Fatmir Terziu: Përse ende mbahet mend si model Diplomati Rei Golli në Londër

Përse ende mbahet mend si model Diplomati Rei Golli në Londër

Në disa fusha të jetës, puna më e rëndësishme është pikërisht ajo që nuk duket. Është voluminoze, e lodhshme, shpesh rutinore dhe, mbi të gjitha, e lidhur me përgjegjësi që nuk mund të shtyhen. Ka ditë kur ajo nis para orarit dhe përfundon shumë pas tij; ka raste kur nuk njeh as fundjavë, as festë, as pushim. Dhe ka momente kur një njeri duhet të jetë aty, jo sepse e kërkon detyra në letër, por sepse e kërkon nevoja e tjetrit. E tillë ishte, në thelb, puna e Konsullit të Republikës së Shqipërisë në Londër, Rei Golli. Sot, edhe pse kanë kaluar vite që ai është larguar nga ajo detyrë dhe ka vijuar angazhimet e tij në fusha e detyra të tjera, emri i tij vazhdon të kujtohet me respekt në mesin e atyre që e njohën nga afër veprimtarinë e Ambasadës shqiptare në Londër. Dhe kjo nuk është një kujtesë që ushqehet nga titulli i mbajtur dikur. Përkundrazi. Është kujtesa e krijuar nga marrëdhënia me njerëzit. Ka një pjesë të diplomacisë që nuk del në fotografi, nuk shoqërohet me ceremoni dhe nuk përfshihet gjithmonë në raportet zyrtare. Është diplomacia e sportelit, e telefonatës së vonë, e dokumentit që duhet zgjidhur, e qytetarit që vjen i shqetësuar dhe largohet më i qetë. Është ajo pjesë ku diplomati përballet drejtpërdrejt me hallet konkrete të bashkëatdhetarëve.

Pikërisht aty spikati Rei Golli.

Pak kush e di sesa e pandërprerë ishte kjo përgjegjësi edhe në periudhën më të vështirë të pandemisë Covid-19. Në një kohë kur pasiguria kishte prekur çdo institucion dhe çdo familje, shërbimi ndaj qytetarëve nuk mund të zhdukej. Përkundrazi, nevoja për komunikim, orientim dhe ndihmë ishte bërë edhe më e madhe. Në kujtesën e atyre viteve, puna e Gollit mbetet si një shembull i përkushtimit të heshtur. Nuk ishte thjesht zbatimi mekanik i një detyre. Ishte mënyra se si ajo detyrë i përcillej njeriut. Këtë vlerë e kanë çmuar edhe kolegë e bashkëpunëtorë të tij. Ish-Ambasadori Qirjako Qirko e ka vlerësuar punën e stafit të Ambasadës dhe përkushtimin e diplomatëve që, në kushte jo të zakonshme, vazhduan të qëndronin pranë komunitetit. Edhe brenda stafit, Rei Golli u perceptua si një prej atyre intelektualëve dhe diplomatëve që e kuptonin shërbimin diplomatik jo vetëm si profesion, por si përgjegjësi njerëzore. Ky është ndoshta çelësi për të kuptuar përse ai ende mbahet mend. Sepse njerëzit nuk mbajnë mend gjithmonë një zyrë. Mbajnë mend njeriun që ishte brenda saj.

Mbajnë mend mënyrën si u dëgjuan. Mbajnë mend një përgjigje të qartë në një moment pasigurie. Mbajnë mend një derë të hapur, një komunikim të sjellshëm, një përpjekje për të gjetur zgjidhje. Në shërbimin konsullor, ku kërkesat janë të shumta dhe shpesh të ndërlikuara, kjo qasje ka një peshë të veçantë.

Veprimtaria e tij nuk u kufizua vetëm në Londër. Edhe Ditët e Shërbimit Konsullor në Irlandë, të organizuara nga Ambasada e Republikës së Shqipërisë në Londër, sollën një tjetër dëshmi të kësaj fryme shërbimi. Prania e tij në Dublin për t'u ardhur në ndihmë shqiptarëve që kishin nevojë për shërbime konsullore ishte një mënyrë për ta çuar institucionin më pranë komunitetit.

Kjo është ajo që mund të quhet diplomaci e afërsisë.

Një diplomaci që nuk matet vetëm me protokollin, por me besimin. Nuk matet vetëm me numrin e dokumenteve të përpunuara, por me numrin e njerëzve që ndihen të respektuar pasi kanë trokitur në një derë institucionale.

Edhe marrëdhënia me komunitetin shqiptar në Mbretërinë e Bashkuar ishte një pjesë e rëndësishme e kësaj figure. Në biseda me drejtues e përfaqësues të komunitetit, përfshirë edhe Lavdrim Krashin, është prekur pikërisht kjo anë e punës së tij: përkushtimi, serioziteti dhe gatishmëria për t'u marrë me qindra kërkesa të përditshme. Në një komunitet të madh, të shpërndarë dhe me nevoja të ndryshme, diplomati nuk është vetëm përfaqësues i shtetit. Ai është edhe ura përmes së cilës qytetari e ndien më afër shtetin e vet.

Dhe urat, nëse ndërtohen mirë, mbeten edhe pasi ndërtuesi largohet.

Prandaj, vite më pas, Rei Golli vazhdon të kujtohet si një nga figurat diplomatike më të respektuara të asaj periudhe në Ambasadën shqiptare në Londër. Jo për zhurmën rreth emrit të tij, por për atë që la pas në marrëdhënien me njerëzit. Nëse do ta krahasonim një mision diplomatik me një ekip, atëherë Golli ishte nga ata njerëz që nuk kërkonin domosdoshmërisht të ishin në qendër të fotografisë, por pa të cilët loja nuk do të ecte njësoj. Një figurë e qetë, profesionale, e përkushtuar dhe mbi të gjitha e dobishme për institucionin dhe qytetarin.

Kjo është edhe arsyeja pse koha nuk e ka zbehur kujtimin. Sepse detyrat ndryshojnë. Postet ndryshojnë. Adresat diplomatike ndryshojnë. Edhe njerëzit lëvizin nga një detyrë në tjetrën. Por mënyra si i ke shërbyer njeriut mbetet. Dhe për Rei Gollin, kjo është ndoshta trashëgimia më e bukur e asaj periudhe në Londër: të kujtohet jo thjesht si një ish-konsull, por si një diplomat që e kuptoi se pas çdo kërkese konsullore kishte një njeri, një familje, një hall, një shpresë. Kjo është ajo pjesë e diplomacisë që shpesh mbetet e padukshme. Por është pikërisht ajo që, pas shumë vitesh, mbahet mend më gjatë.