Fatmir Terziu: PRIVILEGJ „CIVILIZIMI“

PRIVILEGJ „CIVILIZIMI“

Nga Fatmir Terziu

Privilegj „civilizimi“

… dhe sytë mbetën si metri tek Kadastra

ky është ligji…

… meqë mashkullorët kanë privilegjin e stinës,

po i zbrazim percetimet më të pastra

këmbëve femërore u ngrejnë përditë e më shumë takat,

pëshpërisim me mendjen e përhumbur tinëz.

Shtatë shpirtra më shumë kanë vajzat.

Xhirrot zgjasin më shumë

po i shkruajmë të padukshmet nga këmbët

në këtë stinë nuk ka gjumë.

Pimë verë të ëmbël

me kupën e Hënës që shtrydh perceptimet,

bëhet dashuri dhe… ecet dalldisë së një gote

në cipalin  tridhjetë e një vjeçar të një brenge

që derdhe Ti

në privilegjin tim të panginjur ende…

… ende kushedi…

E DIMË KU VEMI?!

Çdo gjë ka një stinë

lumenjtë rrjedhin përditë

pemët mbillen për nesër

për brezat që do të vijnë.

Por çfarë ndodh, ndodh

dhe kur është një vijëz e hollë

dhe kur helmi hidhet mbi Det

dhe kur ajri nis e të vret...

Ne jemi si çdo gjë

shkulim e mbjellim pemë

të kemi oksigjen?! Për kë?

e dimë vetë ku vemë?!

NGA KUSH KE FRIKË QYTETI I MIRË?

Zvarritet i dremitur

përkëlleljeve të athta të fijeve të barërzave

shtrydhet mbi pellgjet i uritur

dhe nuk pi

etjen e thek në gji

qyteti im

(Me dhe pa Shkumbin).

Kridhet mbi malin faturim

ëndërra e largët e dashurisë

lexohet në plazmën e kafesë që flik

Kristoforidhi

me një mik të hershëm e të ri

Abetaren e tij.

Deri në të gdhirë

nga avulli angushtia për bela

ndërton e rindërton vetëm kala.

Nga kush ke frikë qyteti i mirë?

BUKA E NËNËS

Bujanë në lumin e madh të lotit

buit buhërt brumin e ngjeshur

duart

vetëm ato të hapura përqafojnë agimet

shtruar... Buka

e ndorme ia kalon bukës

cilët duar nuk u panë nga sytë

e përlotur të nënave në sofrën e shtruar?

BEGONJËZA

Komshija ime në kopshtin e saj mbolli një begonjë,

u rrit begonjëza dhe kokën vari nga gardhi im.

Pas disa muajve çeli lulet e saj, në atë Gusht

rrezet e Diellit iu bënë ar

me orë të tëra pas vite me radhë

më dehte era e saj.

Kohë të tjera më vonë begonjëza plakë

shtriu filizat e saj gjerë e gjatë

poshtë gardhit lëshoi disi midis

një rrënjëz të vockël me një filiz.

viteve memorjet u fshinë

mbeti kujtimi i begonjëzës mbi thinjë.

SYRI I DETIT

Syri i detit fjetur në bonacë. Koha

kalëron majë lapsit të mprehur si majë shpate,

drita ngulet ngadalë e s’merr frymë,

po dihat vargu,

do të duhen muaj, javë të tëra, ditë të tjera,

të riskicojnë ajrit pulëbardhat e mjera,

shfaqesh i dehur, më i bukuri Apolon

historia shkund gazetat e verdha,

                                     dredh marihuanë,

pas stërkalave të vogla,

lexoj dynjanë.

Koha çapitet mohit të saj

dallgë e shkulur si dhëmbi i qumështit

herë gjerb limfën  e vet,

herë tungjatjeton valën e së kotës,

e hedh në breg.

Syri i detit fjetur në bonacë

vërtet na ndjek e dashur

kaq mote e pikturojmë

gjymtë e heshtur e përlotur

na bart mohimit të verbër tej sikletit

luajmë me dallgë, gazmojmë yshtin e ndrojtur

me tiklimin e syrit të detit.

FLUTURAKE

Të dy  i kemi ndasitë tona,

emërzimet ndoshta,

sa zanore artikulojnë në gjuhën e huaj

dredhitë kushedi

më shumë bashkëtingëllore se orenditë

që i duhen një dhome për dashuri,

pa midetë e ndjeshme hyjnore

na bënë të tretemi me vete

në gotën e mërzisë

ku ti fap hyn pa leje

dhe na bezdis.

Këto dhe të tjerat janë thjesht hamendësi,

a nuk e kemi një zot që të na dojë të dy palëve?

Por edhe ashtu kurrë s’ka pasur një zot për ty,

ca prodhojnë mutrat e tua laboratorëve

disa imitojnë fluturimet në askundi

e të tjerë vetëm në një stinë qesëndisin irnik

kontratën tuaj pa histori

si grumbullim zoologjik.

E pranojmë se jeni e keqja rutinë

duke pritur ikjen, si të thuash mizore,

fluturakë pakthinë…

GOTË

Kjo gotë është rrethorja e madhe,

një objekt i thellë,

që përdoret ngeshëm e në kohë.

Është një shpellë e damkosur,

një hajdute,

buza e përlyer memece

loja e mendjes.

