DJALI I BURGUT

Lola Shehi

Ajo ishte një grua trup pakët, me dy sy të zinj si ulli i pjekur, me një shikim aq të ëmbël e të butë që dukej gjithmonë sikur të përkëdhelte. Kishte një zë të kadifenjtë që të depërtonte edhe përtej shpirtit. Ecte majëgishtash. Ecte aq lehtë, sa të krijonte përshtypjen sikur e përkëdhelte vendin ku shkelte. Hapat i hidhte ngadalë. Edhe shkopin që nuk e ndante nga dora, e zhvendoste aq në harmoni nën ritmin e hapave, sikur nuk donte të zgjonte nga gjumi tokën ku shkelte.

Gjithmonë e shihje të veshur me një fund të gjatë, të zi, me një ushkur shtërnguar në mesin e saj të hollë, e të brishtë.(këtë ushkurin ajo e quante gjalmë, nuk e di pse e quante ashtu). Në pjesën e bustit, nuk mungonte asnjëherë një jelek i qepur hijshëm dhe një xhep i vogël i brendshëm në të cilin gjithmonë mbante ndonjë lek të hollë e na e fuste në dorë fshehurazi prindërve. Në kokë gjithmonë mbante dy shami. Njëra ishte napë e bardhë në formë trekëndore e lidhur fort pas kokës që i mblidhte flokët e thinjur, ndërsa tjetra ishte format katrore e palosur në dysh dhe e lidhur lirshëm poshtë qafës. Ajo e quante dyshe. (dyshja ishte një shami katrore kryesisht dy ngjyrëshe bardhë e zi e punuar në vegjë) Këto dy shami ia mbulonin flokët tashmë plotësisht të thinjura dhe të thurur gërshet. Në fundin e gjatë, nuk mungonin asnjëherë dy xhepa të mëdhenj që nuk gjendeshin asnjëherë bosh. Aty gjithmonë mbante ndonjë karamele apo edhe ndonjë kokërr frut të pjekur që binte nga pemët që rrethonin oborrin. Ajo i mblidhte përtokë se në pemë nuk ngjitej dot. I lante dhe i fuste në xhepat e fundit për t`ua dhënë fëmijëvë, qoftë nipërve e mbesave të saj, qoftë ndonjë fëmije të lagjes. Le të lagin gojën thoshte se janë gjynah nga perëndia. Pjesën më të madhe të ditës e kalonte duke përkëdhelur me fjalë shpirti nipërit dhe mbesat që ishin gjëja më e shtrenjtë për të. Çudi! Asaj asnjëherë nuk i ikte nga fytyra buzëqeshja. Për ata që nuk ia njihnin brengat e jetës, u krijonte përshtypjen se në jetën e kësaj gruaje kishte pasur vetëm gjëra të bukura, vetëm diell, asnjë re nuk dukej në qiellin e saj. Pak e vështirë për ta besuar, por nuk e përshkruaj dot sa rrezëllinte. Pa folur pastaj për zgjuarsinë e saj natyrale. E them natyrale, se nuk kishte bërë asnjë ditë shkollë, madje nuk dinte as të shkruante apo të lexonte. . Ajo për çdo pyetje, kishte patjeter një përgjigje. Për çdo brengë, kishte patjetër një ngushëllim. Për çdo problem, kishte gjithmonë një zgjidhje. Në këndvështrimin tim, ishte një grua me trup të vogël por me një mendje pafundësisht të madhe. E adhuroja pa masë. Doja të regjistroja në atë mendjen time të vogël. gjithçka që ajo thoshte. Doja të mësoja gjithçka ajo bënte, ndaj vazhdimisht e mbysja me pyetje. . Kur unë e pyesja si është e mundur që ti i di të gjitha? - ajo më përgjigjej:

- Nuk i di të gjitha unë jo! Është jeta ajo që të meson. Është ajo që t`i jep të gjitha përgjigjet, edhe nëse në një moment mendon se nuk e gjen dot një të tillë. Lërja kohës të të përgjigjet. Më çudiste me atë vendosmërinë e saj, me atë krenarinë e papërshkruar. Kur nuk dëshironte të dukej shumë moraliste, çështjen që kishim në diskutim, e ilustronte me një histori të jetuar vetë, apo të treguar nga të tjerët. Ajo rrëfente shumë bukur. Aq bukur rrëfente, sa kam përshtypjen që po të ishte e shkolluar, apo të kishte jetuar në një kohë tjetër, patjetër do ishte bërë shkrimtare. E donte shumë shkollën. Peng e kishte që në kohën e saj jo të gjitha vajzat e kishin të mundur të shkolloheshin, prandaj sa herë na përcillte për në shkollë na thoshte””

