Fatmir Terziu: Zoti Kripanec

Më falni, lexues i përmbajtur! Do të hasni disa fjalë dhe skena cinike në këtë tregim. Unë nuk munda t’i shmang ato, nëse mund ta portretizoni Zotëri Kripanecin pa cinizëm, ju lutem! Më falni edhe mua, Zoti Kripanec! Zoti është dëshmitari im se ndjenjat e mira më kanë frymëzuar gjithmonë në përshkrimin e historive tuaja. Asnjë ndjenjë qortimi keqdashës, as përbuzjeje dhe as e qeshura e kotë nuk e kanë udhëhequr penën time. Edhe unë jam fëmijë i kohës sime dhe disa ngjarje individuale mund të më kenë devijuar pa dashje nga objektiviteti i rreptë, por jam përpjekur të riprodhoj thelbin e këtij realiteti të trishtuar. Vëllezërit tuaj, besoj, nuk janë ashtu siç i portretizoni ju, Iftar Kripaneci, por ata janë për momentin në plan të dytë e të tretë. Ata vetëm tani po fillojnë të deklarojnë ekzistencën e tyre, ndërsa ju jeni i pranishëm, shpirti juaj fluturon dhe përqafon të gjithë rendin shoqëror, duke lënë gjurmë në politikë, parti dhe shtyp. Ju lutem, kini besim tek unë se do të vijë një ditë kur ju, pasi ta lexoni këtë tekst rrëfyes, do të mendoni për një çast, do të psherëtini dhe do të thoni: - Evropianë, por ne të gjithë jemi këtu!... Më falni, nuk është çudi që takohemi përsëri.

***

Orkestra po luante “Makarena”. Më saktë, vetëm Reshiti po luante, me një solo flauti, ndërsa të tjerët ishin të ftuar. Ne e dëgjonim nga salloni i brendshëm. Por, do të thoni ju, kush janë këta “ne”? Kush janë ata? Ne e dimë kush janë: Kryebashkiaku, Oresti, Subiu dhe unë. Përpara nesh qëndronin një shishe e gjatë e bardhë “Skrapari” dhe një tjetër “Përmeti”. Të ulur pa kujdes rreth tavolinës, me cigaret në gojë, po dëgjonim ritmet e “Makarenës” dhe i ishim dorëzuar një far nienteje të këndshme. Nesër është e shtunë, nuk ka punë, mund të rrimë pak më vonë. Muzika ishte e pranueshme, fustanet ishin të bukura dhe disa beqarë ishin të shkujdesur sysh. Kaq! Ne ishim ulur ashtu dhe, në një moment, flauti më acaroi veshin me disa nota false. Në të njëjtën kohë, edhe e gjithë orkestra dukej false. Pikërisht në atë çast, Drivasti qeshi dhe bërtiti: - Ai i varfër Osman! Çfarë horri i tmerrshëm! Shikojeni!... U kthyem menjëherë, unë dhe Kryebashkiaku, dhe çfarë pamë? Osmani i mallkuar! Nga i merrte gjithë këto skena për komedi?

Ai u ngrit, pa na vënë re, kërkoi një copë limoni dhe, pasi i bëri disa shenja flautistit, pa e vënë re të tjerët, filloi ta ngacmonte, që ta vinte në siklet me lëngun e limonit.

- Epo, ti vajzë e vogël, ajo donte diçka të thartë, goja e mbushur me pështymë, buzët e përkulura... Shko pas atij që luan flaut!

Të qeshura...

Muzika u ndal. Nga rruga, një fëmijë bërtiti: - Gazeta “Madhështia e Popullit”!

- Çfarë është “Madhështia e Popullit”? Ajo ka hashash!

Të infektuar nga të qeshurat prej komedisë me limon, filluam të qeshnim përsëri. Në atë çast erdhi Kapedani.

- Oh, Kapedani, përshëndetje! Ulu! Do pak raki, apo ti pi vetëm verë?

