Demir Rusi: PËR TY DHE MUA, MË SHUMË DO TË DUA

Është një dedikim i ngrohtë, i sinqertë dhe shumë njerëzor. Vlera e tij qëndron te ndjenja e drejtpërdrejtë, te gjuha e afërt me të folmen e përditshme dhe te mesazhi i dashurisë bashkëshortore që ka rezistuar për dekada. Poezia nuk synon eksperimentin estetik apo metaforën e ndërlikuar, por mbështetet te përvoja e jetuar dhe te fjala e zemrës.

Ajo ndërtohet mbi disa shtylla kryesore:

1. dashuria si bashkudhëtim i përjetshëm;

2. familja si qendra e jetës;

3. puna si filozofi e jetëgjatësisë;

4. mosha si numër dhe jo si kufi;

5. kujtesa si pasuria më e madhe e njeriut.

Veçanërisht të goditura janë vargjet:

"Vitet, asgjë, thjesht numëra koti

Ti je mrekullia, për mua të dha Zoti."

dhe

"Koha për ne ka ndaluar, nuk ecën fare

Ne njëlloj bëjmë jetën, me dhe pa pare."

Çifti Rusi, aty ku poeti gjen frymën e vargut dhe urimin e shpirtit.

Këtu shfaqet ideja se dashuria nuk matet me kalendarin, por me mënyrën se si dy njerëz e përjetojnë kohën së bashku.

Nga ana artistike, poezia mbështetet më shumë te ritmi dhe rima popullore sesa te figuracioni modern. Pikërisht kjo e bën të komunikueshme për një publik të gjerë, sepse tingëllon si një bisedë e kthyer në varg.

Në tërësi, kjo është një poezi e ndjenjës, jo e demonstrimit artistik. Ajo fiton nga sinqeriteti. Lexuesi e beson autorin, sepse kupton se këto vargje nuk janë shkruar për të impresionuar kritikën letrare, por për t'i thënë gruas së jetës së tij atë që ndoshta ia ka thënë çdo ditë me punë, përkushtim dhe dashuri.

Prandaj, kjo poezi mbetet një himn i thjeshtë për martesën e gjatë, për besnikërinë dhe për dinjitetin e dy njerëzve që, edhe pasi kanë kaluar shtatëdhjetë vjet jetë, vazhdojnë ta shohin njëri-tjetrin si "kripë, piper dhe mjaltë". Ky është mesazhi i saj më i bukur dhe më jetëgjatë. (F. T.)

Me ty do të jem sa shpirti më daltë,

Për mua je kripë, piper dhe mjaltë.

Pa ty jeta s'ka aspak kuptim,

Je dielli, hëna, gjithçka, shpirti im.

Vitet? Asgjë, thjesht numra koti.

Ti je mrekullia që për mua dha Zoti.

Hiç mos e ndiej, lëri ç'thonë,

Ne jemi bashkë, sot e përgjithmonë.

Vitet vijnë e ikin, ne mbajmë rininë,

Ashtu si bora maleve bie e shkrihet.

Koha për ne ka ndaluar, nuk ecën fare,

Njëlloj e bëjmë jetën, me dhe pa para.

Përzgjodha fotot, mbetur sirtarëve,

Mblodha kujtimet më të mira të kohëve.

Ndërsa i shikoj, diku edhe ngecem,

Kaluan dekadat, kujtimet mbeten.

Forca dhe ca vite, tej do ta shtyjmë,

Vetëm me punë sigurohet jetëgjatësia.

Unë shtatëdhjetë e tre, ti gjashtëdhjetë e pesë,

Të paktën edhe një dhjetëshe punës t'i zëmë besë.

Ajo është gjithçka, largon çdo të keqe,

Duke punuar nuk ke kohë për strese.

Ndaj vazhdojmë, grua, punës mos ia ndajmë,

Se po e lamë njëherë, dhjetëfish na ka lënë.

Urime për motmotin e gjashtëdhjetëepesë!

Dorë për dore, bashkë t'i afrohemi qindëshes.

Si dy lule të çelura, që ende janë të mbajtura,

Ne do të mbetemi shumë kohë të pavyshkura.