Faleminderit ERTV!


Faleminderit ERTV!


Fatmir Terziu


Unë pres që njerëzit të zgjohen. Të shqetësohen për vetveten. Për të tërhequr kohën pas vetes, kur vetë koha t’i largoj. Pres të jenë ombrella e duhur e vetes në ditët me shi dhe me dëborën që vjen së afërmi me këtë Dimër. Për tu munduar më shumë, dua të pyes dhe të arrij aty ku pyetjet s’kanë më përgjigje. Por, kur vetë njerëzit nuk e bëjnë, kjo më grish shpirtin dhe zemrën. E di që tingëllon joracionale, por ndjehem i zhgënjyer. Dhe pasi të shërohem nga përvoja e pritjeve, kthehem të shpresoj edhe një herë. Është si të mos mësoj kurrë mësimin tim.

Po, unë ju kuptoj, o njerëzit e mi të dashur. Unë bëj të njëjtën gjë, sikurse edhe ju. Koha dhe vetë mënyra se si sillemi, janë në paqe me mënyrat më siguruese, por në fakt ngjajnë me dorën që mban minën. Dora e saj është në një trup të mistershëm. Ka të gjitha arsyet të jetë e tillë. Por më së shumti, sytë që imitojnë blunë e dy deteve tona të mrekullueshme, ngjajnë lehtësisht të butë dhe të thellë, sikur gjallojnë me mençuri. E vetmja gjë që më ka kapërcyer vërtet është t’i besoj vetes sa duhet për t’u kujdesur, kur dikush me këta sy blu, nuk bën të njëjtën gjë. Për të kapur veten kur dikush tjetër nuk bën asnjë hap para.