Fatmir Terziu: Lojëra me bashkim pjesësh figure
- 12 hours ago
- 4 min read
Lojëra me bashkim pjesësh figure
Nga Fatmir Terziu
Pronë! Pronë! Le të zgjerojmë hartat e shpirtit,
le të shtojmë kufijtë e trupit,
le të numërojmë çelësat,
titujt,
muret
gardhet.
Një kovçek për të jetuar,
një sënduk për të lëvizur,
një kuti për të folur,
një sefergjen për të ëndërruar,
një arkë për të ruajtur kujtimet
si fruta të ftohta në kavanozët e dimrit.
Dhe perde. Dhe gardhe. Dhe kamera. Dhe alarme.
Gjithçka e ndërtuar me kujdes
që fqinjët të mos hyjnë,
që ne të mos dalim.
Pronë! Pronë! Kush do ta fikë një ditë
këtë kor elektrik të huazimeve të kutive rrumpallë?
Kush do t’i presë telat që ushqejnë zhurmën?
Kush do t’i hapë dritaret e shtëpive të vulosura me tutkall?
Ndoshta një erë. Ndoshta një zjarr.
Ndoshta vetë koha, duke qeshur me lodrat tona
me seriozitetin me të cilin i mbrojmë mëkatet e orëve të vona.
Hendeku midis nesh dhe kafshëve
është ndoshta më tepër një hije sesa një humnerë.
Lopa që tund bishtin në vapë.
Macja që lan vetveten disa herë.
Delfini që vallëzon mbi ujë.
Zogu që rrotullohet në ajër.
Pa fjalë. Pa teori. Pa filozofi.
Megjithatë, diçka në lëvizjet e tyre
na duket e njohur.
Si një kujtim që nuk arrijmë ta kujtojmë plotësisht.
Po t’i zhvendosnim duart tona
në putra,
në pendë,
në krahë,
ndoshta do të ndienim rreth syve
të njëjtën rrjedhë
që kalon përmes tyre.
Sepse intelekti, kjo kurorë që mbajmë mbi kokë,
mbi një jetë shumë më të thellë
është vetëm një shtesë e hollë.
Ajsbergu i qenies sonë
ngrihet vetëm pak mbi sipërfaqe.
Poshtë, nëntë të dhjetat e tij lundrojnë në të njëjtin oqean
ku notojnë korani,
lejleku,
balena,
krimbi,
dhe bari që lëkundet në erë.
Shkëlqimi ynë i vetmuar vjen prej asaj që duket.
Por forca jonë vjen prej asaj që ndajmë.
Dhe të gjithë, me emra ose pa emra,
me prona ose pa prona,
vazhdojmë të lëvizim nëpër të njëjtën rrymë të fshehtë,
si pjesë të shpërndara të puzullës prej krejt figurës
që përpiqemi ta bashkojmë
që nga dita e parë e dritës.
ENGLISH:
Puzzle-Piece Games
Property! Property! Let us expand the maps of the soul,
let us extend the borders of the body,
let us count the keys,
the titles,
the walls,
the fences.
A small chest to live in,
a trunk to move with,
a box to speak through,
a brazier to dream by,
a coffer to preserve memories
like chilled fruit in winter jars.
And curtains. And fences. And cameras. And alarms.
Everything built with care
so that the neighbours may not enter,
so that we may not leave.
Property! Property! Who will one day switch off
this electric chorus of borrowed ramshackle boxes?
Who will cut the wires that feed the noise?
Who will open the windows of houses sealed with glue?
Perhaps a wind. Perhaps a fire.
Perhaps time itself, laughing at our toys,
at the seriousness with which we defend the sins of late hours.
The gap between us and the animals
is perhaps more a shadow than an abyss.
The cow flicking its tail in the heat.
The cat washing itself again and again.
The dolphin dancing upon the water.
The bird circling in the air.
Without words. Without theories. Without philosophy.
Yet something in their movements
seems familiar to us.
Like a memory we cannot fully recall.
If we were to shift our hands
into paws,
into fins,
into wings,
perhaps we would feel around the eyes
the same current
that passes through them.
For intellect, this crown we wear upon our heads,
over a life far deeper,
is only a slender addition.
The iceberg of our being
rises only slightly above the surface.
Below, nine-tenths of it drift in the same ocean
where the cormorant,
the stork,
the whale,
the worm,
and the grass swaying in the wind
all move together.
Our solitary brilliance comes from what is visible.
But our strength comes from what we share.
And all of us, with names or without names,
with property or without property,
continue to move through the same hidden current,
like scattered pieces of a puzzle from the complete picture
that we have been trying to assemble
since the first day of light.
Italian
Giochi di puzzle
Proprietà! Proprietà! Espandiamo le mappe dell’anima,
aggiungiamo confini al corpo,
contiamo le chiavi,
titoli,
muri
recinzioni.
Un secchio per vivere,
un baule per muoversi,
una scatola per parlare,
un cofanetto per sognare,
una cassa per conservare i ricordi
come frutta fredda nei barattoli dell’inverno.
E tende. E recinzioni. E telecamere. E allarmi.
Tutto costruito con cura
perché i vicini non entrino,
perché noi non usciamo.
Proprietà! Proprietà! Chi spegnerà un giorno
questo coro elettrico di prestiti di scatole disordinate?
Chi taglierà i fili che alimentano il rumore?
Chi aprirà le finestre delle case sigillate con colla?
Forse un vento. Forse un fuoco.
Forse il tempo stesso, che ride dei nostri giochi
della serietà con cui difendiamo i peccati delle ore tarde.
Il divario tra noi e gli animali
è forse più un’ombra che un abisso.
La mucca che muove la coda nel caldo.
Il gatto che si lecca più volte.
Il delfino che danza sull’acqua.
L’uccello che volteggia nell’aria.
Senza parole. Senza teorie. Senza filosofia.
Eppure, qualcosa nei loro movimenti
ci sembra familiare.
Come un ricordo che non riusciamo a ricordare completamente.
Se spostassimo le nostre mani
in zampe,
in penne,
in ali,
forse sentiremmo intorno agli occhi
lo stesso flusso
che passa attraverso di esse.
Perché l’intelletto, questa corona che portiamo sulla testa,
su una vita molto più profonda
è solo un’aggiunta sottile.
L’iceberg del nostro essere
emerge solo leggermente in superficie.
Sotto, i suoi nove decimi galleggiano nello stesso oceano
in cui nuotano il corano,
la cicogna,
la balena,
il verme,
e l’erba che si muove nel vento.
Il nostro splendore solitario viene da ciò che appare.
Ma la nostra forza viene da ciò che condividiamo.
E tutti, con nomi o senza nomi,
con proprietà o senza proprietà,
continuiamo a muoverci nella stessa corrente nascosta,
come parti disperse del puzzle dell’intera figura
che cerchiamo di ricomporre
fin dal primo giorno della luce.
