EMIGRANTI



(Mirënjohja është një lule, që nuk mbinë në çdo kopsht)

TREGIM NGA MEMISHA GJONZENELI

Ata të dy, sapo mbërritën te kloni.

-Hektor, të lutem duro  dhe pak! Ashtu barkas, mos u ngri, se ja arritëm. Ja tek është  kloni. Hiqe xhaketën me qetësi dhe pa zhurmë. Të mos lemë asnjë shenjë. Fute xhaketën te teli. Kujdes dorën, ashtu... Ule telin poshtë, të kaloj unë...  Kalova! 

-Ngrije ti, po avash, sa ta kap unë! Tani  kalo edhe ti, po  me kujdes. Ashtu,  bravo! Kaloj dhe Hektori. 

-Tani, shpejt, po me kujdes, mos të bëjmë zhurmë. Më duket këtu, u kalua kufiri.  Shpejtë të ikim! Dhe u nisen me vrap.

Kishin ikur nja