- Oh, Oresti, përshëndetje, përshëndetje, pulë e vogël. Fshije hundën! - ia ktheu Kapedani, gjithmonë shakator i gëzuar.

- Kapedani, çfarë është kjo gazetë që e bërtisnin në rrugë tani?

- Çfarë?! A nuk e di për gazetën e z. Ditmor Kolldashi?

- Zevzek!

- Po ta them seriozisht. Ditmor Kolldashi, redaktor-botues i gazetës “Supa e Re”. Ah, është një histori e tërë. A nuk e di?

- E ke seriozisht?

- Seriozisht, vëlla. Prit derisa të ta tregoj. Sot ma treguan këtë histori me hollësi dhe do ta tregoj sikur të isha atje.

Urdhëruam të mbyllej dera e sallës së brendshme dhe Kapedani filloi. Ja çfarë na tha: Një takim ishte thirrur te Ditmor Kolldashi. Vetë pronari, Rubari, Grubari dhe Kadro Frilloza ishin mbledhur dhe po mendonin se çfarë lloj ndërmarrjeje të nisnin për të përfituar nga situata.

- Duhet të gjejmë edhe ne diçka ku të ngulim sytë - tha Ditmor Kolldashi. - Thjesht patriotizëm i dalë nga hiçi... një horr. Tani më thuaj ti si qëndrojnë gjërat dhe nga mund të vijnë thashethemet më të mira. Çfarë thua ti, Rubari?

- Unë? Më lejo të të them të vërtetën, Ditmor Kolldashi. Unë ende i përmbahem idesë sime, të hap një Sallë Artefaktesh.

- Çfarë?!

- Duhet të hapim një Sallë Artefaktesh - përgjigjet seriozisht dhe me vendosmëri Rubari.

- Po ti, si? A u ktheve përsëri te Mitushi? - pyet veten Iftar Kripaneci.

- Por le të kuptohemi, se çështja këtu nuk është te Mitushi, çështja është se çfarë lloj ere po fryn...

- Ku? Në kokën tënde?

- Në Atdhe. Ai është një idiot që nuk përfiton. Tani është koha e tij - një Sallë Artefaktesh. Kam bredhur nëpër Botë, duke zgjedhur çfarë mundja. Një Sallë Artefaktesh me dy seksione, një të vendaliut dhe një të ardhacakut.

- Ku do të gjesh vendalinj në qytetin tonë? - pyet Iftar Kripaneci i hutuar.

- Epo, a jemi të gjithë fisnikë në fund të fundit, Iftar Kripaneci?

- Mirë, më tej?

- Më tej, do t’i vëmë pak muzikë, një organo. Duhet ta kesh parë, Iftar Kripaneci?

- Nëse nuk e shoh unë, kush do ta shohë? - përgjigjet me arrogancë zoti Kolldashi.

- Ke të drejtë. Një organo dhe, sigurisht, çaj. Do të gjejmë një duzinë fëmijësh, por nuk duhet të jenë me sy të bardhë, që të duken si fëmijë romë. Do t’u veshim disa çizme, një këmishë të kuqe dhe do t’i presim si ardhacakë. Ja ku është një Sallë Artefaktesh e tërë për ty! Do të sjellim gazeta nga rrethet, ushqime me produkte fshati dhe, për më tepër, një tabelë: “Artefakte nga Rrethet”. Dhe ai e anoi kapelen. Hë?

- Nuk e miratoj! - bërtiti Grubari solemnisht. - Nuk e miratoj! Nëse është çështje për të rrahur erën aty ku fryn, atëherë do të ishte më mirë të hapnim një fabrikë brumi për bukë...

- E kemi rrahur të gjithën! - qeshi Dino Karagjozi. - Do të hapësh një furrë buke?

- Jo, vëlla. Po flas për brumin për bukën fshatare. Është një sharje... si një katundar, verë dardhe, quaje boza...

- Punë e mirë! Do të bëhemi bozaxhinj tani! - Haxhiu është i ofenduar.