Poshtë saj është katarakti

poeti shkruan me të njomë

llava e ndezur,

lëngu ku  krihen zjarret dhe gratë,

ku vargu mbetet lum i (pa)fjetur,

dhe shpirti hepohet në të thatë

gradacion i gjallë...

        që të sjell mendjen vërdallë.

FILXHAN

Ky filxhan është një hartë e madhe

një mulli i kurdisur

që mat e pret ngadalë e pa kohë.

Është një Det i tumbosur,

një shkëmb,

teatri shushuritës i mendjes

që shqep

virozën hutaqe të kohës.

Kaluç i sjell fjalët

asgjë e re në shkallën e grimuar

një fasadë kalku

ku gjithkush është një askush

një dritare e errët. Koha

shterpë kullon mes djersëve

ikin e vijnë lakuriqësi të pashpirta

përposhtë mbetjeve që tinëz bluhen

ku fatet shtypen nën gishta.

Varre kafenesh të errëta. Shpella

ngecur vragave në mendime,

mirazhet e orëve memece të mendjes

ku kalben zhgaravinat e shkrimeve,

në rrjeshtat përgjatë fabulave

të mbetura dhëmbëshkulura librave.

Një korr shtufinash i bren

kodet, i shqyen

fjalomani e kripur në lotë

të fryrë. Si një vetëtimë

shpate nga qielli

ma turbullon dritën

e fjalës që arnohet

ndërkohë që humusi i kalbur,

një pleh i radhës

është moçali ku e mishta vegjeton.

Me t’u thyer filxhani

udhëtim i buzëve të pista vdes

si tingujt e një instrumenti,

që bën muzikë në haur shterpë,

dënesa është për vetë filxhanin

dhe jo për fjalën që vret.

KUR BËHET FJALË PËR PARATË

Kemi vite që i qepim dashurisë kostume sode

stomakut gargara të specializuar kimike

syve plastika stereotipe

Ironikisht ...

Jemi lumturuar. Dashuria

është gjithmonë në ikje

poshtë kravatave të lidhura me ngjitje

i kemi parë atje

i kemi parë dje

i kemi parë në spot

i shohim sot

i kemi në galeri

i përcjellim me neveri.

Fytyrëkthyer ndaj nesh, duke buzëqeshur,

duke u përçartur në fjalë

gurnajë

figurina nga mijëvjeçarë më parë ...

Gurshkrepës

buzëqeshje e shembur

gjatë shekujve me radhë.

Çfarë është frymëzuar aty

në faqet gëlqerore

dhe buzët

ajo që mendonin prore “të paudhët”

përcëllamë e  dashurisë

rrënojave të tilla të fatit

ku loton zemra e fëmijërisë

si e një djali të braktisur rrugëve

lakuriq i ngrirë

i vetëm

pa dashurinë për nënën e tij ...

Një të tillë buzëqeshje na falin këta guruguç

që bëjnë xheloz edhe Akhenaten ...

nëse vërtet do ta kishin takuar

si do të kishin konkuruar?

Ky fakt sot nuk është misterioz

tek ky format gurishtor i mbaruar,

guriq skandaloz ...

Një gjë është fare e qartë

pesëfish i bëjnë më të dashura gratë

kur bëhet fjalë për paratë...

Shënim: Akhenaten, që do të thotë “mbaj me frymë gjallë Athinën”, është i njohur para vitit të pestë të mbretërimit të tij si Amenhotepi IV ishte faraoni i dinastisë tetëmbëdhjetë të Egjiptit i cili sundoi për 17 vjet.

DREDHËZA

Kur s’kisha mall

kisha zjarr

më ndizej flakë…

Kur më dogji malli

loti i valuar u hodh mbi zjarr.

A do të ketë djegje intime

edhe në retinën tënde

dredhëza ime?!

SHTATË AKTE BUKURIE... PA TË FUNDIT

Akti i parë:

Era u lidh fjongo në gjoks

luleve të sapoçelura,

në paradën e bukurisë.

Akti i dytë:

Ti,

vallëzon si gonxhe në shpërthim

në kopshtin tim.

Të gjitha lulet ballo me maska,

në heshtje vrasin xhelozinë...

Akti i tretë:

Rruza të bardha,

ndrisin gjoksin tënd mëngjesor.

Pikuar nga pjalmi i fateve të radha,

                     kokrrizat e ndritshme të vesës,

ndezin zjarrin e saponisur të jetës.

Akti i katërt:

Korridoret e tua të ngushta

qafojnë kalimin tim të vrullshëm,

poshtë tyre vërshojnë përrenjtë e frymëzimit,

shkulin bedenat e panjohura të perceptimit.

Akti i pestë:

Era nxiton të thurr kurorë për ty,

në këtë paradë lulesh

ndërsa lëndina jote stërpiket

të gjithë bulëzat e vesës përpihen...

Akti i gjashtë:

Një diell i nxehtë ndez dashurinë e zjarrtë,

në këtë paradë të paparë,

lulja ime e mirë,

mbete e radhë.

Akti i shtatë:

Dal çdo mëngjes në dritare,

të shoh si shpërthejnë gjinjtë e tu petale.

Akti i fundit:

Jam i bindur si kohë më parë,

Ti je fitimtare pa hyrë në garë...