Fatmir Terziu: Perceptim

Perceptim

 Nga Fatmir Terziu

Askush nuk më ka parë tërësisht,

as unë nuk kam mbërritur ende te vetja.

Në korridorin e syrit tim

kalojnë kontinente,

si fëmijë që harrojnë emrat

dhe kujtojnë vetëm dritën.

Një ëndërr në jug,

nën qepallën e ngrohtë të detit,

në një dhomë ku ora

mat heshtjen e gjërave,

tym nga një tren,

tym nga një lutje,

tym nga një pemë që po mëson

si të bëhet re.

Një grua në Tokio

hap një dritare.

Një burrë në Nairobi

mbyll një plagë.

Një fëmijë në Buenos Aires

vizaton një zog.

Lapsi i tij kalon mbi oqeane

pa pasaportë.

Kemi shpikur shumë gjuhë,

por era vazhdon të flasë

me të njëjtën alfabet të padukshëm.

Kur bie shi,

çatitë e botës

përkthejnë njëra-tjetrën

pa përkthyes.

Nganjëherë mendoj

se kufijtë janë vetëm rrudha

mbi ballin e tokës,

se lumenjtë nuk dinë

në cilin shtet po rrjedhin,

dhe se yjet,

kur ndezin llambat e natës,

nuk pyesin askënd

për kombësinë.

Në tregun e shekullit

shiten frikëra me shumicë,

por shpresa ende ecën zbathur,

duke trokitur derë më derë

si një shitëse e vjetër

që nuk lodhet kurrë.

Askush nuk e blen,

por të gjithë jetojnë prej saj.

Një fjalë e mirë

e thënë në çdo gjuhë

ka të njëjtën peshë,

sa një copë bukë

në duart e urisë.

Një fjalë e keqe

në çdo alfabet

ka të njëjtën hije,

sa një dritare e mbyllur

përballë agimit.

Dhe unë perceptoj

se bota nuk mbahet

nga ligjet,

as nga muret,

as nga numrat e pafund.

Ajo mbahet

nga miliona zemra të zakonshme

që vazhdojnë të rrahin

edhe pasi kanë parë

shumë errësirë.

Në fund,

kur nata mbledh sendet e saj

dhe i fut në xhepat e universit,

mbetet vetëm kjo,

një njeri që kërkon tjetrin,

një dorë që kërkon një dorë,

një dritë e vogël

që nuk pranon të shuhet.

Dhe ndoshta

ky është perceptimi më i saktë,

se jemi më pak të ndarë

sesa na kanë mësuar,

shumë më tepër nga një film

pranë njëri-tjetrit

sesa e dimë.