- Jo, vëlla, nuk ka të bëjë me pijen. Emri është i rëndësishëm, le ta quajmë vetëm “Maja Buke”! Do të fillojnë të vrapojnë. A nuk e ke dëgjuar çfarë po bëjnë francezët tani? Ata kanë gjetur paratë, paratë - pa shaka!

- Matuf. Unë nuk dua “Maja Buke” - deklaroi Dino, i pakënaqur.

- Çfarë do? - e pyet Grubari me inat.

- Më thuaj, të shohim.

- Le të hapim një bankë! - Dino e largon Haxhiun.

- Je budalla!

- Pse?

- Lërini grindjet mënjanë - ndërhyn Iftar Kripaneci.

- Pse duhet të jem budalla?! - Dino vazhdon me inat dhe e shikon me vështrim të ashpër Grubarin.

- Epo, mbylle gojën tani, ulu. Më thuaj, çfarë ke për të thënë për bankën.

- Por le ta thotë ai. Pse duhet të jem budalla?

- Do të më hapë një bankë! Nuk është një papërgjegjësi për të cilën duhet qortuar - rënkon Grubari me zë të ulët, i turpëruar nga shikimi dhe toni kërcënues i Dankës. - A është ajo papërgjegjësi një bankë?! Paparja, poparja… e dreq…

- Paparja është zero! - rënkon Haxhiu.

- Si ka mundësi që paparja? Paparja duhet të ketë ardhur nga diku - kërcëllon Grubari.

- Heshtni, njerëz. Prandaj jemi mbledhur - i qetëson xhaxha Ditmori. - Grubari, ulu në vendin tënd.

- Por paparja duhet të ketë ardhur nga diku!

Fjalë për fjalë, çështja doli jashtë kontrollit. Kadro Frilloza, siç e dini, është një luftëtar, dhe madje Grubarit nuk i interesonte fare. Të gjithë po dilnin jashtë kontrollit.

- Hajde, z. Ditmor, qetësojini - tha ai.

Dino u ul dhe filloi të përshkruante planin e tij për themelimin e një banke.

- Puna është e lehtë. Do të emetojmë pesë ose dhjetë milionë aksione, do t’i mbledhim paratë, do të marrim hua nga kjo, do të marrim hua nga ajo, sigurisht me një normë të mirë interesi, nga tregtarët, nga bashkitë dhe, nëse qeveria është në telashe, jepini edhe një milion tjetër. Epo! Do t’u themi të shkruajnë një statut, gjysmën e parave për ne, gjysmën për aksionarët. Përndryshe, do t’i mbajmë aksionet, do t’i investojmë paratë... nuk do ta bëjmë. Ju, z. Ditmor, jeni një njeri me ndikim, do të jepni dy ose tre milionë dhe mbaroi!

- Kjo nuk është për ty ta bësh. Ka njerëz më të mirë se ti. Le ta bëjnë ata dhe pastaj do të na shqelmojnë - deklaron Iftar Kripaneci me një ton mentorues.

Rubari dhe Grubari tundin kokën me miratim.

- Prit derisa të të them çfarë kam në mendje! - bërtet Iftar Kripaneci me autoritet dhe ngrihet. - E di çfarë? Ne nuk do të hyjmë me forcë në një Sallë Artefaktesh ose të ngremë një bankë si njerëzit. Dhe brumi për bukën tënde fshatare, Grubari, është një gjë e thjeshtë. Atëherë, çfarë duhet të të them?

Rubari, Grubari dhe Haxhiu janë shndërruar në një dëgjim të etur e të paduruar.

- A duhet të të them çfarë? Hë?

- Epo, më thuaj! Ke heshtur për një kohë - shpërthen Dino me nervozizëm.

- Hë! Kuçka e nxituar, e shtrembër, lind këlyshë të verbër. A duhet të të them? Hë? Zoti im! Po botojmë një gazetë! - bërtet Iftar Kripaneci dhe një shprehje triumfuese i shfaqet në fytyrë.

