Fatmir Terziu: Kartolina e vitit 96, apo 69

ASPEKT BUZËBASHKIMI

U zgjova me emrin tënd në buzë.

U shkunda. Nuk isha gati për të të thirrur,

nuk dija nëse isha për të parë

nuk mbaj mend nëse heshtja kishte ende zë.

Ka një mënyrë të çuditshme

për t'u bashkuar dy njerëz:

nuk mjafton të jenë pranë,

duhet të kenë edhe të njëjtën largësi

nga ajo që i ndan.

Ti më jep një fjalë,

unë të kthej një strehë.

Ti më jep një mungesë,

unë e mbush me dritë.

Dhe kështu, pa e kuptuar,

bëhemi dy gjysma

të një tërësie që nuk na përket.

Buzëbashkimi nuk është puthje,

as premtim i thënë në muzg.

Është ai çast kur dy heshtje

nuk kanë më nevojë të shpjegohen,

kur një vështrim i vetëm

mban peshën e një jete të tërë.

Ndonjëherë largohemi

për të kuptuar sa pranë jemi.

Ndonjëherë heshtim

që të mos e lëndojmë fjalën.

Sepse ka dashuri që nuk kërkojnë dëshmi,

por një zemër që di të qëndrojë

edhe kur gjithçka tjetër ikën.

Dhe në fund,

kur dita të ketë mbyllur sytë

e nata të mos na njohë më,

do të mbetet vetëm jo sa herë u prekëm,

por sa herë u gjetëm

në anën tjetër të vetmisë.

Se buzëbashkimi,

në thelb,

është të mos jesh më i vetëm

edhe kur je vetëm. Thjesht dhemb!

 Kartolina e vitit 96, apo 69

Kriporja me faqen nga dielli në vendin e diellit

dhe me gropat në gropa të mbushura me ujë të kripur

hesht kur tretet më mirë se tretja

kripa del nga vetvetja

kripëzuese

pa zhurmë,

pa zë,

e shkruar në gjuhë kimike NACL

në prani të pjatave ashtu sikurse ka mbetur

kripë

në prani të tenxhereve i zbraz qeset

me shije të reja për sallatorë

të kopshteve organike,

bio,

në tryezat moderne me femra këmbë mbi këmbë

shkrepje e një fotografi si sfidë

ndaj asaj që shijohet nga brenda

për sytë.

E gjitha e ka të keqen pa emra

dikush duhet ti zbuloj tradhëtitë.

Shakaja nuk është humor pa kripë.

Kjo kartolinë është për ekspozitë.

Manifesti ynë

Ne jemi shpëtimtarët e njëri-tjetrit

që vetë nata na ka parashikuar,

për të shpëtuar zemrat tona të lodhura

ku prej kaq kohësh fshihen mungesat.

Secili prej nesh, një udhëheqës i etur,

një hero i rraskapitur në vetvete,

që hyri në betejën e dashurisë

për të pushtuar një zemër të vetme.

Do t’i rindërtojmë shtëpitë e vjetra

ku dikur flinin ëndrrat tona,

do të mbjellim trëndafila në mure

që të mos kujtojmë më plagët.

Do t’i mbyllim dritaret ndaj erës,

do t’i ndalojmë shirat në prag,

do ta bindim dimrin të largohet

dhe verën të zgjasë përgjithmonë.

Do të kemi dy filxhanë mbi tavolinë,

dy karrige që presin të njëjtën mbrëmje,

dy emra të shkruar në avullin e xhamit

dhe një heshtje që vetëm ne e kuptojmë.

Distanca do të shpallet armike,

ora do të humbasë pushtetin mbi ne,

rrugët do të bëhen më të shkurtra

sa herë që zemra të thërrasë zemrën.

Nuk do të ketë më largime,

sepse valixhet do t’i lëmë bosh,

trenat do të kalojnë pa na marrë,

aeroportet do të harrojnë emrat tanë.

Do ta ndalojmë krenarinë te dera,

do t’i kontrollojmë fjalët para se të dalin,

do t’i varrosim të gjitha “s’ka rëndësi”

që kanë vrarë dashuri të panumërta.

Nuk do të kemi më të drejtë të themi

“më mirë vetëm”,

sepse vetmia është një mbretëri

ku mbretërit flenë pa duart e njëri-tjetrit.

Do t’i falim gabimet e vogla,

do t’i harrojmë fjalët e thëna keq,

do t’i lëmë netët të na mësojnë

se edhe zemra ka nevojë të gabojë.

