Fatmir Terziu: Polenizim

Polenizim

Dhe ti kërkon polen. Nektar. Mjaltë

Zhyt duart e i bën të zjarrtë.

Pastaj pak e nga pak.

Pak, fare pak.

Pak.

Shkon diku më lart. Ngre fruta.

Mbledh fruta.

Shijon nga e buta.

E tulta.

Unë, Ti dhe bleta

fluturojmë kundër një peme

mund të mos e shohësh, por është mrekullueshëm

prandaj mbaje kokën lart rreth kësaj teme.

Gumëzhijmë përreth plot gëzim,

mos u shqetëso se nuk do të pickoj

unë thjesht po bëj sikur je e urtë

megjithëse një bletë mund të jetë edhe shumë e përkëdhelur

dhe kryesisht dinake.

Ndoshta fjala bëhet qesharake

Bletës i pëlqen të shohë njerëz të lumtur

plot dritë ajo fluturon nën diell,

duke gumëzhitur

një këngë dhe duke u argëtuar

nga lulja në lule, secila një kënaqësi,

duke formuar

një fushë të bukur, një pamje të mrekullueshme

për ty.

Të lutem mos tështij ndërsa unë polenizoj

kjo do të ishte shumë mirë

si një këshillë!

Bleta gumëzhin përreth dhe godet një pemë

kjo është në fakt,

ajo nuk mund të bëjë më shumë

tani ajo është e përgjumur dhe shkon në shtrat

derisa e kuqja e agimit e zgjon

dhe ajo përsëri ngre kokën... lart,

mos ki frikë nuk të thumbon!

Dhe ti kërkon polen. Nektar. Mjaltë

Zhyt duart e i bën të zjarrtë.

Fishkëllima e heshtjes sime

Unë nuk hyj në këtë ditë për ta pushtuar,

hyj si flladi që nuk meh n'derë,

si drita që nuk pyet gurin

nëse ka të drejtë ta ndriçojë.

Unë nuk mbaj kurorë,

mbaj vetëm një fishkëllimë

që askush nuk e mësoi në shkollat e botës.

Ajo lindi përpara gjuhëve,

kur malet ende nuk dinin emrat e tyre,

kur lumenjtë ecnin pa pasaportë

dhe zogjtë nuk kishin nevojë të shpjegonin fluturimin.

E dëgjoj atë brenda meje.

Nuk është tingull.

Është vendi ku tingulli

heq dorë nga vetja.

Unë jam biri i kësaj heshtjeje.

Mishi im është ngjeshur prej saj,

kockat e mia janë ngritur

mbi kolonat e saj të padukshme,

dhe çdo frymëmarrje që marr

është një marrëveshje e re

mes trupit dhe pafundësisë.

Mos më pyet kush jam.

Jam gjurma që lë era

kur nuk lë gjurmë.

Jam hija që ecën

edhe kur dielli ka mbyllur sytë.

Jam pika e vesës

që e di se oqeani nuk është larg,

edhe pse fle mbi një fije bari.

Çdo njeri që kam parë

banon ende në gjakun tim.

Furra ku piqej buka e fëmijërisë,

çatia ku binte shiu,

fytyra e plakut që nuk kërkoi kurrë falje nga koha,

gruaja që qepte dritaret e mëngjesit me buzëqeshje,

fëmija që mblidhte gurë

sikur të ishin yje të rrëzuar—

të gjithë flasin në mua,

edhe kur unë hesht.

Mos e quani heshtjen mungesë.

Ajo është biblioteka

ku nuk digjet asnjë libër.

Është deti

ku fundoset vetëm zhurma.

Është pema

që i numëron gjethet

pa i bërë kurrë të ndihen të tepërta.

Kam ecur në qytete

ku njerëzit flisnin aq shumë,

sa nuk dëgjonin më lindjen e një luleje.

Kam parë podiume

ku fjalët rriteshin si kullat,

por rrënjët e tyre

nuk gjenin asnjë pikë ujë.

Kam parë flamuj

që valëviteshin më fort se zemrat.

Kam parë duar

që shtrëngonin botën

dhe humbnin njeriun.

Prandaj zgjodha fishkëllimën.

Ajo nuk urdhëron. Nuk bind. Nuk predikon.

Vetëm kalon. Si bari që i mëson gurit durimin.

Si mjegulla që e mbulon malin

jo për ta fshehur, por për ta bërë edhe më të madh.

Kur fishkëllen heshtja ime, deti nuk trazohet.

Ai kujtohet. Pemët nuk lëkunden. Ato dëgjojnë.

Retë nuk ikin. Vetëm ndryshojnë mënyrën si mbajnë dritën.

Dhe unë e kuptoj

se universi nuk mbahet nga zhurma.

Ai mbahet nga marrëveshja e padukshme

mes gjithçkaje që nuk kërkon duartrokitje.

Mos kërko të më ndjekësh.

Ec pranë vetes sate.

Aty fillon çdo horizont.

Mos kërko të marrësh zërin tim.

Gjeje fishkëllimën tënde.

Ajo ndoshta fle

në një kujtim pa fotografi,

në një plagë që nuk u ankua,

në një pemë që të priti gjithë jetën

pa ta përmendur emrin.

Sepse secili lind me një heshtje të papërsëritshme,

siç lind me vijat e gishtërinjve,

me ritmin e zemrës,

me hijen që nuk ndahet prej tij.

Dhe kur të largohemi,

nuk do të mbeten vetëm gurët mbi varre.

Do të mbetet mënyra

si e dëgjuam botën.

Do të mbetet mënyra

si nuk e plagosëm ajrin me fjalë të tepërta.

Do të mbetet mënyra

si i dhamë njëri-tjetrit

pak më shumë qiell

se sa na ishte dhënë.

Atëherë, ndoshta dikush, pas shumë stinësh,

do të ndalet në mes të një fushe,

do të mbyllë sytë, dhe pa e ditur pse,

do të dëgjojë një fishkëllimë të lehtë.

Nuk do të jetë era. As bari. As kujtesa.

Do të jetë heshtja ime, që ende ecën nëpër botë,

jo për të më kujtuar mua, edhe kur nuk e kujton,

por për t'i kujtuar njeriut

se edhe qetësia ka një zemër që këndon.