Nëse ndonjë përbindësh deti do të kishte hyrë në dhomën e bashkëbiseduesve tanë në atë moment, vështirë se do të kishte lënë një përshtypje më mbresëlënëse sesa fjalët e fundit të Iftar Kripanecit. Në minutën e parë, sikur të ishin ngrirë, në minutën tjetër, Rubari, Grubari dhe Dino Karagjozi filluan të shikonin njëri-tjetrin me drojë, sikur të pyesnin veten: “A ka ikur pena e Iftar Kripanecit, Zoti na ruajt?” Nuk ke dëshirë të qeshësh ose të ndiesh keqardhje për të. Do të vlojë. Edhe, Rubari, më në fund, pa frikë, vendos t’i bëjë një shenjë nga larg:

- Madhëria Juaj, Ditmor Kolldashi, ju pëlqen të falni herë pas here, he-he... dua të them, ju pëlqen... ajo lloj... fjalësh të pista. Kështu që fjala ime është, he-he...

- Çfarë?

- Jo, Ditmor Kolldashi, sapo thashë po... ajo lloj... Dhe, Madhëria Juaj, diçka si një gazetë... seriozisht?

- Si kaq “serioz”? Epo, si tjetër? Sigurisht, seriozisht! A është një gabim kaq i madh të botosh një gazetë? Të vendosësh një perde mbi sytë, dhe nuk ka nevojë, dhe të shash majtas e djathtas. E çfarë pastaj!

- Epo, nëse është kështu, pajtohem - deklaron Kadro Frilloza.

- E pra, e çfarë pastaj! Do ta thërrasim Lame Avokatinën. Ai është mjeshtër i editorialeve. Kështu që, pak korrespondencë, disa interlude, disa telegrame. Është çështje maskimi të kësaj e asaj. Kjo nuk kërkon ndonjë filozofi. Dino, të lutem, shko te sporteli dhe thirre Lamen, avokatin, këtu.

- E ke parë këtë bandit? - tha Iftar Kripaneci, pasi Kadro Frilloza ishte larguar. - Sa për mallkimet, lëre rehat! Do të të mallkojë aq shumë sa do të të dhembin veshkat. Do ta bëj burrin një maskë. Por, pavarësisht nëse ka të drejtë apo jo, syri i tij nuk pulson. Një endacak i tmerrshëm!

Nuk mund të thuhet se Rubari dhe Grubari ishin të kënaqur me këto cilësi të Kadro Frillozës, as nuk mund të thuhet se, në paraqitjen e tyre të gazetarisë, Dino dukej si një redaktor i përshtatshëm. Ata ende ruanin kujtime të një kohe tjetër dhe të epokës së gazetarisë vullnetare, kur fjala e shtypur ende turbullonte ujërat e tyre, por nuk nxirrte këtë lavë blasfemish dhe mallkimesh djallëzore. Por stuhia e pasioneve të egra që ishte tërbuar për një seri të tërë vitesh, ndikimi demoralizues i shtypit të demoralizuar, materializmi i papërpunuar që konsumon gjithçka, si edhe mundësia e një pasurimi të lehtë duke qetësuar ndërgjegjen dhe duke ndjekur shembullin e elementëve kryesorë, të gjitha këto fenomene i kishin mbuluar ndjenjat e tyre më të pastra me një shtresë aq të trashë, saqë do të duhej një epokë e tërë, jo më pak e gjatë dhe e re në thelbin e saj, për ta gërmuar këtë shtresë neverish, derisa këto ndjenja të pastra, të varrosura, të dalloheshin si mbetje të madhështisë së kaluar.

