Fatmir Terziu: Një urim për Gjyshen e fëmijëve të mi dhe stërgjyshen e dy mbesave të mia

Një urim për Gjyshen e fëmijëve të mi dhe stërgjyshen e dy mbesave të mia

Përtej urimit për ditëlindjen zonjës Selvije Mahmudi Ademi

Ka ditëlindje që shënohen me fjalë të bukura, me urime të thjeshta e të përzemërta. Por ka edhe ditëlindje që kërkojnë diçka më shumë se një urim: kërkojnë një ndalesë mendimi, një kthim pas në kohë, një reflektim mbi një jetë që, pa zhurmë dhe pa pretendime, ka ndërtuar vlera të qëndrueshme për familjen, komunitetin dhe shoqërinë. E tillë është dita e sotme për zonjën Selvije Mahmudi Ademi.

Historia e saj nis në Trebisht, në një fshat ku dijet dhe ëndrrat përballeshin shpesh me kufizimet e kohës. Selvija ishte një vajzë e shkëlqyer në mësime, e dalluar për zgjuarsi, disiplinë dhe vullnet për të ecur përpara. Krahas saj ishte motra, Fatime Mahmudi, po aq e aftë dhe e talentuar, së cilës iu dha bursa për shkollë mjekësore, një arritje e rrallë për vajzat e atyre viteve. Por realiteti social ishte i ashpër: fejesa e hershme ia ndërpreu rrugën arsimit, duke dëshmuar se ëndrrat e vajzave shpesh sakrifikoheshin për zakonet dhe normat e kohës.

Selvije Mahmudi Ademi u rrit në një familje model, ku puna dhe ndershmëria ishin themel jete. I ati, Elmazi, ishte një mjeshtër i njohur ndërtimi, simbol i përkushtimit dhe korrektësisë profesionale. Nëna, Sherifja, ishte mishërimi i pastërtisë, kujdesit dhe urtësisë familjare, një figurë që pa zhurmë mbante mbi shpatulla gjithë peshën morale të shtëpisë. Dy vëllezërit, Dilaveri dhe Najfiu, u rritën po në këtë frymë: njerëz të thjeshtë, punëtorë dhe të respektuar kudo ku jetuan dhe ndërtuan familjet e tyre.

Edhe pse nuk iu dha mundësia të përfundonte studimet, Selvije Mahmudi Ademi nuk u ndal. Ajo gjeti rrugën e saj përmes punës dhe profesionit. U bë një punonjëse rrobaqepësie e zonja, duke punuar fillimisht në Rrobaqepësinë e Elbasanit, ku dallohej për saktësinë, shijen dhe përkushtimin. Më pas, si mjeshtre në Ndërmarrjen e Ushqim-Përpunimit në Elbasan, ajo u shndërrua në një figurë e respektuar, jo vetëm për aftësitë profesionale, por edhe për etikën e punës dhe marrëdhëniet njerëzore.

Jeta e saj mori një drejtim të ri kur u martua herët me asistent-inxhinierin Njazi Ramadan Ademi. Së bashku ndërtuan një familje të shëndoshë, të mbështetur mbi respektin, punën dhe edukimin. Në këtë familje u rritën tre vajza të shkëlqyera, të cilave Selvija u dha jo vetëm përkujdesje nënërore, por edhe shembullin e një gruaje që di të punojë, të sakrifikojë dhe të ruajë dinjitetin në çdo rrethanë.

Selvije Mahmudi Ademi i përket një brezi të veçantë grash, brezit që jetoi dhe punoi në kohën kur gratë kishin fituar të drejtën për të votuar dhe për t’u zgjedhur, dhe kur, disa vite më vonë, iu hapën dyert e arsimit dhe të jetës publike. Ishte koha kur gruaja la fushat dhe u drejtua drejt qytetit, kur fitoi një profesion, kur industria u mbështet fuqishëm mbi punën e saj, kur interesat publike shpesh viheshin mbi ato personale.

Në atë realitet shoqëror, ishte prestigj që një grua të punonte në një fabrikë, në një ndërmarrje apo në një laborator. Propaganda e kohës e artikulonte fort mesazhin: “Një grua është një shoqe! Një grua është një person! Një grua është një nënë!” Por përtej sloganit, ishin gratë si Selvije Mahmudi Ademi që ia jepnin kuptimin e vërtetë kësaj thirrjeje, përmes punës së ndershme dhe jetës së përkushtuar.

Ajo mishëron figurën e “gruas-nënë” me vlera të plota: punëtore, e thjeshtë, e drejtë, e përkushtuar ndaj familjes dhe shoqërisë. Për këtë arsye, ajo është vlerësuar gjithnjë për punën e madhe, profesionalizmin, korrektësinë dhe respektin ndaj të gjithëve. Respekt që nuk u ndërtua me tituj, por me sjellje, jo me fjalë të mëdha, por me shembull të përditshëm.

Edhe sot e kësaj dite, Selvije Mahmudi Ademi gëzon respekt të madh në Elbasan. Ky respekt reflektohet edhe në rrugëtimin e vajzave të saj: dy prej tyre janë mësuese, njëra duke dhënë kontributin e saj në Angli, tjetra në Elbasan, dëshmi se vlerat e mbjella në familje vazhdojnë të japin fryt përtej kufijve gjeografikë.

Prandaj, kjo ditëlindje nuk është vetëm një urim. Është një mirënjohje e heshtur për një jetë të jetuar me dinjitet; një përkulje respekti për një grua që, pa bërë zhurmë, ka ndërtuar një histori njerëzore të ndritshme. Sepse jeta e Selvije Mahmudi Ademit na kujton se suksesi nuk matet vetëm me diploma, por me gjurmën që lë tek njerëzit dhe brezat që vijnë.