- Shkoni në shkollë. Bëjini sytë e veshët katër, dhe ta puthni derën e shkollës saherë hyni e dilni. Edhe historia më e zakonshme e treguar nga goja e saj, merrte një tjetër dimension. Kishte një mënyrë të mësuari dhe këshilluari mjaft special. Një mënyrë që ishte vetëm e saja. Ka shumë njerëz që kur duan të të këshillojnë, këshilla u del në formë urdhëri, kurse asaj edhe urdhërat i ngjanin si këshilla, si lutje të ëmbla dhe ishte e pamundur të mos i bëje ato që ajo kërkonte. Çuditërisht, ajo nuk e ngrinte zërin kurrë. Më kujtohet vetja ime, që kur nuk më dilte e imja filloja qaja e bërtisja sa kisha në kokë. Ajo më drejtonte sytë me një shikim qortues, dhe fillonte:

- Po pse moj shpirtja e nanës bërtet si pushkë me kripë, se u lodhe e të dhemb gryka. Nuk zgjidhen punët me të bërtitur. E ç`ma ke këtë zë më të madh se trupin? Po ti sa një thërrime je dhe nuk të ka hije hiç kur çirresh.

Në jetën time kam marrë mjaft përkëdhelje, por kjo fjala SHPIRTJA, më dukej shumë e veçantë, shumë përkëdhelëse, më dehte fare.

- Po si t`ia bëj moj nana kur s`më dëgjojnë? E nëse nuk më dëgjojnë, si do të më kuptojnë, e aq më tepër të më besojnë?!

- Ooo po këtë hall paske ti! Ja, të mëson nana ty. Kështu avash, avash, thuaji gjërat ëmbël, ëmbël me atë zërin si zog harabeli dhe do ta shikosh se të gjithë do të dëgjojnë. Po mirë de mirë. Dëfteji nanës si e ke hallin që qenke bërë uthull sonte?

- Po ja moj nana, - nisa të flisja me buzën që më dridhej e lotët gati të shpërthenin. I tregova se dikur i kisha thënë një shoqeje një sekret të vogël, duke i kërkuar të më betohej se nuk do t`ia tregonte askujt, por ajo nuk e kishte mbajtur fjalën. Kjo fjalë kishte rënë në vesh të mamit tim nga mamaja e asaj shoqes time, dhe ja, prandaj jam kaq e mërzitur. Mami më qorton mua dhe nuk pranon që nuk pranon të më dëgjojë se si ka qenë e vërteta.

- Aaaaa kështu na qenka meseleja. Mirë, mirë. Dëgjo nanën. Do të të them një fjalë dhe mbaje vath në vesh si këto vathët që të ka vanë nana ditën e Shëngjergjit (dita e shëngjergjit ishte një festë fetare në një ditë të caktuar që të them të drejtën tani nuk e mbaj mend se kur është, ku krahas riteve të tjera, atë ditë vajzat e vogla shponin veshët dhe vinin vathët e parë). Më mori përdore dhe u ulëm nën hijen e një peme të madhe që shërbente edhe si kufi midis shtëpive tona dhe një fqinji që deri atëherë nuk e kisha parë asnjëherë.

Dhe nisi të tregonte…. .

E shikon atë grumbullin e gurëve e dherave atje te fundi i kopshtit tonë?

- Po! - i thashë duke hedhur vështrimin andej nga ajo po tregonte drejtimin me mikun e saj të pandashëm, shkopin, që e ndihmonte të ecte.

- Ajo bëri një frymëmarrje të thellë, sytë i morën një shkëlqim të veçantë, por shpejt e mblodhi veten dhe vazhdoi më tej. Në atë shtëpi ka jetuar një nga djemtë më të bukur dhe më të fuqishëm të fisit tone, bashkë me gruan e tij fare të re.

- Po tani ku janë? - nxitova të pyesja unë me kuriozitetin e shfrenuar të një fëmije.