Dhe tani, kur Iftar Kripaneci u paraqet atyre planin e tij për botimin e një gazete, për drejtimin e saj dhe për personat që do të marrin pjesë, Rubari dhe Grubari ndiejnë se diçka po i pickon në një cep të fshehur të zemrave të tyre. Ata ndiejnë se ka diçka të gabuar në këtë çështje, diçka që nuk duhet të jetë. Por mbi shtresën e rëndë që i shtyp këto ndjenja të pastra deri në fund, Iftar Kripaneci shton një shtresë të re dhe i mbyt ato. Ai, me ëmbëlsi, me entuziazëm, me pasion, u shpjegon përfitimet materiale që do të merren nga ndërmarrja e tyre. Dhe Rubari e Grubari nuk kanë nevojë për argumente më bindëse.

Dera hapet dhe Lame Avokati shfaqet në prag me surratin e tij të mprehtë si dhelpër, i ndjekur nga Kadro Frilloza.

- Lame, çfarë thua? - Iftar Kripaneci kthehet miqësisht. - Duam të botojmë një gazetë, apo jo?

- Pse jo, të botojmë një. A ka ndonjë ide të mirë? - pyet Lame, duke shkelur syrin dhe duke kërcitur shpejt gishtat.

- Kujdesu për veten.

- Por a ka?

- Ka, ka. Kujdesu për veten.

- Në rregull. Çfarë lloj gazete duhet të botojmë, për qeverinë, apo opozitën? Më thuaj shpejt, se kam klientë që më presin.

- Ja ku është puna, qeveri apo opozitë? Nuk e di, dreqi qoftë, sa do të zgjasin ato të sotmet.

- Më thuaj shpejt, kam klientë që më presin.

- E di çfarë, Lame? - Xhaxhai Ditmor mendon, duke mos u kushtuar vëmendje fjalëve të avokatit. - Mendoj se për momentin do të merremi me qeverinë...

- Mirë, mirë, më mirë me qeverinë - deklarojnë shpejt Rubari dhe Grubari.

Xhaxhai Ditmor i shikon me inat që e ndërprenë dhe vazhdon:

- ...Atëherë, kur të nuhasim se po u dridhen këmbët, le t’i qëllojmë në arra dhe t’i vendosim të rinjtë përsëri në pushtet, apo jo?

- Në rregull. Të premtuan diçka?

- E di, nuk bëhet pa të.

- Mirë, le të fillojmë - vendos Lame.

Dhe këtu fillon një bisedë rreth mënyrës se si do ta botojnë gazetën dhe rreth një lloj drejtimi që organi i tyre do të ndjekë për çështje të caktuara. Merret një vendim për të marrë parasysh kohën dhe rrethanat, madje edhe thashethemet, nëse “Zoti e ka thënë kështu”.

Për Aleatët, “do të publikojmë një nga një, çlirimtari ynë, populli vëllazëror, rroftë Komandanti Çlirimtar, Zoti e faltë”, por përndryshe, sapo të agojë, do të kthehemi te “tri pronat e vjetra të …”.

Do të heshtim për Rusinë, e dini, nuk po shkon mirë, moti nuk po ndihmon. Austria, çfarë, kjo apo ajo, Aleanca e Trefishtë - as nuk ka rëndësi...

- Po të rinjtë, çfarë do të bëjmë me të rinjtë? - thotë Rubari. - Dhe kanë filluar të trazohen!

- Do t’i gënjejmë. Çfarë do të bëni, ju djem të vegjël? Ndonjëherë edhe do t’ua tundni kapelat. Ka ardhur koha, nuk ka asgjë për të bërë - tha Ditmor Kolldashi me një psherëtimë.

- Nuk ka asgjë për të bërë?! - Kadro Frilloza rënkon dhe sytë e tij errësohen. - Pushkë bosh, e paprerë! Nëse i prek, ajo...

- Rri i qetë, Dino...

- P... p-p-rrah dhe hiri...

- Lërini tani, mos! Ulu në vendin tënd. Ka kohë.

- Ejani, shpejt, vëlla Ditmor. Kam klientë që më presin - bërtet me padurim Lame Avokati.

