Fuat Memeli: NJË MERAK PËR KUMURIET

NJË MERAK PËR KUMURIET

Kur fëmijët  ikën larg

Si shumë të tjerë nëpër Botë

Dy kumurie m’u gjendën pran’

U bëmë miq, u bëmë shokë.

Ndoshta hallin tim kuptonin

Djegur mallit për fëmijë

Me gu-ga  më shoqëronin

Në mëngjes herët pa  gdhirë.

Dhe gu-ga-t unë ja shpërbleja

Me copëza buke çdo mëngjes

Mirënjohjen e tyre thellë ndieja

 Kur krahët rrihnin, lart në qiell.

 Meraqe plot më kanë mbetur

  Tek shtyj vitet në kurbet

  Një merak i rrallë rri i fshehur

  Për kumuriet, mbetur vet’.

    Me siguri do kenë shkuar

   Plot herë të tjera në ballkon

   Ç’e do se unë i kam tradhëtuar

    Kam ikur larg, gjer  në Boston.

 Një ditë prap unë do të vete

  Dhe kumuriet do t’i gjej

  Aty në pemë, a në pallate

  Gu-ga-t e tyre, larg i ndiej.

  Një qortim do të ma bëjnë:

 -Pse na le vetëm kaqe kohë?

  Por përsëri do më pranojnë

  Se ishim miq , e ishim shokë.

 Arkiva „Fjala eLirë“  Fuat Memeli; Maj , 2012