- Prit, se atë do të të tregoj. Ky djalë ka luftuar në male për çlirimin e vendit. Ka qenë nga partizanët më të fuqishëm dhe të zotë. Vështirë se i gjendej shoku në anët tona, për shtat, për trimëri e zgjuarsi. Kur mbaroi lufta, bashkë me rrobat e trupit që ishin plot morra e pleshta, solli në shtëpi edhe dy pushkë gjermane që i kishte gjetur andej maleve ku kishte luftuar. Para se të ushqehej, të lahej e të ndërrohej për vete, pastroi e përkëdheli pushkët dhe i vuri në një vend të sigurt. Aq shumë i donte ato dy armë. Ishin kujtime lufte, kujtime të asaj pjese jete aspak të lehtë për djalin e ri.

- Po pastaj? - nxitova të pyes me sytë plot kuriozitet.

- Pasi kishin kaluar ca muaj apo ndoshta edhe një vit - vazhdoi ajo, qeverria nxori urdhërin që të dorëzoheshin të gjitha armët dhe trofetë e luftës. E shikoja nga dritarja ime që djali e gdhinte pa fjetur fare duke biseduar me pushkët. Nuk ia bënte zemra që t`i dorzonte, I dukej sikur do dorzonte një pjesë të trupit të tij. Por urdhri ishte urdhër, e djali nuk kishte rrugë tjetër. Megjithatë pasi e kuvendoi gjatë me veten e tij, vendosi të dorzonte vetëm njerën, ndërsa tjetrën vendosi ta mbante për qejfin e tij. Në fund të fundit, në mal i kishte gjetur. Ishte lodhur duke i mbajtur në supe, edhe pse i rraskapitur nga lufta dhe rruga e gjatë. E vendosi ashtu, pasi mendoi se askush nuk e dinte që ai kishte dy armë. Dhe kështu bëri. Mori njërën nga armët dhe e dorzoi atje ku ishte shkruar në urdhëresën e qeverrisë. U kthye në shtëpi, dhe vazhdoi të merrej me punët e tij. Me kopshtin, dhe me gruan e tij të re. Nuk kishte kaluar shumë kohë, dhe një ditë prej ditësh, ia behu në derë një makinë e degës së brendshme me dy oficerë policie që kishin ardhur për ta marrë. Të them të fërtetën, (se kështu fliste nana ime, nuk thoshte vërtetë, po e fërtetë) mendova se do t`i jepnin ndonjë punë apo detyrë të lartë qeverrie. Nuk ishte se ai kishte bërë ndonjë shkollë, por kishte luftuar ama për këtë pushtet. E kishin ngrënë morrat si i thonë një fjale. Djali hipi në makinë dhe u nis me ta. Më ngelën sytë nga rruga që ta pyesja kur të kthehej, por u err dhe djali atë natë nuk u kthye fare në shtëpi. E shkreta grua sa herë e ka bërë atë ditë rrugën nga shtëpia deri në fund të fshatit, me sytë tretur për të parë të shoqin që nuk po kthehej. Nuk u kthye as atë natë, e as shumë netë të tjera. Le që çfarë them dhe unë, se më ka humbur mendja fare, nuk u kthye për vite të tëra. Dhe nuk është kthyer as sot.

- Po pse o nana ku e kishin çuar ata burrat? Kaq larg e kanë çuar sa nuk ka ardhur akoma? Kaq larg kishte qenë ajo puna? - e mbyta unë me pyetjet e mia të pafundme.

- Ah moj shpirtja e nanës! - tha ajo dhe ofshau me gjithë fuqinë e shpirtit. E kishin çuar atje, në shtëpinë pa qera….

- Mos më ngatërro tani o nana. Po më thuaj ku e kishin çuar. Çfarë është kjo shtëpia pa qera?

- Kjo shtëpia pa qera, e ka emrin, burg!

- Në burg? - po pse? - çfrarë kishte bërë gabim ai?

- Eh moj e vogla e manes! E kishin çuar në burg, sepse një nga shokët e tij, e kishte spiunuar që nuk kishte dorzuar armën tjetër. Ja, për këtë. Ai po ishte aq i pathyeshëm, saqë edhe pse e torturuan e ia bënë trupin plagë nuk tregoi e nuk tregoi se ku e kishte fshehur armën tjetër. Se që ta dish ti shpirtja nanës, ato kohë që ai ishte në hetuesi, shkonin e vinin oficerë policie pale - palë, kontrollonin në çdo cep të shtëpisë, e gërrmuan kopështin pëllëmbë më pëllëmbë, por nuk gjetën gjë prej gjëje. Ai ishte i sigurt që nëse armën nuk do ia gjenin, nuk do ta mbanin dot në burg se nuk kishin prova.

