të ndjek nga pas si hije ?

Ta ndezësh muzën me mua

që thur vargje dashurie !