Bujar Qesja: Vizitë kolonjare në portën tonë shpirtërore në vigjilje të 2026-tës

- Të mirët, të urtët, të mënçurit tanë Shpendi Topollaj dhe Taqo Gjergo na e ndriçuan konakun

 BUJAR QESJA

Sa bukur që vijnë disa vizita jo thjesht si trokitje dere, por si bekim. Kjo e 30-të dhjetorit 2025, në pragun e ndërrimit të viteve, ishte e tillë.

Isha me Kostandinën, gruan time të artë, atë ditë kur konaku i jonë u mbush me dritë tjetër. Jo nga dekorimet e festave, as nga llambat apo qirinjtë, por nga njerëzit. Nga fjala e ngrohtë, nga kujtesa, nga shpirti.

Shpendi Topollaj dhe Taqo Gjergo erdhën siç vijnë miqtë e vërtetë, pa bujë, por me peshë, pa zhurmë, por me thellësi. Dy kolonjare të mirëfilltë, që Kolonjën nuk e mbajnë vetëm në origjinë, por në mënyrën e të qenit, në fjalën e matur, në respektin për mikun, në fisnikërinë e sjelljes. Edhe pse prej dekadash janë të hershëm në Durrës, Kolonja u ecën me vete si një atdhe i brendshëm, si një kod nderi që nuk ndryshket me kohën.

 Në foto nga e djathta: Kostandina Ngresi, Bujar Qesja, Shpendi Topollaj dhe Taqo Gjergo. (Foto e 30 dhjetorit 2025)

Shpendi, me atë energjinë e tij krijuese që nuk njeh pushim, e solli letërsinë në mjedisin tonë si një mik të vjetër. Fjalët e tij, të mprehta dhe të ndjera njëkohësisht, lëviznin mes kujtimeve, librave, kohëve që kanë ikur dhe atyre që ende kërkojnë të shkruhen. Nuk vjen kurrë vetëm. Me vete sjell mendimin, ironinë e hollë, dashurinë për gjuhën dhe për njeriun.

Taqo Gjergo, nga ana tjetër, erdhi me qetësinë e atij që ka parë shumë, ka mbajtur mbi supe përgjegjësi dhe ka shpëtuar jetë, por nuk ka humbur kurrë thjeshtësinë. Fjala e tij është si dora e mjekut të mirë, e sigurt, e matur, e nevojshme. Në bisedë, sillte urtësinë e profesionit dhe njerëzinë e mikut, duke e bërë çdo fjali të ndihej e dobishme dhe e vërtetë.

Kostandina, me butësinë dhe kujdesin e saj, e bëri konakun të ndihej më shumë se shtëpi. Aty ku vizitori nuk është mysafir i rastit, por pjesë e sofrës shpirtërore. Çaji, kafeja, gota e vogël festive të gjitha ishin vetëm pretekste. Ajo që vërtet u shkëmbye ishte mirënjohja, respekti dhe urimi i ndërsjellë për një vit të ri më njerëzor.

Në ato çaste, pragfestash, e ndjeje se Viti i Ri nuk hyn me fishekzjarre, por me njerëz të tillë. Me miq që të kujtojnë se çfarë vlen vërtet: fjala e mbajtur, rruga e ndershme, kujtesa e përbashkët dhe shpresa që nuk shuhet.

Kjo vizitë kolonjare nuk ishte thjesht urim për 2026-ën. Ishte dëshmi se miqësia e vërtetë nuk njeh kalendar, por në prag të festave bëhet edhe më e dukshme, më e nevojshme, më shpëtimtare. Dhe kur miqtë largohen, konaku mbetet pak më i pasur, pak më i ngrohtë dhe zemra më e qetë. Kthehet në një portë të madhe shpirtërore.

Këto janë vizita që nuk harrohen. Që nuk mbyllen me derën, por rrinë gjatë në mendim. Vizita që të bindin se, pavarësisht viteve që ikin, ka ende njerëz që e bëjnë jetën më të bukur, thjesht duke ardhur.

Bujar Qesja

Durrës: 2 janar 2026