- Po pastaj, e gjetën pushkën?

- E gjetën moj bijë e gjetën. Po si e gjetën thuaj. Prap me spiunllik e futën në grackë të mirin e nanës. Pasi kishin kaluar gati dy muaj që e pyesin dhe e torturonin, një ditë i plasën në birucë një djalë tjetër të rrahur si mos më keq dhe i vunë zinxhirët birucës. Dy të rinjtë shikonin me dhimbje njeri tjetrin. Djali që kishte ardhur rishtas në qeli e pyeti se përse të kanë arrestuar. Zeneli, se kështu e ka emrin, u përgjigj se e akuzonin që mbante të fshehur një armë në shtëpi e nuk e kishte dorzuar sipas urdhërit.

- Po ti? - e kishte pyetur Zeneli djalin tjetër, - çfarë ke bërë?!

- Edhe mua për të njëjtën gjë më kanë arrestuar – i ishte përgjigjur i riu. Më pas kishin heshtur të dy, e kishin rënë në mendime secili në hesap të vet. Policët shkonin e vinin në qeli dhe i merrnin në pyetje herë pas here, një herë njërin, e njëherë tjetrin. I torturonin mizorisht, por djemtë nuk tregonin. Pasi kaluan dy javë, djemtë u miqësuan dhe filluan të flisnin me njeri - tjetrin pak më shumë. Filluan të flisnin dhe për hallin e përbashkët. Në një farë mënyre po krijonin besim të dyanshëm. Po kot nuk e kanë thënë atë fjalën.

- Çfarë fjale, nana? - pyeta unë tashmë me zë të trishtuar dhe e trembur.

- Që besoji asaj që ke veshur deri në momentin që nuk ta ka veshur dikush tjetër, se po ta pati veshur dikush tjetër, mos i beso më, se ka marrë huqet e atij tjetrit, - tha ajo dhe vazhdoi më tej rrëfimin.

- . Kam frikë kishte thënë ky i riu se do ma gjejnë armën ku e kam fshehur, se këta more vëlla, nuk lenë cep pa kërkuar.

- Unë, nuk e kam fare atë frikë - i ishte përgjigjur Zeneli, se askush nuk e di ku e kam vënë dhe nuk u shkon mendja kurrë se ku e kam fshehur.

- Aman! - i ishte lutur i riu, - ku e ke fshehur? Se nuk e mendoj dot, të ketë një vend që "këta" nuk e gjejnë. Fjalën këta e kishte për policët e degës së brendshme. Zeneli, kishte hezituar si fillim, por pastaj duke e çmuar se ata aty ishin për të njëjtën arsye, kur e shihte shokun e qelisë që vinte i gjakosur nga zyrat e hetuesisë njëlloj si ai, vendosi t`ia tregonte.

- E kam futur në grazhd të lopes. (grazhdi i lopës është vendi ku i hidhet ushqimi lopës, ai nuk pastrohet, mbaron ushqimi dhe mbi të hidhet ushqimi i radhës). Atje nuk i shkon mendja askujt, as njerëzve të familjes. I riu bëri një shikim të habitur për t`i treguar se kishte qenë shumë i mençur që kishte zgjedhur atë vend. Pastaj, kishte nxituar edhe ai të tregonte vendin ku kishte fshehur armën e tij. Nuk e di se çfarë kishte sajuar, nuk e mbaj mend, se mua këto llafe m`i ka treguar e motra e Zenelit kur shkonte dhe e takonte në burg.

- Po ti nana, pse nuk ke shkuar ta takosh? - pyeta unë me kuriozitetin e një fëmije.

- Eh, moj bija ime, ku të shkoja nana - tha ajo me dhimbje në sy. Po ta merrte vesh qeverria që shkonim dhe e takonim, na syrgjynosnin me sojë e sorollop. Po nejse se nuk i kupton ti këto gjëra, se je e vogël, po vazhdoj rrëfimin unë. Të nesërmen, oficerët e policisë kishin përsëritur ritualin e zakonshëm. Kishin marrë në fillim në pyetje Zenelin, e më pas kishin marrë të riun. I riu nga ai moment nuk u kthye më në qeli. Zeneli kishte filluar të shqetësohej për këtë fakt por nuk kishte më dobi. E kishte kuptuar se shoku i qelisë kishte qenë i infiltruar. I ra kokës me grushta se si nuk e kuptoi, hahej me veten se sa i pazgjuar ishte treguar. Pra kishte rënë përsëri në kurthin e spiunëve. Një herë e spiunoi shoku i luftës, dhe ja tani, shoku i qelisë.