Do të shpikim një gjuhë të re

ku “më mungon” do të thotë “jam këtu”,

ku “më fal” nuk do të jetë humbje,

dhe “qëndro” nuk do të jetë urdhër.

Një zemër, një strehë, një zjarr,

një tavolinë pranë dritares,

dy duar që e dinë rrugën e kthimit

edhe kur bota i humb udhët.

Kufijtë do t’i heqim nga hartat,

por jo nga njëri-tjetri;

sepse edhe dashuria ka nevojë për një derë

që hapet nga brenda.

Kur të gjithë të mendojnë se jemi një,

ne do të dimë se jemi dy,

dy njerëz që zgjedhin çdo mëngjes

të mos ikin nga vetvetja.

Fund sundimit të heshtjes,

fund mbretërimit të krenarisë,

le të na sundojë ajo gjë e vjetër

që nuk ka nevojë për ligj:

dora jote në dorën time.

Shikoni të dashuruarit e lumtur

që premtojnë se do të jenë përgjithmonë,

dhe mos u besoni shumë fjalëve të tyre,

sepse përgjithmonë është një fjalë

që duhet fituar çdo ditë.

Sapo të themi “përherë”,

koha do të fillojë të na provojë,

me dimra, me heshtje, me rrudha,

me mëngjese ku dashuria

nuk duket më si poezi.

Do ta rikthejmë arin e ditëve të para

aty ku tani ka vetëm kujtime,

do t’i japim dritë njëri-tjetrit

edhe kur fytyrat të mos jenë më të reja.

Nëse më zgjedh mua,

nuk të premtoj qiellin;

premtoj vetëm një vend pranë meje

kur qielli të bjerë.

Nëse më zgjedh mua,

nuk do të të premtoj paqen,

por do të rri pranë teje

kur lufta të jetë brenda teje.

Ky është programi ynë,

lexojeni ngadalë,

sepse dashuria nuk mësohet përmendësh,

ajo harrohet sa herë që nuk jetohet.

Nëse nuk keni mësuar të dëgjoni,

mësojeni nga heshtja,

nëse nuk keni mësuar të falni,

mësojeni nga plagët.

Ky është manifesti ynë,

mos e përcillni gojë më gojë;

mbajeni mes dy zemrave,

aty ku fjalët humbin zërin

dhe dashuria fillon të flasë.

Kjo është bileta jonë e klasit të parë,

jo për në parajsë,

por për në atë vend të rrallë

ku dy njerëz, pas gjithë viteve,

ende zgjedhin njëri-tjetrin.

Mjeshtër, fike qiriun

Mjeshtër, fike qiriun,

kohë të tilla kanë ngul kunja.

Mos fol shumë,

këtu edhe fjala ka shushunja.

Numëro yjet natën, por pas shpine,

se ditën qielli mbushet

me kulla, me flamuj, me premtime.

Mos u habit kur të ikë një tjetër,

pa u kuptuar e vërteta.

Nëna do t’i thotë në derë:

“Shko, bir, atje bëhet jeta.”

Do të mallkoj si përherë,

duke filluar nga e para,

dhe pastaj do të mbyllë derën

që të mos dëgjohet e qara.

Mbill qepë, mjeshtër.

Rregullo çatinë. Paguaj dritat.

Numëro ikjet dhe ardhjet e ditëve,

dhe mos pyet shumë

se kush e mori atë që ishte e të gjithëve.

Në kafene të gjithë flasin.

Kur vjen koha për të thënë emrin,

të gjithë pinë kafenë.

Prandaj shkruaj.

Jo për atë që do të vij nga matanë.

Shkruaj për atë që po ndodh

para syve tanë.

Për rrugën që prishet

para se të përfundojë.

Për shtëpinë që boshatiset

para se të shitet.

Për fëmijën që mëson anglisht

para se të mësojë të thotë 'mama' shqip.

Kohët janë serioze, mjeshtër.

Kllounët qeshin në ekran,

ne qeshim me ta,

dhe ndërkohë

dikush tjetër mbyll valixhen.

Mjeshtër, fike qiriun,

nëse ke frikë.

Por mos e fik penën.

Sepse një ditë

do të na pyesin jo

çfarë pamë,

por, pse heshtëm.

Por mos e fik penën.

Mos shiko se kush flet

ndoshta Shqipëria nuk ka nevojë

për një tjetër profet.

Ka nevojë për dikë

që të thotë me zë të lartë

atë që të gjithë e dinë,

si çështje morale

dhe askush nuk guxon ta thotë.

Kjo nuk është normale.