- Dëgjo, Lame, e di... (lëri klientët e tu bosh!)... e di çfarë? Ulu sonte dhe shkruaj një editorial. Bëji një premtim besnikërie që do ta trondiste vetë Komandantin. Vendose aty: “Fëmijët e tu të përulur, Babai dhe nëna jonë, në pluhurin e Augustus Vinoz”, rregulloji aty si një rruzare, e di si. Dhe thuaj një ose dy fjalë për popullin, siç u takon. A më kupton? Kështu. Pastaj vizato një kuti për opozitën. Thuaj aty: “Tradhëti...” e kështu me radhë.

- “Tradhëti” është e vjetër, le të fusim horra - korrigjon Lame.

- Në rregull, futni horra. Dhe mos harroni të futni edhe atë fatalen për ardhacakët. Dreq, më pëlqen shumë ajo fjala “fatale”! Kur e them kështu, ff... f... fatale, është sikur po kap dikë për fyti... Më pëlqen shumë!

- Dhe më pëlqen më shumë kur skuq dikë - shpërtheu Dino Harsuzina sinqerisht. - Ma bën shpirtin të ndihet më mirë!

- Ashkolsun, mik, rrofsh! - bërtet Iftar Kripaneci i kënaqur dhe përkëdhel Dankën në shpatull. - Puna u krye. Ti, Lame, do ta shkruash editorialin, siç thashë, apo jo? Dhe ti, Rubari, dhe ti, Grubari, do të shkruani disa letra, disa telegrame.

- Çfarë telegramesh, çfarë letrash? - pyesin të dy të hutuar.

- Çfarë lloj? Çdo lloj. A nuk i shihni gazetat e tjera? Shkruani atje: “Lartësia Juaj …, populli gëzohet në gjunjë dhe unanimisht i lutet të Plotfuqishmit...” e kështu me radhë. Çfarëdo që t’ju vijë ndërmend.

Thuaj aty: “Populli ka dhënë mijëra prova se, kur preken të drejtat e tyre, secili prej tyre ngrihet në këmbë...” dhe... filani... me lot në sy... e kështu me radhë.

Më në fund, pse do të më ngacmosh kaq shumë? Mallko opozitën dhe do të të dërgoj një mesazh. Epo! Pse do të rrimë këtu tani dhe të kullojmë pështymë për filozofi të ndryshme? Dhe kush do të të kuptojë! Çështja është të mbyllësh sytë - të ngasësh makinën. A nuk është kështu?

- Epo, hajde, mirupafshim. Kam klientë që më presin - qortoi Lame Avokati dhe mori kapelen e tij.

- Djajtë po të presin... Asnjë mënyrë. Hajde, mirupafshim. Epo, dëgjo, Lame, nesër në mëngjes prezantimi duhet të jetë gati. Shëndet të mirë!

Lame drejtohet për nga dera. Pas tij vijnë Rubari dhe Grubari, të cilëve Iftar Kripaneci u jep udhëzimet e nevojshme.

- Dëgjoni, zotërinj, kemi harruar gjënë më të rëndësishme! - bërtiti Iftar Kripaneci pas tyre. - Por si do ta quajmë gazetën tonë?

- Në rregull, rrip, Ditmor Kolldashi, por ne jemi... të tillë! - përgjigjen Rubari dhe Grubari.

- Kjo është një pyetje serioze - thotë Lame Avokati. - Dhe a e dini pse është serioze? Sepse ata djaj morën të gjithë emrat e mirë dhe nuk lanë asnjë për ne. Por prapë do të gjejnë disa. Mendoj se do të ishte më e përshtatshme ta quanim gazetën tonë “Drejtësia”, kështu që do të shtojmë në kllapa një emër të fundit (L. A. - fundi i shekullit, fr.).

- Çfarë?

- Është një fjalë frënge, nuk e kupton.

- Nuk do ta përdorim frëngjishten. Latinishten, nëse mundesh. Do të vendosim diçka brenda, sa për një veshje.

- A t’i vizatojmë një “Tempora mutantur”?...