Tani, ai priste me ankth marrjen e radhës në pyetje nga hetuesi i çështjes, por çuditërisht kaluan dy ditë dhe asgjë. Ditën e tretë kërrciti me tërsëllimë dera e qelisë dhe hyri vrullshëm oficeri i policisë më një tufë pranga në dorë.

- Hajde shoku Zenel, hajde, se tani nuk është më nevoja të të pyesim për vendin ku e ke fshehur pushkën. E kemi gjetur vetë. Se kjo qeveri e kap lepurin me qerre, por ne deshëm të ishim bashkëpunues, të na e tregoje vetë. Zeneli ishte zverdhur i tëri, ishte bër limon nga koka te këmbët. Kishte tundur mundimshëm kokën dhe ishte përgjigjur:

- Po, po, e di, tani e di edhe unë që jeni të zotët dhe e keni gjetur, ndaj po të zgjas duart të më mbërthesh prangat.

- Ja kështu moj e vogla e nanës, kështu ia punuan spiunët Zenelit dhe e dënuan njëzetë e pesë vjet burg. Akoma është në burg, e nuk i dihet nëse do dalë më apo jo. Se këta, rri e rri e ta shtojnë ndonjë vit. Nuk u kihet besë.

- Po gruaja e këtij Zenelit o nana, ku është? Pse nuk është në shtëpi ajo?

- Eh moj bijë, si të ta shpjegoj unë ty. Nusja nuk mund të rrinte këtu e vetme dhe e morën të vetët, se u prishej biografia.

- Unë tunda kokën sikur e kisha kuptuar atë biografinë, por gjyshja nxitoi dhe më pyeti:

- E kuptove tani pse ta tregova gjithë këtë histori? Të hyri ndonjë gjë në kokë?

- Unë isha hutuar e nuk po dija të përgjigjesha, por ajo e ktheu po vetë përgjigjen e pyetjes së saj.

- Ta tregova këtë histori, që të kuptosh se nëse nuk e mban dot sekretin tënd, mos prit të ta mbajnë të tjerët. E more vesh tani pse ta tregova gjithë këtë histori?

- Tani, edhe unë e kuptova dhe i dhashë të drejtë zemërimit të mamit. Ja, kjo ishte gjyshja ime! Një grua e butë, e mençur, e urtë.

**** Kishin kaluar nja dy vite që nana ma kishte treguar këtë histori dhe në lagje erdhi lajmi se xha Zeneli do lirohej nga burgu, pasi qeveria kishte bërë një amnisti. I kishin falur ca vite. I gjithë fisi ishte edhe i gëzuar edhe i shqetësuar. Mirë që do dilte nga burgu, po ku do jetonte. Nuk kishte as shtëpi e as katandi, përveç atij grumbulli gurësh, copa tullash e dherash që ishin atje në kufi me shtëpitë tona.

Mbaj mend si tani, që u mblodhën më të mëdhenjtë e fisit dhe organizuan gjithçka. Brenda javës, të mëdhenj e të vegjël, ia ndërtuan shtëpinë. Edhe ne fëmijët vraponim të merrnim gurë e tulla rrotull shtëpive tona dhe ua çonim ustallarëve. U ndërtuan dy dhoma të mëdha dhe një ëc në fund të oborrit. Gratë e llustronin me baltë jashtë e brenda se nuk është se u shtrua me çimento apo pllaka. Kështu në tokë. Po mjaftonte që ishte shtëpi, kishte mure e çati të mos futej era e shiu. Sa shumë bënin njerëzit për njeri - tjetrin në ato kohë. Tani askush nuk të ndihmon më. Njerëzit janë bërë të ngurtë dhe shikojnë vetëm interesat e tyre. Sa shumë kanë ndryshuar kohët…!

Po nejse, po vazhdoj aty ku e lashë. Isha kurioze ta njihja atë djalë shtatlartë e shpatullgjërë që gjyshja më kishte folur aq shumë.

Dhe ja, dita e shumëpritur erdhi!

