Fatmir Terziu: Sa nevojë kemi për takime të tilla

Sa shumë nevojë kemi për takime të tilla, ku një kafe dhe një bisedë e lirë marrin kuptim më të thellë sesa vetë momenti. Në një restorant-investim shqiptar si “Flora’s Gusto Italian”, nuk u takuan thjesht miq apo njerëz të zakonshëm që ndajnë një tavolinë, por u takuan libra me biznese, ide me investime, agronomia me produktet e freskëta dhe bio, fjala me vizionin. Ishte një hapësirë ku mendimi qarkullonte lirshëm dhe koha dukej sikur ishte thjesht një pretekst për të ndërtuar ura mes përvojave dhe së ardhmes. Në atë tryezë, me një natyrshmëri që të bind se komuniteti shqiptar në Mbretërinë e Bashkuar ka shumë për të thënë dhe për të bërë, Aqif Neli, Fatmir Terziu, Përparim Muça, Skënder Përpepaj dhe Zabit Bahja e thjeshtuan kohën duke e kthyer në vlerë. Bisedat që u shtruan nuk ishin të rastësishme, por nga më të domethënshmet për komunitetin shqiptar, për të rinjtë që kërkojnë modele dhe orientim, për ruajtjen e vlerave dhe përballjen me sfidat e së ardhmes. Ato biseda dëshmuan se suksesi nuk është vetëm çështje individuale, por përgjegjësi kolektive.

Ishte një kohë e mjaftueshme për të kuptuar më nga afër biznesmenët e suksesshëm si Aqif Neli, Skënder Përpepaj dhe Zabit Bahja, njerëz që e dinë se investimi nuk është vetëm kapital, por edhe besim te njeriu dhe te komuniteti. Po aq frymëzuese ishte edhe përvoja e Përparim Muçës, mjeshtrit të produkteve bio, që sjell me vete filozofinë e respektit për tokën, shëndetin dhe qëndrueshmërinë. Dhe mbi të gjitha, në atë tryezë u ndje gjuha ndryshe e shkrimtarit dhe studiuesit tashmë të mirënjohur shqiptaro-britanik Fatmir Terziu, një gjuhë që lidh mendimin kritik me identitetin dhe e shndërron bisedën në reflektim. Takime të tilla janë më shumë se momente shoqërore; ato janë laboratorë idesh, pika referimi dhe shpresë se komuniteti shqiptar di të mendojë bashkë, të debatojë me dinjitet dhe të projektojë të ardhmen me maturi. Pikërisht për këtë arsye kemi kaq shumë nevojë për to: sepse aty ku bashkohen fjala, puna dhe vizioni, lind mundësia reale për një të nesërme më të fortë dhe më të ndritur.

Takime të tilla na kujtojnë se forca e një komuniteti nuk matet vetëm me numra, por me cilësinë e dialogut që ai ndërton dhe me aftësinë për ta kthyer bisedën në veprim. Në një kohë kur shpesh jemi të shpërndarë, të zënë me ritmin e shpejtë të jetës dhe sfidat individuale, këto tryeza të thjeshta, por me peshë mendimi, rikthejnë ndjenjën e bashkësisë dhe përgjegjësisë së përbashkët. Ato dëshmojnë se suksesi i secilit merr kuptim të plotë vetëm kur ndahet, kur shërben si përvojë dhe si udhërrëfyes për brezat që vijnë.

Në këtë kontekst, “Flora’s Gusto Italian” nuk ishte thjesht një restorant, por një simbol i integrimit dinjitoz dhe i sipërmarrjes shqiptare, të krijuar, modeluar dhe investuar nga një grua si Flora Osmani, që di të ruajë identitetin duke u hapur ndaj kulturave të tjera. Aty u kuptua qartë se biznesi shqiptar në diasporë ka hyrë në një fazë tjetër: nga mbijetesa drejt vizionit, nga suksesi individual drejt ndikimit komunitar. Diskutimet për investime, për produkte bio, për tregun dhe për kulturën nuk ishin të ndara, por të ndërthurura natyrshëm, si pjesë e një tërësie që kërkon mendje të hapura dhe bashkëpunim të sinqertë. Këto biseda krijojnë terrenin ku lindin ide konkrete, ku të rinjtë mund të gjejnë jo vetëm frymëzim, por edhe mbështetje reale, ku fjala e mençur takohet me përvojën e provuar. Ato janë dëshmi se komuniteti shqiptar në Mbretërinë e Bashkuar ka kapital njerëzor, intelektual dhe moral për të ndërtuar ura mes brezave, mes dijes dhe sipërmarrjes, mes traditës dhe inovacionit. Dhe pikërisht këtu qëndron vlera më e madhe e takimeve të tilla: në aftësinë për ta kthyer një kafe dhe një bisedë të lirë në një akt vizioni, në një premtim të heshtur se e ardhmja mund dhe duhet ndërtuar bashkë.

Në fund, mbetet ndjesia se këto takime janë një formë e rrallë pasurie që nuk blihet dhe nuk imponohet, por lind natyrshëm nga dëshira për të ndarë përvojën dhe për të dëgjuar tjetrin. Ato janë një kundërpeshë e nevojshme ndaj individualizmit dhe izolimit që shpesh e shoqëron jetën në diasporë. Në këto tryeza, fjala nuk humbet në zhurmë, por gjen veshë që dëgjojnë dhe mendje që reflektojnë, duke e kthyer dialogun në mjet ndërtues. Këtu kuptojmë se komuniteti nuk mbahet gjallë vetëm me festa apo përvjetorë, por me biseda të sinqerta për punën, dijen, sfidat dhe përgjegjësitë. Biznesi flet me kulturën, agronomia me shëndetin, investimi me etikën, dhe letërsia me identitetin. Kjo ndërthurje e fushave krijon një gjuhë të re komunitare, ku secili gjen vendin e vet dhe kontribuon sipas përvojës dhe vizionit që mbart. Prandaj, nevoja për takime të tilla është edhe nevojë për vazhdimësi. Ato nuk duhet të mbeten ngjarje të rastësishme, por të kthehen në ura të qëndrueshme bashkëpunimi, në hapësira ku idetë testohen, përpunohen dhe marrin formë konkrete. Vetëm kështu fjala e lirë shndërrohet në veprim, dhe veprimi në zhvillim të qëndrueshëm. Në një botë që ndryshon me shpejtësi, këto momente na rikujtojnë se rrënjët nuk janë pengesë për ecjen përpara, por themel i saj. Dhe kur rrënjët ushqehen me dialog, respekt dhe vizion, komuniteti jo vetëm mbijeton, por rritet, forcohet dhe lë gjurmë. Pikërisht për këtë arsye, sa më shumë kalon koha, aq më e qartë bëhet se sa shumë nevojë kemi për takime të tilla.