Elvira Zeneli: Atje ku hëna ka frikë!

Atje ku hëna ka frike!

Dashurinë të cunguar e le në udhëkryq

Si një pemë në pranverë që bisqe nuk çel

Si një zog i vetmuar pa një strehë

Si lumë i tharë në verë.

Në mëngjes sot shpresa ime nga retë doli

Një puthje të dhembshur agimit ia dhuroi

Në horizont drejt tingujve po rrëshqet,

Ku rrezet e diellit bien tangjent me fytyrën dhe shpirtin

Anije pa vela mes oqeanit me tërbim

Afeksion mbolla në parcelat e qiellit të pamatë.

Fjalë nuk kam më për të thënë

Nëse më dashuron akoma, as ti mos fol

Heshtjen lëre ndërmjet nesh

Edhe mungesën tënde unë e dua

Vetëm ty dua të të jem e përkushtuar

Sepse ti më dhemb më shumë se gjithçka në këtë jetë

Ti që je ndërgjegjja ime që fjalën e merr

Atje ku hëna ka frikë, ua nxin shpirtin njerëzve të dritës

Me rrezet e saj të zbehta...

Sot u bëra e qetë si shembëlltyra ime e tëra

Mërinë ma zbut ky laps e kjo letër

Që gdhend dashuri, fjalë të mençura e poezi, fabula, tregime e legjenda

Mbushur me brengë e mall të patretur

Shkëmbinj e ajzbergë që përmbysin botën!

Një petk i hirtë

Ndonjëherë hesht

Edhe pse fjalët më vijnë vetë dhe mendja shkruan

Zemra krijon portretin më të bukur në sytë e saj që janē si dy liqene akullnajorë

Është një shikim, një ëndërr që mbeti veçse një mirazh

Një dhimbje, një buzëqeshje e çiltër që kurrë nuk u vlerësua

Gjithçka është një shkrim në shpirtin tim.

Prandaj heshtja ime erdhi te unë si një petk i hirtë

Që i vihet nga koha shtëpisë prej guri atje në cep pylli në Petralbë.

Prandaj zgjodha t'bëj roje e vëmendshme 

Dua të dëgjoj, të shikoj si shkruan koha plagët e kohës

Si ndahet bota në dysh pa ty, 

Është njejtë si një oxhak që pret me i vu zjarrin!

Sytë e mi e shohin hijen tënde

Dhe zemra rreh me ritmin e kujtimeve,

Nuk do më dëgjosh, por në çdo qetësi, në çdo fjalë të munguar do të jem aty...

Në gurin e heshtur ta putha sromën 

Më vret ky nektar,

Ti s'je veçse fantazmë e frymëzimit

Askush s'do ta dijë si lindi ky krijim,

Poezia si gur i heshtur do mbetet

E ti nuk do më thuash më kurrë o, Perëndesha ime!

Përballë teje nuk jam aq e fortë

Thyhem në ngrohtësinë e buzëve si xham

Në mijëra kristale grimcohem

Kjo aromë më rrëshqet si shtjellë e verbuar

Pa më pyetur më puth në prag

I mbyll sytë, 

ah, ky çast, sa një botë 

Frymën pezull do e mbaj

Mëngjesi dua herët të agojë

Me buzëqeshjen tënde kam takim 

Je ti gjaku im i prishur prej Dardanisë!

Me jelet e malit erdha pranë teje

Të ta puth aromën në shpirtin tënd

Të lutem; mos ki frikë nga rrudhat e kohës sime

Jam unë vajza e Arbërisë

Klithjet do të rrëzohen prej buzēve

Si krenaria kur bie përdhe

Në ujin e Matit në natën me hënë.

Kjo botë ziliqare

Kjo botë, gati si ziliqare, 

E ngushtuar nën hijen e urrejtjes,

E mbushur — përkundër — nga drita e dashurisë.

Jo, ti nuk je thjesht poet që zvarritesh nën rrëke,

Diku ku kap një peshk e mban peng,

Në rrjetën e thurur nga dyshimi i egër.

