Prend BUZHALA: KOKRRAT QË S’I NUMËROVA

(Kryeradhë vargjesh)

Kur më pyesin tani

ç’do të bëhesha sërish,

nuk them: mbret a shenjtor,

as emër nëpër gurë;

nën hijen e një mani

do t’i kërkoja shqipërisht

ato rrugë pa lule e kurorë

e jo veç zë në mur.

Kam bartur ditë të rënda,

kam mbjellë pa bërë zhurmë,

kam ngritur pak nga pak

ç’të mundja mbi rrënim;

kam humbur e pritur si në gjëmba

kam ecur pa kthim pa gjurmë

e mësova se çdo hap

ka peshë në një udhëtim.

Më ndodhi të kem fjalë

që s’i thashë në kohë,

e njerëz që më deshën

kur vetë s’e dija pse;

kam parë lavdinë si valë

vjen e ikën si borë

kurse buka e ndarë ngeshëm

mbetet më gjatë se ne.

Desha të shkruaj dikur,

jo që të më mbajnë mend,

por që të mos i braktisje

ato çaste pa emër;

nëse lashë ndonjë gjurmë,

le të mbetet në vend

si hije e një drite

që kaloi nëpër zemër.

Dhe sot, kur hesht më shumë

se dikur në rini,

nuk pyes ç’fitova vallë

as ç’humba nëpër mot;

mbledh kokrrat e jetës-lumë

si bujku pas korrjes së tij:

ca i mori era me mall,

ca ende më ushqejnë sot.

(maj 2026)

----------------------------------------

Ç’MË MBETI NGA JETA

(Kryeradhë vargjesh)

Mos më pyesni ç’kam qenë,

as ç’emër kam kërkuar,

kam ndërruar stinë e rrugë

si lumi gurët e vet;

e çdo ditë më ka lënë

më shumë se ç’kam fituar,

kam mësuar duke humbur,

një pyetje, një amanet.

Kam qenë në pragje motesh,

ku nata s’kishte fund,

kam pritur një fjalë të thjeshtë

më shumë se një lavdi;

e pashë kur ritesh e mbrohesh

jo kur bëhesh më i mundur,

por kur ruan të ndershmen

edhe në vetmi.

Kam pasur duar të lodhura,

po jo zemër të varfër,

kam lënë pas ndonjë hije

dhe ndonjë dritë pa zë;

e ka një çmim si e njohura

në ecje e nesërmja e qashtër

e askush s’e merr me vete

rrugën që e lë.

Desha të jem i urtë,

po mbeta njeri më shumë,

me gabime e me shpresa,

me një këngë përbrenda;

tash s’i numëroj vitet e gurtë,

as ditët që vijnë s lumë,

mbledh vetëm ato çaste

si në të zbrazëtat ëndrra.

Në fund, nëse më mbeti

diçka që s’e mori era,

nuk është emri im

as ndonjë fjalë lavdie;

është një shpirt si deti

sytë që më deshën nga hera,

janë kokrrat e jetës shqim

si mësime njerëzie.

(maj 20226)

-------------------------------

GURI SIZIFIAN

(Kryeradhë vargjesh)

Çdo mëngjes e ngre

atë gur të rënduar,

në shpatet e jetës

ku fryn një erë e ftohtë,

me duar të lodhura

e shpirt të sprovuar,

si njeri që pyet

ç’mbetet nga kjo botë.

Eh, s’qenka veç gur,

por barrë kujtimesh,

fjalësh të pathëna,

ëndrrash pa strehim,

e rrëzohet dikur

nëpër humbje pritjesh,

prapë e ngre zemra

në heshtje pa ankim.

Si Sizif në mal

e shtyn përpjetë fatin,

kur dita bëhet natë

e nata s’ka agim,

njeriu mëson ngadalë

ta durojë vrapin,

e gurin e jetës së gjatë

e kthen në qëllim.

Dhe ndodhin ato çaste

kur s’lodhesh më prej barrës,

kur shkëmb bëhet shpirtërorja

që s’e tund as stuhia,

atëherë kupton ç’barte

nëpër tatëpjetat e natës,

maja s’është te fitorja,

por te forca e dashuria.

Guri sizifian

s’të mposht më për dhé,

kur  si mësim e sheh

e jo si mundim,

kur stuhinë e çan

kur rrëzohesh mbi re,

bëhesh dritë e vetes

në secilin përjetim.

(maj 2026)