Daman Sinani: KRENARIA E DYFISHTË PËR DIONIN

E marta, 8 shtator 2026, është një ditë historike për Dionin dhe për të gjithë ata që e kanë parë të rritet, të formohet dhe të bëhet djaloshi që sot niset drejt një ëndrre të madhe. Dioni nuk po nis vetëm një rrugëtim drejt një Akademie Futbolli. Ai po nis një udhëtim drejt vetes, drejt talentit, dijes, disiplinës dhe majave që kërkojnë shumë punë për t’u prekur. Por pas këtij udhëtimi qëndron një tjetër histori, ndoshta edhe më e bukur: historia e një njeriu që e ka rritur, e ka mbështetur dhe e quan birin e tij. Daman Sinani, në urimin e tij të sotëm, nuk shkruan thjesht për një djalë që largohet për të ndjekur ëndrrën. Ai shkruan për një pjesë të zemrës së tij. “Dion, o bir…”

Janë vetëm tri fjalë, por brenda tyre ka vite dashurie, përkujdesjeje, sakrifice, këshillash, shqetësimesh, gëzimesh dhe krenarie. Janë fjalë që nuk kanë nevojë për shpjegim, sepse një baba nuk përcaktohet gjithmonë nga gjaku; ndonjëherë përcaktohet nga dora që të rrit, nga krahu që të mbron dhe nga zemra që nuk të ndahet asnjë minutë.

Dioni

Prandaj sot krenaria është e dyfishtë. Krenar është Dioni, sepse ka përpara një mundësi të madhe për të ndërtuar të ardhmen e tij në futboll dhe në dije. Por krenar është edhe Damani, sepse sheh përpara vetes djalin që ka rritur me dashuri dhe që sot po i shpërblen gjithë ato vite me një tjetër fillim, me një ëndërr të re dhe me një horizont edhe më të gjerë. Dioni është nisur drejt majave të futbollit, por rruga e tij nuk duhet të ndahet kurrë nga rruga e dijes. Një kampion i vërtetë nuk matet vetëm me golat që shënon, por edhe me karakterin që ndërton, me mënyrën si sillet me të tjerët, me respektin për trajnerët, mësuesit dhe prindërit, me përulësinë përballë suksesit dhe me forcën përballë vështirësive.

Dhe, nëse ka një pasuri që Dioni e merr me vete sot, ajo nuk është vetëm talenti. Është dashuria e njerëzve të tij. Është Elsa, Danieli, Eda dhe Damani, që i luten Zotit t'i japë jetë të gjatë, shëndet, urtësi dhe forcë për ta parë të ecë përpara. Është Elbasani dhe njerëzit që e kanë njohur, trajnerët që e kanë respektuar dhe të gjithë ata që kanë parë tek ai jo vetëm një kampion të fushës, por një djalë fisnik, të dashur dhe të respektueshëm. Dhe ndoshta urimi më i bukur për Dionin sot nuk është “bëhu i famshëm”. Është: Bëhu i lumtur, i mirë, i ditur, i fortë.

Dhe mos e harro kurrë dorën që të ka mbajtur kur ishe i vogël. Sepse një ditë, kur të arrish majat që sot duken larg, do të kuptosh se suksesi yt nuk do të jetë vetëm yti. Pas tij do të jenë shumë zemra që kanë besuar tek ti atëherë kur ti sapo kishe nisur të besoje tek vetja. Dhe njëra prej tyre do të jetë ajo që sot të thërret me fjalën më të shtrenjtë: “O BIR…”

Rrugëtim të ndritur, Dion!

U bëfsh kampion në fushë, i ditur në jetë, i matur në fitore dhe i fortë në vështirësi.

Zoti të priftë në çdo hap.

Dhe le të mbetet kjo ditë si një nga ato ditë të rralla ku një djalë niset drejt ëndrrës së tij, ndërsa një baba sheh tek ai shpërblimin më të madh të viteve të veta: birin që rriti dhe burrin që po bëhet. Kjo është krenaria e Dionit. Kjo është krenaria e Damanit. Krenaria e Elsës. Krenaria e shumëfishtë.

Për Dionin, kjo histori nisi më 3 gusht 2012.

Katërmbëdhjetë vite më parë, në një orë të ngjashme me këtë, një familje merrte lajmin që do t’i ndryshonte përgjithmonë ritmin e zemrës: në shtëpi kishte ardhur Dioni, “djali i djalit”, engjëlli i shtëpisë. Që nga ajo ditë, ai nuk ishte thjesht një nip. Ai u bë një botë e tërë. Një fëmijë që u rrit mes duarve të gjyshërve, dashurisë së prindërve dhe përkujdesjes së një familjeje që vendosi t’i jepte gjithçka që mund t’i jepte: dashuri, edukatë, arsim, kulturë, sport dhe mbi të gjitha, besimin se në jetë mund të bëhesh dikush pa harruar kurrë se nga vjen.

“Ti u rrite me ne… e ne, o bir, po plakemi me ty.”

Ndoshta askund tjetër nuk përmblidhet më bukur historia e Dionit. Sepse vitet nuk kanë kaluar vetëm mbi Dionin. Kanë kaluar edhe mbi ata që e kanë rritur. Ndërsa ai është formuar si djalë, nxënës dhe sportist, ata kanë parë veten të plaken me gëzimin e tij, me shqetësimet e tij, me çdo hap të tij dhe me çdo fitore të vogël që, për familjen, ka qenë një fitore e madhe.

Dhe sot, më 8 shtator 2026, kur Dioni nis rrugëtimin drejt Akademisë së Futbollit, një tjetër kapitull hapet. Kjo nuk është thjesht një nisje për një akademi. Është një provë e parë e madhe e jetës. Është momenti kur fëmija që dikur e mbanin në krahë nis të ecë më larg nga shtëpia, për të provuar veten në një botë të re, mes futbollit, shkollimit, disiplinës, bashkëjetesës dhe përgjegjësive. Dhe pikërisht këtu qëndron krenaria e shumëfishtë.

Nga 3 gushti 2012, kur u bë “engjëlli i shtëpisë”, deri te 8 shtatori 2026, kur hap derën e një akademie futbolli, janë katërmbëdhjetë vite të mbushura me një dashuri që nuk mund të matet. Dhe sot, përballë kësaj dite, urimi më i bukur është ai që vjen nga zemrat e atyre që e kanë rritur: Rrugëtim të ndritur, Dion!

Zoti të bekoftë, Dioni ynë!

Kampion i rrallë, engjëlli ynë, biri ynë i shtrenjtë!