Disa nga burrat e fisit kishin shkuar ta merrnin nga burgu. Aty nga mesdita, u kthyen. Në mes tyre, më zuri syri një burrë rreth të dyzetave, shumë i gjatë, me shpatulla të kërrusura, me një fytyrë të gurtë dhe shumë i plakur.

Nuk po shihja gjëkundi atë djalin e bukur që më kishte treguar gjyshja. Tashmë kishin kaluar njëzet vjet. Vitet e rënda të burgut kishin lënë gjurmët e veta dhe normal që ai nuk ishte më djalë i ri…

Muaj më pas, ai u martua me një vajzë nga një fshat aty afër. Ajo ishte shumë më e re se ai në moshë, shumë e bukur por çalonte pak. U gjallërua ajo shtëpi. Mori jetë. pas një viti erdhi në jetë vajza e tyre e parë.

Ai punonte në gurore. Punë e vështirë, por një ish i burgosur nuk mund të punonte tjetërkund. Ishte si një lloj burgu i dytë.

E shikoja çdo mëngjes tek dilte në oborr, ndizte cigaren që ia acaronte edhe më shumë kollën që i dëgjohej deri tek shtëpia ime. Kur kthehej nga puna, shpesh na gjente aty në shtëpinë e tij, tek i gëzoheshim vajzës që ishte një ëngjëll i vogël me dy sy të zinj të mëdhenj dhe flokë të zeza pis që i mbulonin ballin. Nuk i kishte lënë gjë të atit. I ngjate shumë. I kishte vënë edhe emrin e nënës së tij më duket, ndoshta dhe gabohem. Përkëdhelte pak vajzën, na përshëndeste neve, dhe kalonte tek dhoma tjetër. Nuk bisedonte shumë me njerëzit, kishte marrë frikë, nuk i besonte më askujt!

Nuk e zinte kurrë me gojë historinë e burgosjes. Nuk fliste as për vitet e vështira të burgut. Ishte natyrë shumë krenare. Pas dy vjetëve të vajzës së parë, ata u bënë edhe me djalë e më pas edhe me një vajzë tjetër. Fëmijët ishin të shëndetshëm dhe të bukur si drita. Duke qenë se ai ishte krahu i vetëm i punës në atë familje, gjyshja ime i ndihmonte me ç`të mundej. Mbaj mend se edhe unë, u kam qepur disa veshje te vogla për fëmijët dhe u shpija shpesh për të ngrënë nga tenxherja jonë.

Ai nuk jetoi dhe shumë. Vitet e burgut e kishin lodhur e dobësuar, por edhe puna në gurore akoma më shumë. E la shumë të re gruan dhe tre fëmijët shumë të vegjël. Shtëpia ngeli pa të zotin dhe filloi të rrënohej. E shoqja ishte e pamundur fizikisht ta mirëmbante. Fëmijët ishin ende të parritur.

E shihja me dhimbje kur nga dita në ditë binte ndonjë copë muri. Edhe çatia kishte filluar të pikonte. Kur binte shi, e gjeja shtëpinë e tyre të mbushur me tepsi e govata të shtruara gjithandej që prisnin gjerbat. Një herë ra shi disa ditë rresht. Nuk ngeli më asgjë pa u lagur. I pashë që kishin hipur mbi sepete të rrobave, për t`i shpëtuar lagështirës.

Pas viteve nëntëdhjetë, me ardhjen e demokracisë, si familje e persekutuar, i sistemuan në ndërtesën ku kishte qenë trikotazhi. Ishte një dhomë e madhe si stallë por ata ishin të lumtur, se të paktën, nuk pikonte dhe ishte e shtruar me pllaka dhe e suvatuar.

U shkova për vizitë një nga ato ditët e para kur ishin futur atje.

Zonja nuk pushonte nga urimet për të gjithë fqinjët që ishin kujdesur për të dhe fëmijët e saj. U ishte shumë mirënjohëse.

Atë vit, edhe unë u zhvendosa në Tiranë. Pyesja vazhdimisht për ta. Më thanë se kishin marrë ca lekë për vitet e burgut të xha Zenelit dhe e kishin vënë ca në vijë jetën.

U gëzova që ia dolën mbanë!

Gruaja e xha Zenelit kishte një zemër të madhe. Sot, të tre fëmijët janë rritur. Kanë krijuar familjet e tyre. Me të shoqen flas shpesh në telefon.