GRUAJA ME FUSTAN PRINCESHE


Vullnet Mato


Ai zgjodhi një fustan princeshe,

të zbukuronte gruan, në shokë e miq.

Ndonëse për vete, tepër pëlqente,

kur trupin e saj, sodiste, lakuriq.

Por fustani i hollë, si lëkurë gjarpri,

tepër shtrenjtë do t’i kushtonte,

nuk i shkoi mendja, atij të varfëri,

se gjarpri, zemrën do ia pickonte...

Sapo ajo, fustanin princeshe veshi,

u bë më e bukur, nga ç’kish trupin.

Tërhoqi një tjetër, me fuqi magneti,

ai mbeti vetmuar, të përtypte turpin.

Kur bëheshin gati, në divorc të shkonin,

të dorëzonin kurorën e çiftimit të parë,

një engjëll i padukshëm, në vesh u foli:

“Për një fustan u çmendët, o të marrë!”

Ai i tha asaj: Lezetin pate me të vjetrin,

kur dukeshe e bukur, vetëm për mua;

nuk të bëra princeshë, për atë tjetrin,

të më poshtëroje, se vetëm ty të dua!...

Gruaja e penduar thellë, nga marrëzia,

foli së fundi, me një ëmbëlsi të paparë:

E keqja ne grave, na vjen nga bukuria!

Dhe fustanin e princeshës, hodhi në zjarr.

Burri tha: S’kish faj, fustani që veshe,

duhet të dije, se gratë e botës mbarë,

nuk zbukurohen, me pamje princeshe,

për t’u bërë gjah, i princave gjahtarë;

Po për të kënaqur veten e syrin familjar,

me bukurinë e gruas, si lulen në degë.

Burri të shohë, vezullimin margaritar,

të hënës veshur, me fustanin nga retë.

19 views0 comments

Shkrimet e fundit