Fatmir Terziu: Fotografia është kujtesa e miqve të largët

Fotografia është kujtesa e miqve të largët

Fotografia nuk është thjesht një copë letre e ngrirë në kohë. Ajo është një dritare e vogël që hapet drejt një çasti që nuk kthehet më, por që mbetet përherë i gjallë në kujtesë. Si rrezet e diellit që nisen nga larg dhe vijnë të prekin fytyrën tonë pa zhurmë, ashtu vjen edhe fotografia e miqve të penës: butë, qetë, por me një ngrohtësi që e gjen menjëherë rrugën drejt zemrës.

Në atë fotografi qëndrojnë bashkë disa nga zërat e letrave shqipe, njerëz që fjalën e kanë bërë mision dhe kujtesën e kanë kthyer në art. Mes tyre është botuesi dhe gazetari Bujar Hudhri, një njeri që e ka shndërruar librin në urë lidhëse mes autorëve dhe lexuesve.

Pranë tij qëndrojnë shkrimtarët Lazër Stani, Bahri Myftari, Ahmet Mehmeti dhe Bardhyl Londo, secili me botën e vet krijuese, secili me një histori të gjatë të fjalës së shkruar.

Në një fotografi të tillë nuk shihen vetëm fytyra. Shihen vite përpjekjesh, libra të shkruar në net të gjata, biseda të pafundme për letërsinë, për jetën, për kohën që kalon dhe për atë që mbetet. Në sfondin e saj duket sikur dëgjohen edhe zërat e padukshëm të vargjeve, tregimeve dhe mendimeve që kanë lindur nga këta njerëz.

Fotografia, në fund të fundit, është një mënyrë e heshtur për t’i mbajtur miqtë pranë edhe kur distanca bëhet e gjatë. Ajo është një kujtesë e butë që na thotë se miqësia e penës nuk matet me kilometra, por me respektin dhe dashurinë për fjalën.

Dhe kështu, sa herë që syri ndalet mbi atë fotografi, duket sikur rrezet e një dite të largët rikthehen sërish: miqtë janë aty, buzëqeshjet janë aty, dhe letërsia vazhdon të marrë frymë mes tyre. Në atë fotografi jam dhe unë...