Fatmir Terziu: Gëzuar me artefakt

Fatmir Terziu: Gëzuar me artefakt

Ja. E ndiejmë rrokadën e viteve,

çfarë ndiejnë sytë e mi,

duke ngritur gotën, duke pirë,

rrëmojnë mes miteve,

të rizgjojnë artefaktin më të mirë.

E sytë tanë? Ku vanë?

Thërrasin, ndrojtjet e rinisë sonë,

që të risjedhin udhën tonë, më pranë.

Ti hesht, më shikon, ngrin si një ikonë,

ndërsa me heshtje miratojmë se koha na kujton

mijëra vjet ekzistencën tonë.

Por që rrokada të mos na gjej buzët bllof

si një mbretëreshë më fton

të mbushim gotat me fron.

Një botë tjetër, mbush e zbraz gotën e trazuar,

e lëngët, e ardhur si burim me forcë mbi shkëmb,

dhe mund të ishte ndryshe përveç se urimi Gëzuar,

që përkthehet në një këngë,

mes puthjeve tona duke e kënduar…

… në vetën e dytë, të tretë, por gjithnjë si më parë

që kjo rrokadë e përhumbur në fjalë,

të na sjell një vit më të mbarë.

Dhe kështu e ndjej nëpër buzë në fakt

është një Gëzuar me artefakt.