Fatmir Terziu: GRISJEN E NJË LIBRI

GRISJEN E NJË LIBRI

…ose ndoshta

thjesht

grisjen e një ditënate

që nuk pranoi të mbaronte.

Dritaret e qytetit rrinë zgjuar.

Ato kanë mësuar

ta fshehin lodhjen

brenda dritës.

Gratë kalojnë përsëri,

të hijshme

si një mendim që nuk ndalet dot.

Takat

e godasin trotuarin

me autoritetin e një ore zvicerane.

Asgjë nuk vonohet këtu.

As malli.

As vetmia.

Lumi rri i qetë

si një njeri

që ka vendosur

të mos tregojë më asgjë.

Dhe unë,

i ardhur nga një vend

ku dhimbja flet me zë të lartë,

mësoj heshtjen

si një gjuhë të huaj.

Ne vijmë gjithmonë

nga diku që digjet.

Edhe kur buzëqeshim.

Edhe kur mbajmë pallto elegante

dhe themi “faleminderit”

me shqiptim të kujdesshëm.

Një emigrant

është një valixhe

që ecën vetë.

Brenda saj,

një nënë,

një rrugë me pluhur,

dy ose tre dimra të pambyllur,

dhe aroma e bukës

që nuk piqet më askund tjetër.

Këtu

edhe pemët

duken të disiplinuara.

Edhe qentë.

Edhe trishtimi.

Burri në kioskë

më njeh tashmë nga fytyra.

Ai ma jep gazetën

si të më dorëzonte

një version të vogël të botës.

Ne nuk flasim shumë.

Njerëzit e qytetëruar

i kursejnë fjalët

si energjinë elektrike.

Vetëm ura

vazhdon të lidhë brigje

që s’e duan njëri-tjetrin plotësisht.

Vetëm lumi

nuk bindet.

Ai ikën.

Pa pyetur.

Pa kthyer kokën.

Dhe ndonjëherë

mendoj se njeriu

ngjan me një libër të lagur,

sa më shumë mundohet

të ruajë formën,

aq më tepër

i grisen faqet.

Republika e shpirtit tim

ka ende kufij të mbyllur.

Por sonte

dikush trokiti nga brenda.

Dhe për herë të parë

nuk pata frikë

ta hap.

NJË PËRPJEKJE PËR TU ZGJUAR

Është

si të dëgjosh

një dritare që kuis nga era.

Është

e ngadaltë,

si gjethet kur kuptojnë

se vjeshta nuk bën shaka.

Është

pak e turpshme,

njerëzit

e fshehin shpesh shpirtin

pas një filxhani kafeje.

Është

si të kërkosh emrin tënd

në një qytet

që nuk të mban mend.

Dhe prapë,

dikush zgjohet

çdo mëngjes

me fytyrën ende të thyer nga ëndrrat

dhe i thotë botës,

“edhe sot

do të provoj.”

Është e çuditshme

sa shumë zhurmë bëjnë

gjërat që vdesin brenda nesh

pa nxjerrë asnjë tingull.

Është

si të mbash ujë

në duar.

Si të bindësh errësirën

të mos hyjë.

Si të mësosh zemrën

të flejë pa frikë.

Ne dimë shumë pak

për mënyrën

si njeriu rikthehet tek vetja,

por disa thonë

se fillon kështu,

me një frymëmarrje të vogël,

me një dritë

që nuk bie në sy,

me një zog

që vazhdon të këndojë

edhe mbi telat e tensionit.

Ndoshta

zgjimi nuk është triumf.

Ndoshta është vetëm

ajo përpjekja e heshtur

për të mos u bërë gur.

Rreth, vetëm rreth kësaj bote,

që nga mungesa jote.