Shpirti im — një lum i rrëmbyeshëm,

Përplas pengesat, dhe stërkalat i çon në pafundësinë e qiellit.

Një ylber i shpërqendruar lind nga këto stërkala,

Dhe dielli e pikturon me ngjyrat e tij të çmendura.

Por trupi im është kapur nga ethet, të paftuara,

Pse rikthehen, këto ethe?

A mos bëra mëkat që të besova,

Dhe zemrën — të hapa në duart e tua,

Ty, mëkatari me shpirt fisnik?

Megjithatë, nuk është mëkat të jesh ylber frymëzimi,

Ylber që ndriçon në sytë e mi të gjelbër,

Zemërmirë shpesh, dhe rrallë me akull,

Koha për ta s’rrjedh kot,

Në kërkim të dashurisë së sigurt, por edhe të zjarrtë.

Sa rebele është bërë kjo zemër,

Si sahat i ndërtuar mbi sahat-kullën e mishit,

Ku rrahjet e saj — gjaku dhe mishi — tingëllojnë fort,

Duke krijuar ritmin e një kënge magjike,

Me të cilën vallëzojnë yjet e universit të tërë.

Një gotë vere do ta pimë,

Dhe nëse derdhet mbi trupin tim,

Do të dehemi në përjetësi.

Jo kot, burrat e mençur lotojnë para gruas së zemrës,

Do të më thoshte për mollët e kopshtit të Edenit,

Që këtu pranë meje nuk janë të ndaluara,

As ti nuk je Adami, e as unë Eva.

Nuk jam Afërdita e hyjnive,

Por një grua e zakonshme, poete që dashuron me shpirt,

Jo si ti, poet që zvarritesh poshtë,

E s’përvëlon dot veçse fjalë...

Me të gjitha ëndrrat njerëzore jetoj në këtë botë që zvogēlohet nga ligësia

Në këtë botë të zmadhuar nga dashuria.

Dya të mbytem në ty  

Ti je deti im!

Unë ulem në prehrin tënd 

Si në bregun shkumëbardhë

E ndjej gishtërinjtë e valëzave

Që më përkëdhelin gjithë trupin

E më tjerrin mornica deri në thellësi!

Ndonjëherë më duket se ti je shkëmbi

E unë 

Rëra përreth tij.

Ndjej se si valët po bëhen dallgë

E dallgët stuhi,

Ndërsa në brendësi

Një tërmet po gatuan cunam!

Ooohhh sa dua të mbytem në ty!

Në thembër të Akilit

Sa shpejt ikin vitet 

Kujtimet gjithnjë e më shumë ngacmojnê shpirtin

Treten shikimet në rrugët ku ecēm

Ah ky mall, zërin ma ka ngjirur, e tharë

Mbi supe pandalshëm rëndon pesha e kohës,

E ti hareshëm më ulesh pranë i qeshur

Lehtë më prek përmallshëm e trupin ma ledhaton

Derisa më deh shpirtin e jotja dashuri...

Të bukurin sy kur ma hedh si rreze e parë kur agon

Si tërmet zemra përjeton dridhje,

Vullkani ndizet sa do të shpërthej

E gjaku lëviz me shkulme ndër vena.

E dashur, m'u lute me lot në sy;

Mos më ndëshko me fjalët e mia që ti thash pas dehjes së dashurisë

Aromën e zemrës veç tek unë e ke

Vërtet u mundova të largohem prej teje si nomad

Po, s'tê nxjerr dot prej gjakut tim,

Sepse më rrjedh nëpër dej si ujvarë

Më ushqen çdo ditë ashtu si një bimê e rrallë!

Tamam si ato që lindin mes shkretëtire.

I dashur ti ke dobësinë e Akilit,

E thembra jote jam unë ta dish.

Mallin tënd unë e kreh por se prish dot,

Mbi kujtesë e var aromën e nxehtë

Pastaj, e ndjej hapin tënd që largohet 

E lamë njëri - tjetrin ftohtë në këtë natë të heshtur...