- Vizatoje nëse është në vend. Çfarë mendon, Rubari? - Xhaxhai Ditmor kthehet.

- “Drejtësia” është një fjalë e mirë, por mua më duket se “Urtësia e Vendalinjve” do të ishte edhe më e bukur - përgjigjet Rubari.

- Nuk pajtohem - thotë Grubari. - Ky emër duket shumë priftëror. Është më mirë ta quajmë “Krenari Atdhetare”.

- Po ti, Bujar, çfarë mendon?

- Unë? E di unë? Le ta quajmë “Trimëri Popullore” dhe ta lëmë të bëjë çfarë të dojë. Do ta vendosim Sarıe Cimentinon si zv/kryeredaktore, apo jo?

- Është e gjitha një shaka. A ta them? - deklaron Iftar Kripaneci me autoritet. - Do ta quajmë gazetën tonë ose “Atdheu për Ne”, ose “Madhështia e Popullit”. Zgjidhni njërën nga të dyja.

- “Madhështia e Popullit”! Dakord! “Madhështia e Popullit”! Pra, pra, rroftë!

- Mirupafshim, Iftar Kripaneci.

- Mirupafshim.

Rubari, Grubari dhe Lame Avokati largohen.

- Ti, Dino, qëndro. Ne do ta shkruajmë entrefiletin me ty.

- Në rregull. Tani urdhëro të sjellin mastikë dhe meze dhe le të fillojmë. Që të mos sjellin më bamje turshi, kërko disa meze atje si njerëzit. Një gazetë duhet të shkruhet këtu, nuk është shaka. Ata sollën raki dhe ushqime të lehta. Por çfarë lloj ushqimesh do të kërkojë xhaxha Manoli, roja i shtypshkronjës? Kjo nuk është e rëndësishme. Gjëja e rëndësishme është që xhaxha Ditmori dhe Kadro Frilloza janë nisur për të udhëhequr opinionin publik.

- Dino, fqinji ynë është një bezdi e vërtetë. Ai ishte një studiues, ishte i ndershëm dhe nuk e di çfarë lloj gjërash të çuditshme. A duhet t’i marrim një kallaj?

- Jo kallaj, por do ta bëjmë me tokën - deklaron specialisti i sharjes.

Dhe shkrimi fillon...

“Mësojmë se...”

Xhaxha Ditmori shkruan dhe vendos në një fletë të bardhë shpifje të tilla të zeza kundër fqinjit të tij, saqë jo vetëm që nuk i ka “mësuar” kurrë, por as nuk i ka shkuar ndërmend.

Iftar Kripaneci shkruan, shkruan dhe i fshin. Ai është ende i pakënaqur me helmin e shigjetave të tij. Një fjalë e butë i shpëton, ai e fshin dhe shkruan diçka më të ashpër. Por kjo fjalë është bërë e zakonshme. Iftar Kripaneci shton “planifikuesi” dhe e lidh atë me një “fatale”.

Fqinji, gruaja e tij, fëmijët e tij, familja e tij, përbindësha fenomenalë dalin nga pena e Iftar Kripanecit. Ai ia lexon veprën e tij Dankë Haxhiut. Dino, me sytë që i shkëlqejnë nga mastika, e inkurajon me entuziazëm mjeshtrin e entrefileteve.

- Vazhdo! Ngaj, ngaj! Vazhdo, nëna e tij e vjetër! Mos u ndal para asgjëje, para asgjëje! Vazhdo! - gjëmon Kadro Frilloza, sikur të komandonte ndonjë betejë artilerie...

- Kështu, zotërinj, u themelua organi i Ditmor Kolldashit, e përfundon historinë e tij zoti Kripanec.

E hapëm përsëri derën e sallës së brendshme dhe orkestra lëshoi me bujë marshin e mrekullueshëm nga “Tannhäuser” i Wagnerit.

Krastë e Ngritur, në të dalë të 14 Marsit 1997.