Fatmir Terziu: Binomi „Baka“ dhe „Imperial“ një zjarr shqiptar

Fatmir Terziu: Binomi „Baka“ dhe „Imperial“ një zjarr shqiptar

Ka mbrëmje që kalojnë si çdo mbrëmje tjetër dhe ka mbrëmje që mbeten gjatë në kujtesë, sepse në to bashkohen njerëzit, muzika, mikpritja dhe ajo ndjenjë e rrallë që shqiptarët e quajnë thjesht “zemër”. Në Londër, sa herë që vjen këngëtari i mirënjohur Ylli Baka, krijohet natyrshëm një binom tashmë i njohur: Ylli Baka dhe “Imperial” (Vila “Ronel”). Njëri sjell zjarrin e këngës shqiptare, tjetri elegancën moderne të mikpritjes. Bashkë krijojnë një përvojë që shkon përtej një darke apo një koncerti; krijojnë një festë të identitetit shqiptar.

Në diasporë, ku koha shpesh rrjedh me ritmin e punës, përgjegjësive dhe mallit për vendlindjen, vende të tilla nuk janë vetëm restorante. Ato shndërrohen në pika takimi të shpirtit shqiptar. “Imperial” nuk është vetëm një ambient i kuruar me finesë, me estetikë bashkëkohore dhe shërbim të nivelit të lartë. Ai është një shtëpi e madhe ku shqiptari hyn si klient dhe largohet si mik.

Kur në këtë skenë ngjitet Ylli Baka, atmosfera ndryshon menjëherë. Zëri i tij nuk është thjesht një interpretim artistik; ai është një rrëfim kolektiv. Në këngët e tij dëgjohen malet dhe deti, qyteti dhe fshati, dashuria dhe malli, gëzimi dhe krenaria. Ai këndon me atë sinqeritet që nuk mësohet në akademi, por lind nga lidhja e fortë me popullin.

Në çdo restorant, zëri i këngëtarit është një nga elementët më të rëndësishëm të atmosferës. Ai nuk është vetëm muzikë në sfond; ai është fryma që mbush sallën. Një zë i jashtëzakonshëm krijon qetësi, emocion dhe afërsi. Ai i ndihmon njerëzit të çlirohen nga lodhja e ditës, të shijojnë ushqimin, verën dhe mbi të gjitha shoqërinë. Muzika e mirë nuk e mbulon bisedën, por e zbukuron atë. Ajo krijon një perde akustike elegante, ku çdo tavolinë ruan privatësinë e saj, ndërsa e gjithë salla merr frymë me të njëjtin ritëm.

Ylli Baka e zotëron këtë art në mënyrë të natyrshme. Ai di kur të ndezë sallën dhe kur ta qetësojë atë. Di të ngrejë njerëzit në valle, por edhe t’i bëjë të heshtin për një çast, vetëm për të dëgjuar vargun e radhës. Kjo është shenja e artistëve të vërtetë: ata nuk këndojnë vetëm me zë, por me shpirt.

Në këtë mozaik artistik një vend të veçantë zë edhe mjeshtri i klarinetës, Gleni Farruku. Tingulli i instrumentit të tij është si një urë që lidh traditën me modernitetin. Klarineta e tij nuk shoqëron vetëm melodinë; ajo dialogon me këngën, i jep frymë, ngjyrë dhe emocion. Në duart e tij, klarineta bëhet një zë i dytë që flet pa fjalë, por kuptohet nga të gjithë.

Por asnjë sukses nuk ndërtohet rastësisht. Pas këtij standardi që ofron “Imperial” qëndron përkushtimi i drejtuesve Neritan Çela dhe Valbona Çela, të cilët kanë ditur të ndërtojnë një model mikpritjeje ku profesionalizmi ecën krah për krah me ngrohtësinë njerëzore. Ata nuk kanë krijuar thjesht një biznes të suksesshëm; kanë ndërtuar një institucion të vogël kulturor për komunitetin shqiptar në Londër.

Po aq i rëndësishëm është edhe stafi i restorantit. Me buzëqeshjen, korrektësinë dhe gatishmërinë e tyre, ata e plotësojnë atë që klienti e ndien që në hyrje: respektin. Dhe respekti është përbërësi më i rëndësishëm i çdo mikpritjeje të vërtetë.

Në marketingun modern flitet shpesh për identitetin e markës. Pak vende arrijnë ta ndërtojnë atë përmes emocionit. “Imperial” e ka arritur këtë. Nuk është vetëm cilësia e kuzhinës, eleganca e ambienteve apo shërbimi profesional që e bëjnë të veçantë. Është aftësia për ta lidhur përvojën gastronomike me artin, me muzikën dhe me kujtesën kolektive shqiptare.

Prandaj, sa herë që Ylli Baka vjen në Londër, nuk kemi thjesht një koncert. Kemi një ritakim të shqiptarëve me vetveten. Kemi një mbrëmje ku kënga bëhet gjuhë e përbashkët, ku gotat ngrihen jo vetëm për gëzimin e çastit, por edhe për kujtimet që secili mban në zemër.

Ky është binomi “Baka” dhe “Imperial”: një bashkim i zërit dhe mikpritjes, i traditës dhe elegancës, i kulturës dhe biznesit modern. Një zjarr shqiptar që ndizet në zemër të Londrës dhe që, për disa orë, e bën kryeqytetin britanik të tingëllojë shqip.

Dhe ndoshta kjo është arritja më e madhe: të kuptosh se identiteti nuk ruhet vetëm në libra e muze, por edhe në një këngë të kënduar me shpirt, në tingullin e një klarinete mjeshtërore, në një tavolinë të shtruar me dashuri dhe në njerëz që dinë ta bëjnë mikpritjen një art. Në këtë kuptim, “Imperial” dhe Ylli Baka nuk organizojnë thjesht mbrëmje artistike. Ata mbajnë gjallë një copëz Shqipërie, larg Shqipërisë.